มงกุฏกล้วยไม้ 5/4

...โอมในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าสวมทับด้วยเสื้อทหารตัวใหญ่สวมกางยีนส์สียีนส์และรองเท้าผ้าใบคู่แพงแบกหน้าเคร่งเครียดมายังสำนักงานบริษัทของวิทหลังได้รับโทรศัพท์จากออมพี่สาวว่าขณะนี้ถูกจับกุมอยู่ที่โรงพักประจำอำเภอก่อนจะเข้าตัวเมืองเชียงราย สาเหตุเพราะลักลอบขนยาเสพติดจำนวนหนึ่งแสนเม็ดซึ่งนั่นทำให้โอมแทบช็อค

...เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติทั้งที่ในใจนั้นร้อนรนและโกรธพี่สาวจนสั่น ยาเสพติดจำนวนเยอะขนาดนั้นจะมีใครหน้าไหนช่วยพี่สาวเขาได้ ยิ่งนึกถึงตอนเคยพูดเตือนเท่าไหร่แต่พี่สาวก็ไม่ฟังก็ยิ่งทำให้โกรธจนใจเต้นโครมคราม

...ไหนจะพ่อกับแม่อีกที่ถ้ารู้ว่าลูกสาวโดนจับข้อหาขนยาบ้าแล้วจะเป็นอย่างไร เขาจะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้

...โอมรู้สึกหนักหัวหนักใจและเครียดจนตื้อไปหมด แม้จะเคยพูดกับเพื่อนๆ ไว้แล้วว่าไม่ช้าไม่นานหากพี่สาวไม่รีบถอนตัวออกมาคงเจอดีเข้าสักวัน และสิ่งที่พูดในวันนั้นก็คือวันนี้นี่เอง

...แต่โอมก็พยายามตั้งสติควบคุมอารมณ์และจิตใจให้คงที่เพื่อคุยงานสำคัญและทำการเซ็นสัญญาขายส่งดอกกล้วยไม้กับบริษัทของวีรวิทย์จนเสร็จเรียบร้อยและขอตัวเพื่อจะไปหาที่นั่งสงบสติอารมณ์ก่อนจะขับรถทางไกลกลับเชียงใหม่ภายในวันนี้

...................

...น๊อตเพื่อนของโอมขยายพื้นที่ร้านออกไปให้กว้างขวางมากขึ้นและกลายเป็นคาเฟ่ที่คนรุ่นใหม่ใช้เป็นที่นัดแนะพบเจอกัน บรรยากาศในร้านวันนี้จึงค่อนข้างพลุกพล่านเต็มไปด้วยลูกค้ามากหน้าหลายตา

“ใจเย็นๆ นะเว้ย!!! ค่อยๆ คิดว่าจะทำยังไงเพราะถ้าพี่ออมบอกว่าไม่รู้เรื่องนี่ฉันว่ามันน่าจะพอมีทางออกอยู่บ้างแหละวะ!! เพียงแต่ใจร่มๆ นิดนึงแล้วค่อยๆ คิดว่าจะเดินเรื่องอย่างไรนะเพื่อนนะ!!!”

...น๊อตปลอบใจโอมซึ่งนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมที่เมื่อถ้าเขาลงกรุงเทพก็มักแวะมาที่นี่และนั่งโต๊ะตัวนี้เป็นประจำแม้แต่ละครั้งจะมานั่งแค่เวลาสั้นๆ ก็ตาม

“แกไม่ต้องปลอบใจฉันหรอก ฉันรู้ว่ามันยาก ยากมาก!! เฮ่อออ!!! นี่ไม่รู้จะปิดพ่อกับแม่ยังไงถ้าข่าวถึงหูเมื่อไหร่ฉันไม่อยากคิดเลยว่าสภาพจะเป็นยังไง”

...โอมพูดด้วยเสียงทดท้อและหนักใจกับปัญหาครั้งนี้

...เขาพยายามกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองบรรยากาศภายในร้านของเพื่อนเพราะไม่อยากจมจ่อมกับสิ่งที่อยู่ในหัวสมองขณะนี้ ครั้งนี้เขาเพิ่งได้ขมบรรยากาศอย่างทั่วถึงหลังน๊อตขยายร้าน แต่แล้วสายตาก็ไปหยุดลงตรงโต๊ะตัวนั้นที่ลืมไปแล้วว่าเคยมีสาวน้อยนักเรียนมัธยมปลายหน้าตาน่ารักคนหนึ่งนั่งกินขนมเค้กอย่างมีความสุขอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น

...แม้วันนี้จะมีลูกค้าคนอื่นนั่งอยู่แต่เมื่อนึกขึ้นได้กับภาพวันนั้นความทรงจำเก่าๆ เมื่อหลายปีก่อนก็ค่อยๆ กลับเข้ามาในความนึกคิดครั้ง วันนั้นมีเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายนั่งหัวเราะจนตาหยี ท่ากินขนมเค้กที่ใช้นิ้วจิ้มแล้วใส่ปากเคี้ยวหมุบหมับนั้นดูน่ารักสดใสตรึงใจทีเดียว

(จริงสิผมลืมคุณไปแล้วนะเนี่ย!! วันนี้ได้มานั่งตรงนี้พร้อมความอึดอัดกับปัญหาที่เพิ่งเกิดแต่พอได้มาเห็นสถานที่เดิมๆ บรรยากาศเดิมๆ กลับทำให้นึกขึ้นได้ว่าเคยเจอคนน่ารักคนหนึ่งที่นี่ แล้วป่านนี้คุณอยู่ที่ไหนแล้วหนอ!! มีครอบครัวหรือยัง!! หรืออาจมีลูกวัยกำลังน่าชังแล้วก็ได้ หรือว่าคุณกำลังทำงานอยู่ที่ไหนสักแห่งและอาจบ้างานจนไม่มีเวลาหาแฟนหรือคุณจะเป็นเพศที่สามไปแล้มั้ง!!)

...แต่ที่น่าเสียดายคือโอมจำไม่ได้ชัดเจนแล้วว่าหน้าตาเด็กสาวมัธยมปลายคนนั้นเป็นอย่างไรแม้จะพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แต่โอมก็ตัดบทความคิดตัวเองว่าอย่างไรก็ตามไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนขออย่าให้เจอปัญหาหนักๆ เหมือนผมที่กำลังเจออยู่ตอนนี้นะ

...ภาพความน่ารักสดใสของเด็กสาวมัธยมปลายเมื่อหลายปีก่อนทำให้กล้ามเนื้อหัวใจที่บีบรัดคด้วยความเครียดอยู่นั้นทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง แต่แล้วเรื่องพี่สาวก็วนกลับมาให้ใจหนักอึ้งขึ้นอีกทันที

....................