แชร์

บทที่ 5

ผู้เขียน: Baihu
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-04 18:00:08

แสงสุดท้ายของดวงตะวันลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงสีม่วงสลัวที่ฉาบทาไปทั่ว "ป่าหมอกทมิฬ"

ฉินเทียนและเย่ชิงเสวี่ยเดินทางมาได้ไกลจากเมืองเมฆาล่องลอยพอสมควร พวกเขาเลือกที่จะพักแรมในถ้ำหินเล็กๆ บนไหล่เขา เพื่อหลบสายลมยามค่ำคืนที่เริ่มหนาวเหน็บ

ฉินเทียนก่อกองไฟด้วยกิ่งไม้แห้ง เปลวไฟสีส้มเต้นระริกสะท้อนในดวงตาสีดำของเขา เขาหยิบ "แหวนมิติสีเงิน" ที่ได้มาจากคลังสมบัติของตระกูลฉินออกมาพิจารณา แหวนวงนี้ดูเรียบง่ายแต่แฝงด้วยลวดลายเถาวัลย์โบราณที่สลักเสลาอย่างวิจิตร กลิ่นอายของมันเก่าแก่และลึกลับ

"เจ้าเปิดมันได้ไหม?" เย่ชิงเสวี่ยถาม นางนั่งพิงผนังถ้ำ ปรับลมปราณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายใน

"ลองดู..."

ฉินเทียนส่งกระแสจิตเข้าไปในแหวน ทันใดนั้น ม่านพลังสีทองจางๆ ก็ปรากฏขึ้นต่อต้านการรุกล้ำของเขา มันเป็นผนึกสายเลือด! หากไม่ใช่สายเลือดของผู้เป็นเจ้าของเดิม จะไม่สามารถเปิดมันได้

ติ๋ง...

ฉินเทียนกัดปลายนิ้ว หยดเลือดสีแดงเข้ม ลงบนแหวน เลือดซึมหายเข้าไปในตัวเรือนโลหะทันที แสงสีเงินสว่างวาบขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนที่ผนึกจะคลายออก

"เปิดออกแล้ว..."

ภายในพื้นที่มิติของแหวน มีขนาดกว้างขวางแต่กลับว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะหินตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีของเพียง 3 สิ่งวางอยู่: จดหมายฉบับหนึ่ง, ป้ายหยกสีดำ, และกล่องไม้แกะสลัก

ฉินเทียนดึงจดหมายออกมาอ่าน ลายมือในจดหมายนั้นงดงามและพริ้วไหว แต่แฝงด้วยความเร่งรีบ

"ถึง เทียนเอ๋อร์ ลูกรัก...

หากเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าเจ้ายังรอดชีวิตและเติบโตขึ้น แม่ดีใจเหลือเกิน... แต่แม่ก็หวาดกลัวเช่นกัน แม่ไม่อาจบอกเจ้าได้ว่าแม่เป็นใคร หรือพ่อเจ้าเป็นใคร เพราะถ้ารู้มันจะนำหายนะมาสู่เจ้า ตระกูลของแม่นั้นยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่ก็โหดเหี้ยมอำมหิต พวกเขาไม่ยอมรับการคงอยู่ของเจ้า

ในกล่องไม้นี้ คือ 'เคล็ดวิชาเก้าตะวันผลาญฟ้า' เป็นวิชาพื้นฐานของตระกูลเรา จงฝึกมันเพื่อปกปิดสายเลือดและพลังที่แท้จริง อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้ามีสายเลือดจักรพรรดิ จนกว่าเจ้าจะแข็งแกร่งพอที่จะเหยียบย่ำสวรรค์ได้..."

ฉินเทียนกำจดหมายในมือแน่น "แม่... ท่านกำลังหนีใครอยู่? และตระกูลจักรพรรดิที่ว่า... มันน่ากลัวขนาดไหนกัน?"

"ตระกูลจักรพรรดิ..." เย่ชิงเสวี่ยเปรยขึ้นเบาๆ แววตาของนางดูซับซ้อน "ในดินแดนมนุษย์ หรือแม้แต่ในดินแดนเซียน ตระกูลที่กล้าใช้คำว่า 'จักรพรรดิ' นำหน้า มีเพียงไม่กี่ตระกูล... และทุกตระกูลล้วนมีอำนาจล้นฟ้า สามารถสั่งเป็นสั่งตายแคว้นเล็กๆ นี้ได้เพียงแค่ดีดนิ้ว"

ฉินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บจดหมายเข้าอกเสื้อ "ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใคร... สักวันข้าจะไปถล่มบ้านพวกมัน ทวงคืนความยุติธรรมให้แม่ข้า"

เขาเปิดกล่องไม้ดู พบตำราวิชา 'เก้าตะวันผลาญฟ้า' เล่มหนึ่ง มันเป็นวิชาระดับ สวรรค์!

"วิชานี้เน้นพลังหยางบริสุทธิ์... ร้อนแรงดุจดวงตะวัน" ฉินเทียนวิเคราะห์ "ถ้าข้าฝึกมัน ข้าสามารถใช้เปลวเพลิงสีทองห่อหุ้มร่างกายภายนอก เพื่อปกปิดไอความมืดของพลังโกลาหลภายในได้... นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการพอดี!"

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ทั้งสองออกเดินทางต่อ เป้าหมายคือ "เทือกเขาร้อยอสูร" เส้นทางลัดสู่สำนักนิกายกระบี่สวรรค์

"ฉินเทียน หยุดก่อน" เย่ชิงเสวี่ยเตือน "ข้างหน้า... มีกลิ่นอายสังหาร"

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เงาสีเขียวเข้มพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ มันคือ "ตั๊กแตนใบมีดคู่" (สัตว์อสูรระดับ 4) ฝูงใหญ่กว่า 20 ตัว! ขาหน้าของพวกมันคมกริบเหมือนเคียวเกี่ยวข้าว

"เยอะขนาดนี้เชียว!"

ฉินเทียนไม่รอช้า เขาเลือกใช้ "ทวนเหล็กนิล" ที่ยึดมาจากคลังตระกูลฉิน แม้มันจะเป็นอาวุธระดับสามัญขั้นสูง แต่ก็ผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง

"เข้ามา!"

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงขาตั๊กแตนปะทะด้ามทวนดังสนั่น ประกายไฟแลบแปลบปลาบ ทุกครั้งที่ปะทะ ด้ามทวนจะสั่นสะท้าน รอยบิ่นเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนเนื้อเหล็ก

"วิชาทวนสบั้นเมฆา!"

ฉึก! ฉึก!

ตั๊กแตนสองตัวถูกแทงทะลุอก แต่พวกที่เหลือยังคงดาหน้าเข้ามาไม่หยุด บางตัวกระโดดข้ามหัวเขา พุ่งเข้าหาเย่ชิงเสวี่ย

"ชิ! อย่าหวังว่าจะแตะต้องนางได้!"

ฉินเทียนกระทืบเท้า ระเบิดพลังกายเนื้อ 4,500 จิน พุ่งตัวถอยหลังกลับไปปกป้องนาง

แต่ทว่า... เย่ชิงเสวี่ยเพียงแค่ยืนนิ่ง นางสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ ไอเย็นสายหนึ่งพุ่งออกมา กลายเป็นเข็มน้ำแข็งเล่มเล็กๆ นับสิบเล่ม

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เข็มเหล่านั้นพุ่งเข้าเจาะ ดวงตา และ ข้อต่อ ของตั๊กแตนอย่างแม่นยำ! พวกมันร่วงผล็อยลงกับพื้นสิ้นใจทันที

"เจ้า..." ฉินเทียนอ้าปากค้าง

"ข้าแค่ใช้พลังน้อยนิดให้เกิดประโยชน์สูงสุด" เย่ชิงเสวี่ยกล่าวเรียบๆ "ฉินเทียน... การโจมตีของเจ้ารุนแรงก็จริง แต่มัน 'สิ้นเปลือง' เกินไป และอาวุธของเจ้า... มันกำลังร้องไห้"

นางชี้ไปที่ด้ามทวนเหล็กนิลที่มีรอยร้าวลึกจากการปะทะ "เจ้าใช้แรงปะทะตรงๆ กับของแข็งตลอดเวลา ต่อให้เป็นเหล็กไหลก็ทนไม่ไหวหรอก"

ฉินเทียนมองทวนในมือด้วยความเสียดาย "ข้าไม่เคยเรียนรู้วิชาชั้นสูง... ที่ผ่านมาข้าฝึกแบบครูพักลักจำ"

"งั้นข้าจะสอนเจ้า" เย่ชิงเสวี่ยเดินมายืนตรงหน้าเขา "ในระหว่างการเดินทางนี้... ข้าจะเป็นอาจารย์ให้เจ้าเอง แลกกับการที่เจ้าต้องหา 'สมุนไพรหยางบริสุทธิ์' มาให้ข้ากินทุกวัน ตกลงไหม?"

ฉินเทียนยิ้มกว้าง "ตกลง! ท่านอาจารย์หญิง!"

...

เวลาผ่านไป 7 วันในเทือกเขาร้อยอสูร

เย่ชิงเสวี่ยสั่งให้ฉินเทียนผนึกพลังลมปราณ ให้ใช้แต่ "พลังกายเนื้อ" และ "วิชาทวนพื้นฐาน" ต่อสู้กับสัตว์อสูร แถมยังให้ใส่ปลอกแขนเหล็กหนัก 500 จินตลอดเวลา!

ทวนเหล็กนิลในมือฉินเทียนมีสภาพยับเยินขึ้นเรื่อยๆ รอยร้าวลามไปเกือบครึ่งด้าม แต่ฝีมือการใช้แรงของเขาพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

จู่ๆ จี้ห้อยคอรูปหยดน้ำของเย่ชิงเสวี่ยก็สั่นสะเทือน

"ฉินเทียน! มีสมบัติธาตุหยินระดับสูงกำเนิดขึ้นทางทิศเหนือ! ระยะทาง 5 ลี้ มีการต่อสู้เกิดขึ้น!"

"ไปดูกัน!"

ฉินเทียนแบกเย่ชิงเสวี่ยขึ้นหลัง พุ่งทะยานผ่านยอดไม้ด้วยความเร็วสูง

เพียงไม่นาน พวกเขาก็มาถึงหน้าผาหินที่มองลงไปเห็นหุบเขาเบื้องล่าง

ภาพที่ปรากฏคือ "บึงน้ำพิษสีม่วง" ตรงกลางมี "บัวอัสนีทมิฬ" (สมุนไพรระดับปฐพีขั้นสูงสุด) กำลังบานสะพรั่ง

และผู้พิทักษ์ของมัน... "อสรพิษอัสนีม่วง" (สัตว์อสูรระดับ 7 - เทียบเท่าปรมาจารย์!) งูยักษ์เกล็ดสีม่วงดำกำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง

คู่ต่อสู้ของมันคือกลุ่มคนหนุ่มสาวในชุดเครื่องแบบสีขาว ประมาณ 10 คน กำลังกางค่ายกลกระบี่ล้อมรอบเจ้างูยักษ์อยู่

"นั่นมัน... ศิษย์ของ สำนักนิกายกระบี่สวรรค์!" ฉินเทียนจำสัญลักษณ์ได้

สถานการณ์เบื้องล่างเข้าขั้นวิกฤต ศิษย์ส่วนใหญ่บาดเจ็บสาหัส มีเพียงผู้นำกลุ่มที่เป็นหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยคมคาย นามว่า มู่หลาน (ครึ่งก้าวปรมาจารย์) ที่กำลังยืนหยัดต้านทานอยู่แถวหน้า

"ศิษย์พี่หญิงมู่! ค่ายกลแตกแล้ว! พวกเราต้านไม่ไหว!" ศิษย์น้องคนหนึ่งตะโกน

ฟู่!!!

อสรพิษพ่นหมอกพิษและฟาดหางใส่แนวหน้า มู่หลานใช้กระบี่รับการโจมตี แต่แรงกระแทกทำให้กระบี่ของนางร้าว และนางกระอักเลือดออกมาคำโต

"อั่ก!"

แต่แทนที่จะหนี มู่หลานกลับปักกระบี่ลงพื้น ยันกายลุกขึ้นยืนขวางหน้าศิษย์น้องที่บาดเจ็บ

"พวกเจ้าหนีไป! ข้าจะระเบิดแก่นโลหิตถ่วงเวลามันเอง!"

นางกัดปลายลิ้น พ่นเลือดลงบนกระบี่เพื่อใช้วิชาต้องห้าม ยอมแลกชีวิตเพื่อเปิดทางหนีให้พี่น้องร่วมสำนัก

"ศิษย์พี่หญิง! ไม่นะ!"

ฉินเทียนที่มองดูอยู่บนหน้าผา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"แม่นางคนนั้นใจเด็ดไม่เบา... ยอมตายเพื่อปกป้องคนอื่นงั้นรึ?"

"คนแบบนี้หายากในโลกผู้ฝึกตน..." เย่ชิงเสวี่ยเปรยขึ้น "เจ้าจะช่วยนางไหม?"

ฉินเทียนแสยะยิ้ม เขากระชับทวนเหล็กนิลที่เต็มไปด้วยรอยร้าวในมือ

"ช่วยสิ... ข้าเกลียดพวกคนดีที่ตายฟรีๆ มันน่าเสียดายของ"

วูบ!

อสรพิษอัสนีม่วงอ้าปากเตรียมกลืนกินมู่หลาน นางหลับตาลงเตรียมรับความตาย

"หลบไป!"

เสียงตะโกนดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า พร้อมกับเงาสีดำทมิฬที่พุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า!

ฉินเทียนทิ้งตัวลงมาประดุจดาวหาง อัดพลังกายเนื้อ 5,000 จินลงที่ปลายทวน

ฉึก!!!

ปลายทวนปักเข้าที่ "ตาขวา" ของอสรพิษอย่างแม่นยำ! แรงกระแทกส่งผลให้หัวของงูยักษ์กระแทกลงกับพื้นดินจนเกิดหลุมลึก

"ก๊าซซซซซซซ!"

ฉินเทียนดีดตัวม้วนตัวกลางอากาศมายืนบังหน้ามู่หลานไว้อย่างเท่ๆ

"เจ้า..." มู่หลานลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างขวางเบื้องหน้า "เจ้าเป็นใคร?"

"คนผ่านทาง... ที่บังเอิญอยากได้ดอกบัวนั่นพอดี"

"ระวัง! มันกำลังคลั่ง!" มู่หลานตะโกนเตือน

งูยักษ์ที่ตาบอดไปข้างหนึ่งกรีดร้องลั่น มันรวบรวมพลังสายฟ้าทั้งหมดเตรียมโจมตีสวนกลับ เกล็ดสีม่วงของมันเปล่งแสงเจิดจ้า ราวกับเกราะเหล็กไหล

เปรี้ยง!

มันพุ่งเข้าใส่ฉินเทียนด้วยความเร็วระดับปรมาจารย์!

ฉินเทียนไม่ถอย เขาหมุนตัวใช้แรงเหวี่ยงจากสะโพก ฟาดด้ามทวนเหล็กนิลเข้าใส่ "คาง" ของงูยักษ์เต็มเหนี่ยว!

เคร้ง!!!

เสียงปะทะดังสนั่น... แต่คราวนี้ ผลลัพธ์ไม่เหมือนเดิม

ทวนเหล็กนิลที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ไม่อาจต้านทานแรงปะทะกับเกล็ดระดับเหล็กไหลได้อีกต่อไป รอยร้าวที่สะสมมาแล่นปราดไปทั่วตัวทวน...

เพล้ง!

ทวนคู่ใจระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยคาถือ!

"บัดซบ! ทวนกระจอก!" ฉินเทียนสบถลั่น ขณะที่แรงสะท้อนเหวี่ยงเขากระเด็นถอยหลัง

"อาวุธเขาพังแล้ว!" ศิษย์สำนักกระบี่สวรรค์หน้าซีดเผือด

อสรพิษอัสนีม่วงเห็นโอกาส มันรวบรวมพลังไปที่ "เขาเดียว" กลางหน้าผาก ลูกบอลสายฟ้าสีม่วงขนาดมหึมาก่อตัวขึ้น เตรียมระเบิดทุกสิ่งในรัศมี 1 กิโลเมตรให้เป็นจุณ!

"หนีเร็ว! มันจะระเบิดแก่นพลัง!" มู่หลานตะโกนทั้งน้ำตา

ฉินเทียนหอบหายใจหนัก เขามองมือเปล่าของตัวเอง... ในเมื่ออาวุธมนุษย์ใช้ไม่ได้ ก็ต้องใช้วิชาที่เพิ่งได้มา ผสานกับร่างกายปีศาจ!

"เคล็ดวิชาเก้าตะวันผลาญฟ้า : ตะวันดวงที่ 1 - กายาอาบสุริยัน!"

วูบ!

แสงสีทองแดงสว่างวาบขึ้นรอบกายฉินเทียน พลังปราณธาตุหยางอันร้อนแรงระเบิดออกมาห่อหุ้มร่างกายเขาไว้เปรียบเสมือนเกราะเทพเจ้า... แต่ทว่า ภายใต้แสงสีทองนั้น แกนกลางของร่างกายเขากลับเป็น "สีดำทมิฬ" ที่หมุนวนราวกับหลุมดำ

ภายนอกคือเทพ ภายในคือมาร!

"เข้ามา!"

ตูม!

งูยักษ์ยิงลำแสงสายฟ้าออกมา ฉินเทียนพุ่งสวนเข้าไปรับลำแสงนั้นตรงๆ!

"ย๊ากกกกกกก!"

เสียงไฟฟ้าปะทะเนื้อดังสนั่น ผู้คนต่างคิดว่าฉินเทียนคงถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน แต่ความจริงคือ... พลังสีทองช่วยต้านทานความร้อนภายนอก ส่วนพลังสีดำภายในกำลัง "ดูดกลืน" สายฟ้าเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง!

"อร่อย... อร่อยมาก!"

ฉินเทียนแสยะยิ้ม ดวงตากลายเป็นสีดำสนิท เขาอาศัยจังหวะที่งูยักษ์ชะงัก ดีดตัวพุ่งทะลุผ่านม่านสายฟ้าเข้าไปประชิดหน้าอกของมัน

"คืนให้!!"

ฉินเทียนใช้มือขวาที่เคลือบด้วยพลังโกลาหล แทงทะลวงเข้าไปในเกล็ดหน้าอก คราวนี้ไม่ใช่ทวน... แต่คือนิ้วมือที่แข็งแกร่งกว่าเพชร!

ฉึก!

มือของเขาทะลุเกล็ด ทะลุเนื้อ เข้าไปกำ "หัวใจ" ขนาดเท่าลูกแตงโมที่กำลังเต้นตุบๆ

"ออกมา!"

เขากระชากหัวใจนั้นออกมาทั้งพวงเลือด!

"ก๊า.... ซ...."

งูยักษ์ร่างกระตุกเกร็ง ก่อนจะค่อยๆ ร่วงลงฟาดพื้นดังสนั่นหวั่นไหว สิ้นใจตายคาที่!

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่

ฉินเทียนยืนหอบหายใจอยู่บนซากงูยักษ์ ในมือถือหัวใจสีม่วง ร่างกายของเขามีไอสีทองและสีดำระเหยออกมาผสมกัน ดูลึกลับและน่าเกรงขาม

มู่หลานค่อยๆ พยุงร่างเดินเข้ามาหา นางมองชายหนุ่มด้วยความตะลึงระคนเลื่อมใส

"ท่าน... ท่านสังหารมันด้วยมือเปล่า..."

ฉินเทียนเก็บหัวใจงูเข้าแหวนมิติ แล้วหันมามองนาง

"ข้าแค่โชคดี... และข้าขอส่วนที่เป็น 'ดีงู' กับ 'แก่นอสูร' ส่วนที่เหลือพวกเจ้าเอาไปแบ่งกันเถอะ"

"ท่านฉินเทียนใจกว้างยิ่งนัก!" มู่หลานซาบซึ้งใจ นางประสานมือคารวะอย่างจริงใจ "ข้า มู่หลาน ศิษย์พี่หญิงแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตพวกเรา... และขอบคุณที่ท่านเห็นแก่ชีวิตพวกเรามากกว่าหนีเอาตัวรอด"

ฉินเทียนยักไหล่ "ข้าแค่ไม่อยากให้คนใจเด็ดอย่างเจ้าต้องตายฟรี"

"ท่านกำลังจะไปที่สำนักกระบี่สวรรค์ใช่หรือไม่?" มู่หลานถามด้วยแววตาเป็นประกาย "ด้วยฝีมือระดับท่าน การทดสอบศิษย์เข้าใหม่คงเป็นเรื่องง่ายดาย! หากท่านไม่รังเกียจ... ร่วมเดินทางไปกับพวกเราไหม? ข้าจะเป็นคนแนะนำท่านให้ผู้อาวุโสรู้จักเอง!"

ฉินเทียนหันไปสบตาเย่ชิงเสวี่ยที่เดินเข้ามาสมทบ นางพยักหน้าเล็กน้อย

"ตกลง..." ฉินเทียนหันกลับมาฉีกยิ้มการค้า "แต่ระหว่างทาง ถ้าเจอสัตว์อสูรอีก ข้าคิดค่าคุ้มกันนะ"

มู่หลานหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรก ทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนคราบเลือด "ยินดีเจ้าค่ะ ท่านผู้มีพระคุณ!"

ขบวนเดินทางจึงเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ "สำนักนิกายกระบี่สวรรค์" เวทีใหญ่แห่งต่อไปที่จะถูกราชันย์มารปั่นป่วนจนแทบแตกสลาย!

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 47

    ราวกับชายชราผู้นี้เป็นเพียงหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ใช่ขอบเขตปรมาจารย์ ไม่ใช่ขอบเขตราชันย์... นี่คือยอดฝีมือเร้นกายอย่างแท้จริง! และในเสี้ยวอึดใจนั้น ดาบหักทลายสวรรค์บนหลังฉินเทียนก็สั่นพ้องเบาๆ ราวกับมันรับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากตัวชายชรา "แต่ว่า... กฎของสำนัก..." ผู้อาวุโสคุมสอบพยายามแย้ง "กฎบิ

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 46

    ณ ลานหินพันขั้นหน้าสำนักกระบี่ไร้นาม สายตานับพันคู่จับจ้องมาที่แผ่นหลังของชายหนุ่มชุดดำผู้ก้าวออกไปยืนเบื้องหน้า "ศิลาหยั่งรากวิญญาณ" เสี่ยวฟาน นายน้อยผู้มีรากปราณสีน้ำเงินยืนกอดอก แสยะยิ้มรอคอยดูความล้มเหลวของผู้อื่นเพื่อเชิดชูตนเอง ฉินเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก โคจรปราณแท้ในร่างให้สงบนิ่งที่สุด เขาค

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 45

    มันยื่นมือหยาบกร้านหมายจะจับคางของซูหว่าน หมับ! มือของมันถูกหยุดไว้กลางอากาศ ด้วยมือที่แข็งแกร่ง​ดั่งศิลาหมื่นชั่งของฉินเทียน! "ไสหัวไป" ฉินเทียนกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำทองทอประกายเย็นเยียบ "ไอ้สวะ! แกกล้าจับมือข้าเรอะ!?" หัวหน้ากลุ่มคำราม มันปลดปล่อยปราณสายฟ้าสีน้ำเงินออกมาจากแขน หวังจะช็อ

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 44

    หลังจากรอนแรมออกจากป่ามรณะมาได้สามวันเต็ม ในที่สุด ฉินเทียนและซูหว่านก็มองเห็นเงาของ "เมืองกระบี่หัก" ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือเมืองหน้าด่านที่ตั้งอยู่ที่เชิงเขาของสำนักกระบี่ไร้นาม ในอดีตกาล เมืองแห่งนี้เคยรุ่งเรืองและคลาคล่ำไปด้วยผู้ฝึกยุทธ์นับแสนจากทั่วสารทิศ ที่หวังจะมาฝากตัวเป็นศิษย์

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 43

    กล่าวจบ ฉินเทียนก็กลับไปนั่งขัดสมาธิ ปิดตาลงเข้าสู่ภวังค์สมาธิขั้นลึก เพื่อโคจรปราณและดูดซับโลหิตโอสถทิพย์ให้ผสานเข้ากับเส้นชีพจรอย่างสมบูรณ์ ​กลางดึกสงัด อากาศภายในถ้ำเริ่มเย็นเยือกดุจน้ำแข็ง ซูหว่านค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นจากความอ่อนเพลีย นางสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเสื้อคลุมบุรุษที่ห่มทับร่างตนเองอยู่

  • มรรคาเทวะ กระบี่โกลาหลนิรันดร์   บทที่ 42

    ซูหว่านกัดฟันแน่น นางยอมให้ตะขาบตัวนั้นโผล่หัวออกมาจากปากแผลฉินเทียน แล้วกัดเข้าที่ข้อมือของนาง! "อึก!" ร่างบางสะดุ้งเฮือก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่นางคว้าก้อนหินใกล้มือ ทุบลงไปที่หัวของตะขาบร้ายจนแหลกละเอียดคามือ! ทว่า... แม้ตัวการจะตายไปแล้ว แต่พิษที่หลงเหลืออยู่ในเส้นชีพจรยังคงแผดเผา

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status