มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 6

“เอาล่ะๆ ผู้เข้าฝึกทุกท่าน!!! ท่านได้มาถึงโค้งสุดท้ายของการฝึกแล้ว เราจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติและองค์กรตำรวจสากลประจำอังกฤษมีความภูมิใจอย่างยิ่งที่ซุปเปอร์โปรเจคครั้งนี้มีจำนวนผู้เข้าฝึกมาถึงช่วงสุดท้ายถึงหนึ่งร้อยหกสิบสามท่าน เป็นชายหนึ่งร้อยห้าสิบท่านและหญิงสิบสามท่าน ทุกคนยอดเยี่ยมมาก และเราขอแสดงความเสียใจกับนายตำรวจจากไทยแลนด์ที่ต้องเสียชีวิตลงหนึ่งนายเมื่อห้าวันที่แล้ว ตลอดการฝึกเขาเป็นคนดีมีน้ำใจและมีความอดทนสูงมาก เราจะระลึกถึงเขา และในส่วนคนที่เหลือก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสี่สัปดาห์ที่เหลือนี้คงไม่มีใครเป็นอะไรแล้วนะ ผมหวังอย่างนั้นจริงๆ เพราะสี่สัปดาห์สุดท้ายนี้จะแบ่งการฝึกเป็นสองช่วง นั่นคือการฝึกเรียนรู้เกี่ยวกับอาวุธโดยเฉพาะการใช้ปืน ส่วนสัปดาห์สุดท้ายจะเป็นการสอบภาคทฤษฏีเกี่ยวกับการฝึกทั้งหมดที่ผ่านมา ขอย้ำอีกครั้งว่าหากคุณทำข้อสอบได้มากกว่าแปดสิบห้าข้อก็จงเตรียมตัวฉลองรับตราประทับการรับรองจากองค์กรตำรวจสากลของเราได้เลย และวันนี้จะเป็นวันแรกที่ท่านจะได้เข้าไปนั่งในห้องเรียนเพื่อเรียนรู้ทฤษฏีเกี่ยวกับอาวุธประเภทต่างๆ และมะรืนนี้ท่านจะได้สัมผัสอาวุธจริงทุกชนิดที่ได้เรียนมา เมื่อเข้าใจแล้วก็รับทราบตามนี้ เลิกแถวได้!!”

...ครูฝึกยืนประกาศเสียงดังผ่านไมโครโฟนจนทุกคนได้ยินและเข้าใจอย่างชัดเจน

...ผู้เข้าฝึกเดินเรียงแถวตอนเข้าห้องเรียนด้วยสภาพเหนื่อยล้าแทบดูไม่เป็นผู้เป็นคน บ้างเดินตัวโก่งตัวงอ บ้างเดินกระเผลก บ้างมีสายเฝือกอ่อนคล้องคอรองรับแขนที่ได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง

...เบญรดาหนึ่งในหกคนจากตำรวจไทยที่เหลืออยู่ตอนนี้เดินกระเผลกจนเกือบลากขาที่มีอาการบวมเป่งเพราะหัวเข่ากระแทกพื้นอย่างแรงตอนฝึกฐานรูดตัวลงจากต้นไม้ใหญ่ ผิวหน้าผิวหนังแห้งไหม้ตกสะเก็ดจนหน้าตาขี้ริ้วไม่เหลือเค้าความสวยคมคายไว้เลย แต่การเปลี่ยนไปทางกายภาพนั้นมันคุ้มเกินคุ้มเมื่อแลกกับความรู้และความทรหด ดุดัน รอบคอบ เฉียบแหลม และเลือดเย็น ด้วยฝีมือที่ได้รับการยอมรับระดับโลกต่างหากคือเป้าหมายของเธอ

“ไงเบล!!! ไหวป่ะวะ!!”

...พิมพ์เพื่อนตำรวจหญิงไทยอีกคนร้องทักมาจากด้านหลัง

...เบลหันไปมองแล้วฝืนยิ้มให้เพื่อนเพราะรู้สึกปวดร้าวไปทั้งขาโดยไม่สามารถจะส่งยิ้มแบบจริงใจให้ได้

“ไม่ไหวก็ต้องไหวละวะ!! โค้งสุดท้ายนี่ต้องผ่านไห้ได้ไม่งั้นที่ทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่า แล้วแกล่ะเลือดกำเดาหยุดไหลหรือยัง!!”

...เบลตอบพิมพ์แล้วถามถึงอาการของเพื่อนที่มีเลือดกำเดาไหลตลอดเวลาจากอุณภูมิร่างกายที่เปลี่ยนแปลงเกือบทุกวัน

“ดีขึ้นแล้วล่ะ คิดถึงหมวดตรัยว่ะ!! ไม่น่าเลยถ้าหมวดไม่ฝืนตอนมีอาการหอบหืดก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้ เฮ่ออออ!!!”

...พิมพ์รำพันถึงหมวดตรัยเพื่อนตำรวจไทยที่เสียชีวิตอย่างกระทันหันด้วยอาการหอบหืด

...เบลเบนสายตามองไปไกลๆ แล้วรู้สึกใจหายขึ้นมาอีกเพราะหมวดตรัยเป็นคนดีและเป็นตำรวจน้ำดีนายหนึ่งที่อนาคตกำลังไปได้สวย แต่ทุกคนต้องกลืนความเสียใจไว้เพราะสถานการณ์การฝึกที่หนักและรุกไปข้างหน้าทำให้ทีมตำรวจไทยข่มความเศร้าสะเทือนใจไว้ในอก

...พิมพ์กับเบลค่อยๆ เดินเข้าไปในอาคารเพื่อเข้าห้องเรียน ตอนนี้ตำรวจหญิงไทยเหลือเธอสองคนกับตำรวจชายอีกสี่คน และทุกคนก็ตั้งใจมากที่จะพาตัวเองไปให้ถึงจุดหมายและเพื่อนำความสำเร็จนี้กลับไปใช้จัดการกับคนนอกรีตทั้งหลายต่อไป

...เบ็ญรดาเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ให้ ระหว่างรอครูฝึกมาสอนเรื่องอาวุธ ระหว่างรอใจก็เคลิ้มลอยกลับไปบ้านอันแสนอบอุ่น บ้านที่มีป๊ากับม๊าและพี่ชายทั้งสองคนรออยู่

...ร่างกายที่บอบช้ำและทรุดโทรมตอนนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาที่จะฟื้นฟูให้เป็นปกติเมื่อกลับไป แต่หัวใจที่ไม่เคยอ่อนล้านี้ต่างหากที่ฝังแผลจากเรื่องยาเสพติดเป็นต้นเหตุที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องตาย เมื่อสำเร็จจากจุดนี้แล้วเป้าหมายต่อไปคือปราบปรามพวกค้ายานรกเสียอย่างไม่กลัวตาย

...................

“ฮือๆๆๆ...โอม!!! พี่ขอโทษ!! ฮืออออ...พี่ขอโทษ!!”

...ออมยืนร้องไห้ฟูมฟายปากก็พร่ำขอโทษอยู่หลังลูกกรงเหล็กเมื่อน้องชายมาขอเยี่ยมที่จุดกักขังจำเลยหญิงซึ่งอยู่ชั้นใต้ดินของศาลประจำจังหวัดเชียงรายเพื่อรอส่งตัวไปยังทัณฑสถานหญิงจังหวัดเชียงใหม่หรือจังหวัดต้นทางของที่มาของยาเสพติดเหล่านั้นเป็นอันดับต่อไป

...โอมเองก็ยืนอึ้งทั้งโกรธทั้งสงสารพี่สาวจับใจแม้เพื่อนจะทัดทานว่าเขายังไม่ควรมาเพราะเกรงจะถูกเพ่งเล็งว่าอาจร่วมขบวนการด้วยแต่โอมก็รอไม่ไหว หลังจากขับรถทางไกลจากกรุงเทพมาถึงเชียงใหม่พอรุ่งเช้าอีกวันเขาก็รีบมาหาพี่สาวทันที

“พี่ออม!!!”

...โอมเรียกชื่อพี่สาวเสียงสั่น เขายืนชิดกรงเหล็กและกุมมือออมที่จับกรงเหล็กไว้ เขาเห็นสภาพพี่สาวแล้วรู้สึกตื้อไปหมด ผมเผ้ารุงรังหน้าตาเขรอะขระเลอะเทอะจากเครื่องสำอางที่โดนละเลงด้วยน้ำตา

...ความเสียใจรันทดใจทำให้พูดไม่ออกและไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่อยู่อีกฝั่งของกรงเหล็กคือพี่สาวเขาเอง พี่สาวคนที่เคยเก่ง แกร่ง ฉลาด ประวัติการเรียนดีเยี่ยมกำลังจะปูทางให้ชีวิตเป็นนักธุรกิจสาวสวยแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับตรงกันข้าม

...ออมดึงมือออกจากการถูกกุมเป็นมากุมมือน้องชายไว้ อาการสะอื้นฮักๆ ทำให้พูดติดขัด

“โอมพี่ผิดเองที่ไม่เชื่อแก!! พี่ผิดเอง!!! ฮือออๆๆ...อย่าบอกพ่อกับแม่นะพี่ไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจไปมากกว่าที่ผ่านมาแล้ว นะโอมอย่าบอก!!”

...ออมพูดไปสะอื้นไปความรู้สึกตอนนี้อยากกอดน้องชายสุดที่รักคนเดียวของเธอแต่ก็ทำไม่ได้ สำนึกทั้งหมดค่อยๆ วนกลับมาเมื่อต้องมาตกอยู่ในสภาพที่คิดไม่ถึงว่าจะถูกแบล็คเมย์แบบนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธเกลียดตัวเองที่โง่และไว้ใจแถมคิดว่าจะฝากชีวิตไว้กับเขาได้อีกด้วย

“ผมขอถามพี่คำถามเดียว พี่ต้องพูดความจริงกับผมนะ!!”

...เสียงทุ้มต่ำและสั่นของโอมพูดออกไปแม้จะบังคับเสียงให้เป็นปกติแต่มันก็ยังสั่นอยู่ดี ในอกมีทั้งความเจ็บปวด เคียดแค้น เห็นใจ เสียใจและคิดว่าหากพี่สาวต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานแล้วจะเป็นอย่างไร

...ออมพยักหน้าทั้งสะอื้นแทนคำตอบรับ

“พี่บอกผมว่าไม่รู้เรื่องของในกล่องนั่น พี่ยืนยันกับผมได้มั้ยว่าไม่รู้เรื่องจริงๆ”

...โอมถามแล้วมองหน้าพี่สาวอย่างใจจดจ่อรอคำตอบยืนยัน

...ออมได้ยินก็ส่ายหน้ารัวๆ แสยะหน้าร้องไห้ด้วยความเสียใจที่ไม่ทันคนและเจ็บใจในความโง่เง่าของตัวเอง

“ไม่อ่ะ!! พี่ไม่รู้จริงๆ!! อาซือมันบอกแค่ว่าเป็นเนื้อเยื้อกล้วยไม้ที่พ่อเลี้ยงให้พี่ช่วยเอาไปส่งให้เจ้าของฟาร์มที่เชียงรายเพื่อจะลองเพาะเลี้ยงดู พี่เลยไม่ได้ใส่ใจและไม่ได้ฉุกคิดอะไรทั้งนั้น ฮือๆๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดตัวเอง พี่มาคิดทบทวนดูว่าหลายครั้งที่โดนให้เอากล่องเนื้อเยื้อกล้วยไม้ไปให้ทำให้ไม่แน่ใจแล้วว่าที่ผ่านมามันเป็นเนื้อเยื่อจริงหรือเปล่า ฮือออๆๆๆ...โอม!! พี่ผิดเอง!!! โอม..พี่คิดถึงพ่อกับแม่ท่านจะเจ็บปวดเสียใจขนาดไหนถ้ารู้ว่าพี่มาโดนแบบนี้ ฮืออออ...กรี๊ดดดดด!!!”

....................