มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 9

...เบญรดาหรือแวนด้าเรียนรู้งานเร็วมากและเริ่มได้แสดงฝีมือการต้อนรับลูกค้าที่สนใจซื้อทัวร์เพื่อท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่ และเพราะเป็นคนอัธยาศัยดีมีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้อื่นที่ไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่องใดก็ตามจนกลายเป็นที่ชอบพอของทุกคนได้ไม่ยาก

...วันนี้ขณะที่เบญรดาหรือแวนด้ากำลังนั่งดูรายการทัวร์อยู่นั้น ด้านนอกเคาน์เตอร์มีใครคนหนึ่งที่เข้ามาโดยเธอได้ยินเสียงพนักงานคนอื่นๆ กล่าวทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง

“โห้ะอาซือ!!! บ่ได้ปะกั๋นเมินเลยเนาะ!!”

...คุณสายไหมทักทายด้วยท่าทางดีใจพร้อมกับเดินไปหาผู้ชายคนนั้นอย่างคนคุ้นเคย

...ส่วนชายคนนั้นก็ยิ้มตอบ เขาอยู่ในชุดเสื้อยีดสีขาวและสวมทับเสื้อเชิ้ตสีเทาอีกชั้นสวมกางเกงยีนส์สีซีดและรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดัง

...หูเบญรดาหรือแวนด้ากระดิกทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ครูฝึกสอนว่านักสืบหรือนักรบที่เก่งกาจต้องมีหูเหมือนสุนัขที่ไวต่อการได้ยิน และตอนนี้เป้าหมายที่หนึ่งมาแล้ว

...แต่เธอยังแสร้งทำเป็นนั่งทำงานต่อไปเพื่อให้มองว่าเธอไม่รู้จักคนคนนั้นที่เข้ามา จึงไม่จำเป็นต้องทักทายเขาเหมือนคนอื่นๆ

“อั้นน้องแวนด้ามาเพ้กำเลาะ!! มาๆ ปี้จะแนะนำฮื่อฮู้จักกับอ้ายอาซือเน้อ!!”

...คุณสายไหมหันไปร้องเรียกเธอซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใกล้เคาน์เตอร์เพื่อไปทำความรู้จักกับชายคนนั้น

...เบญรดาหรือแวนด้าเดินออกไปตามคำเรียกแล้วส่งยิ้มใสๆ ให้ชายคนนั้นพร้อมกับยกมือไหว้ตามธรรมเนียม

“สวัสดีค่ะพี่หนูชื่อแวนด้าค่ะ เพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์นี่เองค่ะ”

...แวนด้ากล่าวทักทายและแนะนำตัวเองด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อยเพราะเขาคือคนแปลกหน้าสำหรับคนทำงานหน้าใหม่อย่างเธอ

“สวัสดีครับ!!! นี่เหรอที่บอกว่ามาทำแผนกรับลูกค้าฝรั่งน่ะ”

...อาซือรับไหว้พร้อมกับยิ้มตอบเธอ แล้วหันไปถามกับคุณสายไหม

“แม่นเจ้าน้องเปิ้นเก่งแต๊ๆ น่ะเจ้า อู้ฝรั่งนี่ลื่นหูฟังม่วนขนาด อู้ภาษาจีนก่อจ้าง อู้ดัชก่อจ้าง แล้วน้องเปิ้นก็น่าฮักหนาจ้วยตึ๊งอย่างที่ยะได้ พาบรรยากาศตี้เพ้ม่วนไปโตยน่ะเจ้า ฮ่าๆๆๆ”

...คุณสายไหมตอบพร้อมสาธยายความเก่งน่ารักของเธอให้อาซือฟัง

...อาซือมองหน้าแวนด้าแล้วส่งยิ้มด้วยความยินดีที่บริษัทได้คนทำงานเก่งๆ มาช่วยงาน

“ดีๆ ทำงานเก่ง ขยัน ถ้ามีลูกค้าเยอะเดี๋ยวคอมมิชชั่นก็ค่อยๆ เยอะขึ้นตามลำดับละนะ!!”

...ประโยคนี้เขาพูดกับเธอ แวนด้ายิ้มแล้วพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม

...คุณสายไหมเชิญให้อาซือเดินไปยังหลังเคาน์เตอร์เพื่อเข้าไปในห้องทำงานของเธอ ซึ่งนั่นทำให้แวนด้าเดาว่าคงมีอะไรที่ต้องพูดกันโดยไม่ต้องการให้คนอื่นรับรู้ เธอจึงไม่สามารถรู้ได้ว่าเขาเข้าไปคุยอะไรกัน หากจะเตามเข้าไปก็คงดูไม่ดีและมีพิรุธ

...เธอจึงเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แต่ยังดีที่โต๊ะเธอหันด้านข้างไปปทางห้องผู้จัดการซึ่งมีกระจกใสกั้นอยู่จึงพอแกล้งๆ เหลือบมองเพื่อสังเกตพฤติกรรมของทั้งสองได้บ้าง

...อยากรู้จังว่าแฟ้มงานที่ผู้จัดการหรือคุณสายไหมส่งให้อาซือนั้นข้างในมีรายละเอียดว่าอะไร จะเกี่ยวกับเรื่องที่เธอกำลังสืบข้อมูลอยู่หรือไม่

...อาซือเซ็นชื่อลงในแฟ้มแล้วส่งคืนคุณสายไหมแล้วก็มีแฟ้มใหม่ส่งให้อีก มองผ่านๆ น่าจะสี่ห้าแฟ้มที่ต้องให้อาซือเซ็นชื่อลงไป

...การพูดคุยที่ดูปกตินั้นหากไม่สังเกตุดีๆ จะไม่รู้เลยว่าคุณสายไหมมีการใช้เครื่องคิดเลขแล้วส่งให้อาซือดูผลลัพท์ของตัวเลข สีหน้าทั้งสองคนดูไม่เป็นธรรมชาติเหมือนการคุยงาน สีหน้าที่บางครั้งก็ดูจริงจังหรือดุดันของอาซือมันช่างมีพิรุธกว่าการคุยงานทั่วไป

...เพราะภาพรวมของงานที่เธอได้เรียนรู้ไม่กี่วันมานี้ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติดีและดูท่าจะมีลูกค้าเพิ่มมากขึ้นด้วย ไม่มีช่องว่างตรงไหนที่ต้องทำให้ต้องทำหน้าจริงจังหรือดุดันขนาดนั้น ลักษณะพฤติกรรมทุกอย่างถูกบันทึกพร้อมการวิเคราะห์ด้วยสมองซีกซ้ายของเบ็ญรดา

...จนเมื่อการพูดคุยจบลง อาซือเดินออกมาเพียงคนเดียวทำให้เธอต้องลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้อีกรอบเพื่อเป็นการร่ำลา

...อาซือมองแวนด้าด้วยสายตามแพรวพราว แต่แค่แว้บเดียวความแพรวพราวนั้นก็หายไป ซึ่งเขาคงคิดว่าหญิงสาวคงไม่ทันเห็นหรือคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาเผลอสื่อผ่านสายตาออกมา

...ตรงกันข้ามกับแวนด้าที่สามารถเห็นและเก็บรายละเอียดได้อย่างรวดเร็วและฉับไว แต่ก็ต้องแสร้ยิ้มใสซื่อให้เขาก่อนที่เขาจะออกไปจากสำนักงาน

...คุณสายไหมเดินออกมาจากห้องผู้จัดการและตรงมายังโต๊ะที่แวนด้าทำงานอยู่พร้อมกับส่งยิ้มหวานฉ่ำมาให้เธอ

“น้องหันก่อแวนด้า!!! อาซือมองแปลกๆ เนาะ อิอิ!!”

...คุณสายไหมแซว ทำให้แวนด้ามองเธอแบบเลิ่กลั่กและออกจะงงๆ กับคำพูดนั่น

“คืออะไรคะพี่สายไหมหนูไม่เข้าใจที่พี่พูดอ่ะค่ะ”

...แวนด้าถามและทำหน้างงๆ เพราะไม่เข้าใจความหมาย

“ฮ่าๆๆๆๆ ก็ปี้ว่าสงสัยอาซือจะชอบน้องล่ะก่ะ ป้อจายนี่ผ่อบ่ยากเน้อ”

...คุณสายไหมพูดไปยิ้มไป ใส่อาการหยอกล้อเล่นหูเล่นตากับแวนด้า

...แวนด้าได้ฟังดังนั้นก็ถึงกับกลอกตาไปมาใส่ความบ้องแบ๊วและว่าไร้เดียงสากับเรื่องแบบนี้

...อันที่จริงเธอพอจะรู้เป็นนัยๆ จากสายตาที่อาซือมองมาตั้งแต่แนะนำตัวแล้วว่าแววตาแพรวพราวที่ส่งมาให้เป็นสัญญาณบอกว่าชอบเธอ แต่เพราะแวนด้ากำลังเล่นละครในบทบาทที่ต้องใช้ชีวิตจริงเข้าเสี่ยงต่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย การทำให้ดูเป็นหญิงสาวที่ค่อนข้างไม่รู้เดียงสากับเรื่องพวกนี้จึงยิ่งมีความจำเป็นที่ต้องตีบทให้แตกเพราะเธอต้องลากคออาซือไปเป็นของฝากให้กับ ผบ.ตร. ให้ได้

...เมื่อถึงเวลาเลิกงาน เบญรดาตั้งใจจะไปเดินชมตลาดดอกไม้อีกฟากที่ยังไม่เคยไป เธอโบกมือกล่าวลาทุกคนแล้วแยกตัวเดินไปตามฟุตบาทดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบ แต่การเดินดูอะไรไปเรื่อยๆ ที่ว่านี้คือการดูเพื่อจดจำรายละเอียดพื้นที่แถวนี้ให้มากที่สุด ยิ่งเดินดูทุกวันก็ยิ่งเห็นรายละเอียดเพิ่มขึ้นทุกวัน

....................