มงกุฏกล้วยไม้ 5/3

...อุมาพรหรือออม ขับรถเก๋งสีขาวไปตามถนนสายหลักมุ่งหน้าไปยังจังหวัดเชียงรายเพื่อนำสิ่งของที่ลูกน้องของพ่อเลี้ยงทรงพลนำมาส่งให้เธอเมื่อเช้าและบอกว่าให้เธอนำไปส่งต่อยังที่ที่พ่อเลี้ยงรออยู่

...ออมขับรถมาเรื่อยๆ จนเกินครึ่งทางแต่ทันใดนั้นสายตาเห็นมีการตั้งด่านไปแต่ไกลเธอจึงชะลอความเร็วของรถ

...เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งโบกมือส่งสัญญาณให้เธอจอดรถ ออมจึงจอดรถตรงหน้าด่านตรวจและคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรแต่ก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจที่ต้องมาเสียเวลากับตรงนี้ เมื่อจอดรถสนิทแล้วเธอก็ลดกระจกลง

“ขออนุญาตนะครับคุณผู้หญิง เจ้าหน้าที่ตำรวจจะขอตรวจเช็คตามหน้าที่หวังว่าคงจะได้รับความร่วมมือนะครับ”

...ตำรวจนายนั้นเดินมากล่าวขออนุญาตพร้อมแสดงความเคารพด้วยการยกมือวันทยาหัตถ์

...ออมได้ยินดังนั้นจากสีหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนเป็นตึงๆ ส่งสายตาไม่พอใจอย่างชัดเจน

“อะไรกันมาตร่งมาตรวจอะไรกับฉัน!! โน่นคันอื่นมีเยอะแยะไปตรวจสิ!! อย่ามายุ่งกับฉันไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร!! แล้วนี่ฉันมีธุระด่วนต้องรีบไป!!”

...ออมกระแทกเสียงกลับไปโดยไม่คิดจะเก็บอารมณ์

“ขอโทษครับเราทำตามหน้าที่ ขอตรวจเช็คครู่เดียวคงไม่เสียเวลามากหรอกครับช่วยเปิดกระโปรงท้ายรถด้วยครับคุณผู้หญิง”

...ตำรวจยืนกรานเสียงเข้ม และชี้มือไปยังท้ายรถเพื่อให้เธอปลดล็อคเปิดฝากระโปรงท้ายรถเก๋ง

“เอ๊ะ!!! ฉันบอกว่ารีบๆๆๆ ไม่ได้ยินหรือไง!!! นี่ฉันเป็นภรรยาพ่อเลี้ยงทรงพลนะ!!! ยังจะตรวจอีกไหม!!”

...ออมพูดแล้วชักสีหน้าไม่พอใจมากขึ้นพร้อมทั้งบอกสถานนะของตัวเอง

...นายตำรวจได้ยินดังนั้นถึงกับจ้องมองเธอด้วยสายตาที่คิดไม่ถึงว่าทำไมเธอคนนี้ถึงได้กล้าอ้างชื่อพ่อเลี้ยงทรงพลซึ่งเป็นบุคคลที่ตำรวจรู้จักดีทั้งพื้นที่เชียงใหม่และเชียงราย

“ต้องขออภัยด้วยนะครับ!! ไม่ว่าจะเป็นใครเราก็ต้องทำตามหน้าที่เท่าเทียมกันหมด ผมขอให้คุณเปิดฝากระโปรงรถด้วยครับ!!”

“นี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง!!! จะให้ฉันโทรบอกพ่อเลี้ยงไหมว่ากำลังจะโดนตรวจค้น!! ฉันจะบอกให้นะถ้าพ่อเลี้ยงรู้ว่าพวกคุณมาเบ่งกับฉันล่ะก็เตรียมโดนเด้งกันได้เลย!!”

...ออมโต้กลับดังลั่นจนเกือบเป็นตะโกน แต่ออมไม่รู้เลยว่ากิริยาวาจาที่แสดงออกมานั้นยิ่งสร้างพิรุธให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสงสัยมากขึ้น

“ถ้าคุณผู้หญิงเป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงจริงๆ ก็ต้องให้เราตรวจค้นดีๆ สิครับ!! ไม่เห็นต้องโวยวายเลย ยิ่งพ่อเลี้ยงด้วยแล้วเราก็ได้รับความร่วมมือจากท่านทุกครั้งที่มีการตรวจค้น ผมขอย้ำอีกครั้งว่าให้คุณเปิดกระโปรงท้ายรถเดี๋ยวนี้!! ถ้าคุณไม่เปิดเราจะถือว่าคุณขัดขืนเจ้าพนักงานในการตรวจค้นและจำเป็นต้องเชิญคุณไปโรงพักนะครับ!!”

...นายตำรวจโต้กลับและสีหน้าจริงจังมากขึ้น

...ออมเห็นท่าไม่ดียิ่งเมื่อตำรวจอ้างว่าพ่อเลี้ยงยังเคยให้ความร่วมมือแล้วทำไมเธอจะทำแบบนั้นด้วยไม่ได้ เลยจำเป็นต้องเปิดล็อคฝากระโปรงรถเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจค้น แม้ไม่เต็มใจนักแต่ดูแล้วยิ่งขัดขืนโต้เถียงก็ยิ่งจะทำให้เสียเวลามากขึ้น

...นายตำรวจผู้นั้นส่งสัญญาณมือเรียกเจ้าหน้าที่มาสมทบเพื่อร่วมตรวจค้นจนเมื่อเดินไปเปิดฝากระโปรงรถก็เห็นกล่องกระดาษที่รัดด้วยสก็อตเทปไว้อย่างดีและหนาแน่นจึงมีการสอบถามออมซึ่งลงจากรถแล้วเดินตามมาว่าข้างในกล่องคืออะไร

“ข้างในเป็นเนื้อเยื่อกล้วยไม้!!”

...ออมตอบห้วนๆ ตามที่ลูกน้องของพ่อเลี้ยงบอกไว้แม้ไม่พอใจที่คนระดับเธอต้องลงมาตอบคำถามตำรวจที่ควรยำเกรงพ่อเลี้ยงแต่ก็พยายามเก็บอาการเต็มที่เพื่อให้ดูว่าเธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

 ...แต่ตำรวจยังไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นของที่บรรจุอยู่ด้านในจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นช่วยเปิดกล่องให้ดูหน่อยครับ!!”

“จะบ้าเหรอถ้าเปิดของก็เสียน่ะสิ!! เนี่ยถ้ามันโดนแดดมันจะเสียทันทีเพราะนี่คือเนื้อเยื่อกล้วยไม้รู้จักไหม!!”

“กรุณาเปิดกล่องครับถ้าคุณไม่เปิดผมจะเปิดเอง!! หมวดภิรมณ์ขอคัดเตอร์ให้คุณผู้หญิงหน่อย!!”

...นายตำรวจสั่งเสียงเข้มหน้าตาดุดันจนออมตกใจและเริ่มกลัว เธอจึงจำเป็นต้องรับมีดคัตเตอร์จากนายตำรวจอีกคนมากรีดเปิดกล่องอย่างไม่เต็มใจนัก

...แต่เมื่อออมเปิดฝากล่องขึ้น

“เฮ้ยยยยยย!!!! นี่มันๆๆ..นี่..เอ่อออ...ไม่นะ!!! ไม่ใช่สิ!! มันต้องเป็นขวดใส่เนื้อเยื่อกล้วยไม้สิ!!! ไม่ใช่ไอ้นี่...แล้ว...เอ่อ แล้วไอ้นี่มาได้ยังไง!!”

...ออมตกใจจนพูดตะกุกตะกักเพราะภายในกล่องที่ถูกเปิดออกมาทำให้ทุกคนถึงกับตะลึงทีเดียว

“เจ้าหน้าที่ล็อคตัวไว้!!!”

...คำสั่งเฉียบขาดของนายตำรวจผู้นั้นหรือคือสารวัตรซึ่งเป็นหัวหน้าชุดด่านตรวจแห่งนี้ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้าล็อคตัวออมทันที

“ไม่นะ!!! ไม่จริงอ่ะ!! ก็ไอ้อาซือมันบอกว่าเป็นเนื้อเยื่อกล้วยไม้ที่พ่อเลี้ยงจะเอาไปให้เจ้าของฟาร์มที่เชียงรายเพาะต่อ แล้วทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ!! ฉันไม่เกี่ยวนะ!!! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!!! ฉันไม่รู้เรื่อง!! กรี๊ดดดดด!!”

...ออมส่งเสียงโวยวายและกรีดร้องเหมือนคนเสียสติและพยายามสะบัดหนีจากการจับกุม

...ภายในกล่องกระดาษที่ทุกคนเห็นนั่นมีถุงซิปล็อคสีใสขนาดเล็กเหมือนซองยาซึ่งเห็นเม็ดยาข้างในอย่างชัดเจนที่คาดคะเนด้วยสายตาน่าจะหลายร้อยถุง และทั้งตำรวจและออมก็รู้ทันทีว่านั่นคือยานรก

“จะจริงไม่จริงคุณก็เห็นอยู่ว่ามันเป็นยาบ้า!! แล้วคุณเป็นคนเปิดกล่องเองด้วยส่วนจะเกี่ยวข้องหรือไม่ค่อยว่ากันตามขั้นตอนนะครับ!! แต่ในเมื่อตอนนี้ยาบ้าอยู่ในรถของคุณซึ่งคุณเป็นคนขับยังไงก็ต้องไปโรงพักกับเราและอย่าให้ถึงกับใส่กุญแจเลยครับ เราให้เกียรติคุณและคุณก็ขัดขืนการจับกุมไม่ได้อยู่แล้ว แต่ถ้าคุณจะขัดขืนเราจะใส่กุญแจมือทันที!!”

...น้ำเสียงจริงจังของสารวัตรทำให้ออมทั้งตกใจทั้งกลัวและโมโหในคราวเดียวกันเพราะคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้ แต่เธอก็รีบล้วงกระเป๋ากางเกงผ้าสีดำหยิบโทรศัพท์มือถืออย่างรนรานเพื่อจะโทรหาพ่อเลี้ยงทรงพล

...แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ เมื่อเสียงปลายทางเป็นเสียงอัตโนมัติว่าว่าไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้

...จะติดต่อได้อย่างไรเมื่อสายลับของพ่อเลี้ยงทรงพลได้ทำการโทรแจ้งแก่พ่อเลี้ยงก่อนแล้วว่าของที่คุณอุมาพรกำลังนำไปส่งยังปลายทางถูกตำรวจค้นเจอระหว่างทางเสียแล้ว

...จึงเป็นอันรู้กันว่าถ้าออกประตูนี้พ่อเลี้ยงทรงพลต้องปิดโทรศัพท์มือถือทันทีเพื่อตัดขาดการสื่อสารทั้งหมด

“โธ่เว้ยบ้าอะไรเนี่ย!! ทำไมโทรไม่ติดมันหมายความว่ายังไง!!”

...ออมสบถอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อไม่สามารถติดต่อพ่อเลี้ยงทรงพลได้

...เจ้าหน้าที่จำนวนสี่นายทำการยืนล้อมตัวออมไว้และกล่าวเชิญไปโรงพักอีกครั้ง แต่ออมก็ยังดึงดันไม่ยอมเดินไปขึ้นรถตำรวจ จนสุดท้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ต้องกระทำในสิ่งที่ไม่อยากทำนั่นคือการใส่กุญแจมือ

...การจับกุมออมกลายเป็นเป้าสายตาจากคนที่กำลังจอดรถให้ตำรวจตรวจค้น และนี่คือสถานการณ์ที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตเของเธอคนนี้

“กรี๊ดดดด!! มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง!!”

...ออมกรีดร้องโวยวายสุดเสียงแต่สุดท้ายก็ถูกต้อนให้ไปขึ้นรถตำรวจซึ่งจอดอยู่ชิดริมทางโดยมีนายตำรวจผู้หนึ่งถือกล่องกระดาษขนาดเท่ากล่องตู้ไมโครเวฟตามหลังไปติดๆ เพื่อไปยังสถานีตำรวจประจำอำเภอนั้น

...............