บรรยากาศในลานประลองตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด สายตานับหมื่นคู่จับจ้องไปที่ร่างของชายหนุ่มชุดดำผู้มาเยือน และศีรษะที่กลิ้งอยู่บนเวที
"ฉินเทียน! เจ้าลูกเนรคุณ! เจ้าเดรัจฉาน!"
เสียงคำรามของ ฉินเหว่ย ประมุขตระกูลฉินดังก้องกัมปนาท เขาไม่อาจระงับโทสะได้อีกต่อไป ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดปูดโปนทั่วหน้าผาก เขาเลี้ยงดูฉินเทียนมาเพื่อให้เป็น "ภาชนะ" เก็บรักษาชิ้นส่วนกระดูกเท่านั้น แต่เจ้าภาชนะใบนี้กลับกล้าแว้งกัดเจ้าของ!
"ข้าอุตส่าห์ไว้ชีวิตเจ้า เมตตาให้เจ้าตายอย่างสงบในเหว! แต่เจ้ากลับซึมซับวิชามาร รอดกลับมาสร้างความอัปยศให้ตระกูลฉิน!"
ฉินเหว่ยตวาดลั่น พร้อมกับระเบิดพลังระดับ 'ครึ่งก้าวปรมาจารย์' ออกมาอย่างเต็มที่
เปลวเพลิงสีส้มฉานลุกโชนขึ้นรอบกาย อุณหภูมิในลานประลองพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน เก้าอี้ไม้รอบข้างเริ่มลุกไหม้
"ตายซะเถอะ!"
ฟุ่บ!
ฉินเหว่ยดีดตัวพุ่งลงจากแท่นประธาน รวดเร็วดุจลูกธนูไฟ เขาใช้ท่าไม้ตายสูงสุดของตระกูล "ฝ่ามือเมฆาอัคคี" ฝ่ามือขวาขยายใหญ่ขึ้นด้วยพลังปราณเพลิง หมุนวนเป็นกงล้อไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง เป้าหมายคือศีรษะของฉินเทียน!
ผู้คนในงานต่างกรีดร้องและถอยหนี
"ท่านประมุขเอาจริงแล้ว! นั่นมันวิชาระดับปฐพีขั้นสูง!"
"เจ้าเด็กฉินเทียนนั่นตายแน่ ต่อให้รอดจากเหวมาได้ แต่จะเอาอะไรไปสู้กับครึ่งก้าวปรมาจารย์!"
ฉินเทียนยืนนิ่ง... นิ่งจนน่าใจหาย
ผมสีดำยาวของเขาปลิวไสวไปตามแรงลมร้อนที่พุ่งเข้ามา ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพฝ่ามือเพลิงที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
"เมตตา?"
ฉินเทียนแค่นเสียงในลำคอ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยาม
"การควักกระดูกข้า เลาะเส้นเอ็นข้า แล้วโยนข้าให้สัตว์อสูรกิน... นั่นเรียกว่าเมตตาของบิดางั้นรึ? หากนั่นคือเมตตา... วันนี้ข้าก็จะมอบ 'ความกตัญญู' คืนให้ท่านเช่นกัน!"
วินาทีที่ฝ่ามือเพลิงห่างจากใบหน้าเขาเพียงคืบ
ฉินเทียนไม่ได้ใช้กระบี่ ไม่ได้ใช้ทวน
เขากำหมัดขวาแน่น... กล้ามเนื้อแขนบิดเกร็งจนเสื้อผ้าขาดวิ่น เผยให้เห็นเส้นเลือดสีดำที่เต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต
เคล็ดวิชากายาปีศาจอมตะ : หมัดทลายขุนเขา!
ตูมมมมมมม!!
หมัดเปล่าๆ ของฉินเทียนปะทะเข้ากลางฝ่ามือเพลิงของฉินเหว่ยอย่างจัง
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว คลื่นกระแทกซัดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง พื้นหินอ่อนแตกร้าวเป็นใยแมงมุมยุบตัวลงไปลึกกว่าครึ่งเมตร
"อะ... อะไรกัน!?"
ดวงตาของฉินเหว่ยเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด
เปลวเพลิงที่เขาภาคภูมิใจ ถูกหมัดธรรมดาๆ ของลูกบุญธรรม "ดับ" จนมอดไหม้ในพริบตา! แรงปะทะมหาศาลไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น มันทะลวงผ่านฝ่ามือ วิ่งย้อนกลับเข้าไปทำลายเส้นแขนของเขาทั้งหมด
กร๊อบ! กร๊อบ! แครก!
เสียงกระดูกแขนขวาของท่านประมุขหักเป็นชิ้นๆ ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงประทัด
"อ๊ากกกกกกก!!"
ฉินเหว่ยกรีดร้องโหยหวน ร่างของเขาปลิวกระเด็นกลับไปกระแทกกับแท่นพิธีจนพังยับเยิน เลือดสดๆ พ่นออกมาจากปาก เขานอนดิ้นพราดๆ กุมแขนที่บิดเบี้ยวผิดรูปด้วยความเจ็บปวด
ความเงียบ... เข้าปกคลุมทั่วทั้งลานประลองอีกครั้ง
แขกเหรื่ออ้าปากค้าง ตะลึงจนลืมหายใจ "ประมุขฉิน... พ่ายแพ้? ในหมัดเดียว!?"
ฉินเทียนสะบัดมือไล่ควันไฟ เขาเดินย่างสามขุมเข้าไปหาฉินเหว่ยที่นอนพะงาบๆ อยู่
"ลุกขึ้นสิ... ท่านพ่อ" ฉินเทียนกล่าวเสียงเย็น "ท่านบอกว่าจะฆ่าข้าไม่ใช่รึ? เรี่ยวแรงเมื่อครู่หายไปไหนหมด?"
"ท่านพ่อ!!"
ฉินหลง ตะโกนลั่น เขาไม่อาจทนดูภาพบิดาถูกหยามเกียรติได้อีกต่อไป
ความโกรธและความอับอายเปลี่ยนเป็นพลัง เขาไม่เชื่อว่าฉินเทียนจะเก่งกาจขนาดนี้ มันต้องใช้วิชามารสกปรกบางอย่างแน่ๆ!
"ฉินเทียน! เจ้ากล้าทำร้ายท่านพ่อ! วันนี้ข้าจะแทนคุณแผ่นดิน กำจัดมารร้ายอย่างเจ้า!"
ฉินหลงก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายสั่นระริก แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังมหาศาลที่กำลังปะทุ
"กระดูกเต๋าอมตะ" ที่กลางหน้าอกของเขาเริ่มทำงาน
แสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องออกมาจากอกเสื้อ ทะลุผ่านเนื้อผ้า แผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์ราวกับเทพเจ้าจุติ
วูบ! วูบ! วูบ!
ปราณสีทองก่อตัวเป็นรูปร่างมังกรจางๆ พันรอบตัวฉินหลง พลังกดดันของเขาทวีความรุนแรงขึ้นจนทะลุขีดจำกัดของระดับ นักรบขั้น 5 ไปแตะขอบเขตของ ครึ่งก้าวปรมาจารย์ ชั่วคราว!
"ดูนั่น! แสงแห่งกระดูกเต๋า!"
"ช่างงดงามและทรงพลังยิ่งนัก! นี่สิคืออัจฉริยะที่แท้จริง!"
เสียงเชียร์ดังกระหึ่มจากฝั่งผู้อาวุโสและแขกเหรื่อ หลินเยว่ ที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง เริ่มมีสีหน้าดีขึ้น นางมองฉินหลงด้วยสายตามีความหวัง
ฉินหลงแสยะยิ้มมั่นใจ เขารู้สึกถึงพลังอำนาจที่ไหลเวียนอยู่ในกาย
"เห็นหรือยังฉินเทียน? นี่คือพลังที่เจ้าครอบครองมา 18 ปีแต่ใช้ไม่เป็น... แต่เมื่ออยู่ในมือข้า มันกลับเปล่งประกายถึงเพียงนี้! ยอมจำนนซะ แล้วข้าจะให้เจ้าตายสบายๆ!"
ฉินเทียนหยุดเดิน เขาเงยหน้ามองแสงสีทองนั้น... แสงที่เคยเป็นของเขา
แต่น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกโหยหามันเลยแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึก... สมเพช
"กระดูกนั่น..." ฉินเทียนเอ่ยเสียงเรียบ "มันกำลังร้องไห้"
"ว่าไงนะ!?" ฉินหลงขมวดคิ้ว
"มันกำลังร้องไห้... เพราะมันขยะแขยงที่ต้องไปอยู่ในร่างของคนไร้ค่าอย่างเจ้า!"
เปรี้ยง!
ฉินเทียนปลดปล่อยจิตสังหารออกมา คราวนี้มันไม่ใช่แค่ลมปราณ แต่มันคือ "เจตจำนงแห่งกระบี่โกลาหล"
ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นจากร่างของฉินเทียน ก่อตัวเป็นเงามารขนาดใหญ่ที่สูงเสียดฟ้า บดบังแสงอาทิตย์จนลานประลองมืดมิด แสงสีทองของฉินหลงที่เคยเจิดจ้า กลับดูริบหรี่ลงทันตาเมื่อเทียบกับความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งนี้
"ทหาร! ฆ่ามัน! รุมฆ่ามันเดี๋ยวนี้!"
ฉินซาน ผู้อาวุโสสูงสุดที่นั่งดูอยู่ รู้สึกถึงลางร้าย เขารีบตะโกนสั่งองครักษ์ตระกูลฉินนับร้อยคนที่รายล้อมลานประลอง
"ย๊ากกกก!"
ทหารองครักษ์ระดับนักรบขั้น 3-4 นับร้อยนายชักดาบวิ่งกรูเข้ามาหาฉินเทียนจากทุกทิศทาง หมายจะรุมสังหาร
ฉินเทียนไม่แม้แต่จะหันไปมอง
เพราะเขารู้ว่า... มีคนจัดการให้แล้ว
แกร๊ก...
เสียงน้ำแข็งจับตัวดังขึ้นแผ่วเบา
เย่ชิงเสวี่ย ที่ยืนนิ่งมาตลอด ก้าวเท้าออกมาเพียงครึ่งก้าว ดวงตาสีแดงภายใต้ผ้าคลุมทอประกายวาบ นางสะบัดมือเรียวงามออกไปเบาๆ ราวกับไล่แมลง
วิชาเหมันต์: บุปผาน้ำแข็งพันลี้
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
ไอเย็นมหาศาลระเบิดออกรอบทิศทาง ร่างของทหารนับร้อยที่กำลังวิ่งเข้ามา... หยุดชะงักกลางอากาศ
น้ำแข็งสีใสเกาะกุมร่างของพวกเขาทันที ตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ในชั่วพริบตา ทหารทั้งกองร้อยกลายเป็น "ประติมากรรมน้ำแข็ง" ยืนแข็งทื่ออยู่รอบลานประลอง!
ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดบังเกิดขึ้น แม้แต่ฉินซานก็ยังอ้าปากค้าง เคราสั่นระริก "จะ... จัดการคนร้อยคนในฝ่ามือเดียว... นี่มันระดับปรมาจารย์... ไม่สิ... สูงกว่านั้น!?"
เย่ชิงเสวี่ยลดมือลง นางหันไปมองฉินหลงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"ไม่มีใครมีสิทธิ์ยุ่ง... นี่คือการประลองของลูกผู้ชาย" นางหันไปสบตาฉินเทียน "เอาล่ะ... เวทีเป็นของเจ้าแล้ว"
ฉินเทียนยิ้มมุมปาก ส่งสายตาขอบคุณให้เย่ชิงเสวี่ย ก่อนจะหันกลับมาหาฉินหลงที่ยืนหน้าซีดเผือด
"เอาล่ะพี่ชาย... เหลือแค่เจ้ากับข้า"
"ข้า... ข้าไม่กลัวเจ้า!"
ฉินหลงกัดฟัน เรียกความกล้าเฮือกสุดท้าย เขาชัก "กระบี่แสงจันทร์" (อาวุธระดับปฐพี) ออกมา
"ตายซะ! วิชากระบี่มังกรทะยานฟ้า!"
ฉินหลงพุ่งเข้าใส่ รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด กระบี่ในมือส่องแสงสีทอง ประสานกับพลังกระดูกเต๋า แทงเข้าใส่หัวใจของฉินเทียน มันเป็นการโจมตีที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เขาเคยทำได้
เคร้ง!
เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น แต่ภาพที่ทุกคนเห็น... ทำให้หัวใจของหลินเยว่แตกสลาย
ฉินเทียน... ใช้เพียง "สองนิ้ว" คีบปลายกระบี่ของฉินหลงเอาไว้!
คมกระบี่ที่แหลมคมระดับปฐพี ไม่อาจบาดผิวหนังนิ้วของเขาได้แม้แต่น้อย
"ช้า... เบา... และไร้ค่า" ฉินเทียนวิจารณ์เสียงเรียบ
"เป็นไปไม่ได้! นี่มันกระบี่ระดับปฐพี! ปล่อยนะโว้ย!" ฉินหลงพยายามดึงกระบี่กลับ แต่เหมือนมันติดอยู่ในภูเขาเหล็ก
"เจ้าภูมิใจกับกระดูกนี่มากใช่ไหม?" ฉินเทียนจ้องเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของฉินหลง "งั้นข้าจะแสดงให้ดู... ว่าพลังที่แท้จริง โดยไม่ต้องพึ่งพากระดูกขยะนั่น... มันเป็นยังไง!"
เพล้ง!
ฉินเทียนบิดนิ้วเพียงนิดเดียว กระบี่แสงจันทร์ก็แตกละเอียดเป็นเศษเหล็ก ก่อนที่ฉินหลงจะทันตั้งตัว ฉินเทียนพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้มือขวาคว้าคอหอยของฉินหลงแล้วยกร่างลอยขึ้นกลางอากาศ!
"อั่ก... อ๊อก..."
ฉินหลงดิ้นพราด เท้าลอยเหนือพื้น พลังมังกรทองที่ห่อหุ้มตัวถูกพลังมารสีดำของฉินเทียนกัดกินจนสลายไปจนหมด
"เจ้ามันก็แค่สวะที่เอาทองมาทาตัว..." ฉินเทียนกล่าวเสียงเย็นยะเยือก "มองดูคู่หมั้นเจ้าสิ... มองดูบิดาเจ้าสิ... ไม่มีใครช่วยเจ้าได้"
ฉินเทียนเหวี่ยงร่างของฉินหลงลงกระแทกพื้น
ตูม!
กระดูกซี่โครงของฉินหลงหักไปหลายซี่ แต่ฉินเทียนไม่หยุดแค่นั้น เขาเหยียบเท้าลงบนหน้าอกของฉินหลง... ตำแหน่งเดียวกับที่กระดูกเต๋าฝังอยู่
"อ๊ากกกกกก! อย่านะ! อย่าทำข้า!" ฉินหลงกรีดร้องขอชีวิต ความหยิ่งยโสหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความกลัวตาย
"ตอนที่พวกเจ้าควักมันออกจากตัวข้า... ข้าก็ร้องแบบนี้ไม่ใช่รึ?"
ฉินเทียนแสยะยิ้มที่ดูเหมือนยมทูต "ข้าจะไม่เอามันคืนหรอก... ของที่เปื้อนเลือดโสโครกของเจ้าแล้ว ข้าไม่ต้องการ"
"แต่ข้าจะ... ทำลาย มันทิ้งซะ!"
"ไม่! ไม่นะ! ถ้าทำลายมัน ข้าจะกลายเป็นคนพิการ!"
"นั่นแหละคือจุดประสงค์!"
กร๊อบ! เปรี้ยง!
เสียงเหมือนแก้วแตกดังลั่นออกมาจากหน้าอกของฉินหลง แสงสีทองที่เคยเจิดจ้า... ดับวูบลงทันที!
กระดูกเต๋าอมตะที่ล้ำค่า ถูกแรงกดดันของฉินเทียนบดขยี้จนแหลกละเอียดอยู่ภายในร่าง!
"อ๊ากกกกกกกกกกกก!"
ฉินหลงกระอักเลือดคำโต ตาเหลือกถลนก่อนจะสลบเหมือดไปคาเท้าของฉินเทียน สภาพของเขาตอนนี้... ยิ่งกว่าสุนัขข้างถนน
"พอได้แล้ว!!"
เสียงตวาดก้องกัมปนาทดังมาจากปะรำพิธี
ฉินซาน ผู้อาวุโสสูงสุด ลุกขึ้นยืน รัศมีพลังระดับ 'ปรมาจารย์' ระเบิดออกมา แรงกดดันหนักอึ้งจนทำให้พื้นหินอ่อนรอบตัวเขาแหลกละเอียด
"เจ้าเด็กสารเลว! เจ้าทำลายอนาคตของตระกูล! วันนี้ข้าจะแลกด้วยตบะร้อยปี บดขยี้วิญญาณเจ้าให้แหลกสลาย!"
ฉินซานสะบัดแขนเสื้อ ป้ายหยกสีดำ 4 แผ่นลอยออกมาจากอกเสื้อ พุ่งไปปักที่มุมทั้งสี่ของลานประลอง
ค่ายกลบรรพชน : สี่สัตว์เทพสังหารมาร!
วูบ! วูบ! วูบ! วูบ!
ลำแสงสีแดงฉานพุ่งขึ้นจากป้ายหยก เชื่อมต่อกันเป็นม่านพลังขนาดมหึมา ปรากฏร่างเงาของ มังกร, พยัคฆ์, เต่า, และหงส์ ที่สร้างจากเปลวเพลิงวิญญาณ
"ตายซะ!" ฉินซานประสานมือควบคุมค่ายกล
เงาพยัคฆ์ขาวขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่ฉินเทียน พร้อมกับเงาหงส์แดงพ่นไฟบรรลัยกัลป์ลงมา
ฉินเทียนหลับตาลง... ในห้วงจิตสำนึก เขาเห็นภาพ "จอมมารบรรพกาล" กำลังแสยะยิ้ม
‘ใช้มันสิ... ดาบของข้า... เพื่อนเก่าของเจ้า...’
ฉินเทียนลืมตาขึ้น นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทที่ไร้ตาขาว! เขาแบมือขวาออก แสงสีดำทมิฬพุ่งออกมาจากกลางฝ่ามือ
"จงตื่นขึ้น... กระบี่โกลาหลนิรันดร์"
ตูม!!
เพียงแค่กระบี่ปรากฏกาย แรงกดดันมหาศาลก็ระเบิดออก มันคือ "กลิ่นอายแห่งความตาย" ที่เก่าแก่ยิ่งกว่ายุคสมัยใดๆ เงาสัตว์เทพทั้งสี่... หยุดชะงักและสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว!
ฉินเทียนจับด้ามกระบี่แน่น เหวี่ยงแขนออกไปเพียงครั้งเดียว
ฉัวะ!
คลื่นดาบสีดำรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศ ตัดผ่านร่างเงาพยัคฆ์... ขาดครึ่ง! ตัดผ่านเปลวไฟ... ดับมอด! และพุ่งเข้าปะทะกับม่านพลังค่ายกล...
เพล้งงงงงงง!
ค่ายกลระดับปฐพีขั้นสูงที่ตระกูลฉินภาคภูมิใจ... ถูกฟันขาดสะบั้นในกระบี่เดียว!
"อั่ก!"
ฉินซานกระอักเลือดสีดำ ร่างชราปลิวกระเด็นไปกระแทกกำแพงเมือง เขาร่วงลงมากองกับพื้น
ฉินเทียนลดกระบี่ลง ไอความร้อนสีดำระเหยออกจากใบดาบ เขาเดินข้ามซากปรักหักพัง ตรงเข้าไปหาฉินซาน
"ยะ... อย่า... ฉินเทียน... ข้าเป็นปู่เจ้า..."
ฉินเทียนเหยียบลงบนอกของชายชรา เขาไม่ได้ถามด้วยวาจา แต่ใช้วิชา "เนตรมารสะกดวิญญาณ"
ดวงตาสีดำของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฉินซาน แรงกดดันทางวิญญาณที่มหาศาลบดขยี้จิตใจของชายชรา
"อ๊ากกกกก! อย่าเข้ามาในหัวข้า! เจ็บ! ข้าเจ็บ!"
"พ่อแม่ที่แท้จริงของข้า... เป็นใคร? ตอบมา! ไม่อย่างนั้นข้าจะฉีกวิญญาณเจ้าเป็นชิ้นๆ!" ฉินเทียนส่งกระแสจิตคำราม
ฉินซานดิ้นพราด น้ำลายฟูมปาก "ข้ายอมแล้ว! บอกแล้ว! เมื่อ 18 ปีก่อน... สตรีผู้หนึ่งอุ้มเจ้ามา... นางบาดเจ็บสาหัส... นางฝากเจ้าไว้กับข้า พร้อมกับมอบ 'แหวนมิติ' ให้..."
"แหวนอยู่ที่ไหน?"
"ห้องลับใต้ดิน... ในหีบสมบัติ..."
"นางเป็นใคร?"
"นางบอกแค่ว่า... อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้ามีสายเลือดของ 'ตระกูลจักรพรรดิ'... ไม่อย่างนั้นเจ้าจะถูกตามล่า..."
ตระกูลจักรพรรดิ!?
ฉินเทียนขมวดคิ้ว ตระกูลระดับตำนานที่ปกครองดินแดนส่วนกลาง? นี่เขา... ไม่ใช่เด็กกำพร้าธรรมดา?
"ข้ารู้แค่นี้... ปล่อยข้าไปเถอะ..."
ฉินเทียนถอนสายตาออกมา
"ข้าเชื่อท่าน..." ชายชราถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"...แต่คนอย่างท่าน อยู่ไปก็รกโลก"
ฉับ!
แสงสีดำวาบผ่าน ศีรษะของผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลฉิน หลุดออกจากบ่า กลิ้งหลุนๆ ไปรวมกับกองหัวของลูกน้อง
ฉินเทียนสะบัดเลือดออกจากกระบี่ หันไปมอง หลินเยว่ ที่นั่งตัวสั่นอยู่ไม่ไกล นางเป็นคนเดียวที่เขายังไม่ได้ลงมือ
หลินเยว่เงยหน้ามองมัจจุราชหนุ่ม นางพยายามฉีกยิ้มมารยา คลานเข้าไปกอดขาเขา
"พี่... พี่เทียน... ข้าผิดไปแล้ว... ข้าถูกบังคับ... จริงๆ แล้วข้ารักท่านคนเดียว... ยกโทษให้ข้านะ..."
ฉินเทียนมองการแสดงตรงหน้าด้วยความสมเพช "เจ้ารักแค่อำนาจ และความสบาย"
เขาใช้ปลายกระบี่เชยคางนางขึ้นมา "ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า..."
ดวงตาของหลินเยว่เป็นประกาย "จริงหรือ! ท่านพี่ยังรักข้า!"
"แต่ข้าจะทำลายสิ่งที่เจ้าภูมิใจที่สุด"
วูบ!
ฉินเทียนใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่จุดตันเถียนของนาง ทำลายวรยุทธ์จนสิ้นซาก และกรีดเป็นรูปกากบาทที่แก้มทั้งสองข้างของนาง!
"กรี๊ดดดดดดดดด!"
"จงใช้ชีวิตต่อไปซะ... ในฐานะ 'คนไร้ค่า' ที่อัปลักษณ์ที่สุดในเมืองนี้!"
ฉินเทียนถีบนางออกไปให้พ้นทาง
ก่อนจะเดินจากไป เขาหันกลับมามองร่างที่นอนพะงาบๆ ของ ฉินเหว่ย และ ฉินหลง
"อ้อ... ลืมไป ข้าไม่ควรทิ้งขยะเปียกไว้ให้เป็นภาระคนอื่น"
ฉินเทียนยกมือขึ้น ดูดกลืนลมปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ของทั้งสองคนจนหมดสิ้น ร่างกายของพวกมันเหี่ยวแห้งลงทันที กลายเป็นคนพิการถาวรที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะฆ่าตัวตาย
"อยู่รับกรรมในนรกบนดินเถอะ"
...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ฉินเทียนเดินออกมาจากคลังสมบัติ พร้อมกับ แหวนมิติสีเงินเก่าแก่ และทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลฉิน
เขาและเย่ชิงเสวี่ยเดินออกจากเมืองเมฆาล่องลอย ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของผู้คน
"เราจะไปไหนกันต่อ?" เย่ชิงเสวี่ยถามขณะเดินเคียงคู่กันไปบนถนนสายเปลี่ยว
ฉินเทียนมองแหวนในมือ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"ไป 'สำนักนิกายกระบี่สวรรค์'... ในแหวนนี้มีแผนที่และจดหมายที่แม่ข้าทิ้งไว้ เบาะแสต่อไปอยู่ที่นั่น"
"และที่นั่น... ยังเป็นแหล่งรวมทรัพยากรชั้นดี"
เย่ชิงเสวี่ยยิ้มบางๆ ภายใต้ผ้าคลุม "สำนักกระบี่สวรรค์งั้นรึ? ได้ยินว่าเป็น 1 ใน 4 นิกายใหญ่ของแคว้น... เจ้าช่างสรรหาเรื่องสนุกทำจริงๆ คู่หู"
ทั้งสองเดินหายลับไปในแสงอาทิตย์ยามอัสดง ทิ้งเมืองที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดไว้เบื้องหลัง
การล้างแค้นจบลงแล้ว... แต่การเดินทางเพื่อเขย่าบัลลังก์สวรรค์... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!