ตอนที่ 39: "เพชรพลอย" กลางทุ่งนา

หลังจากมรสุมคดีความที่อำเภอคลี่คลายลง บารมีของกริชในหมู่บ้านอีแหลวก็พุ่งสูงขึ้นจนฉุดไม่อยู่ แม้แต่ พ่อผู้ใหญ่บ้าน ที่เคยตั้งแง่ว่ากริชเป็นเพียง "เด็กเมืองกรุงจบนอก" ก็เริ่มเปิดใจยอมรับ เมื่อเห็นความตั้งใจจริงที่หลานชายย่าบุญมาคนนี้มีต่อชุมชน เพื่อให้เห็นผลงานเป็นรูปธรรม กริชจึงประเดิมโปรเจกต์แรกด้วยการ รีโนเวทเล้าข้าว(ยุ้งฉาง) ของบ้านพ่อผู้ใหญ่บ้านเสียใหม่ กริชไม่ได้รื้อของเก่าทิ้งแต่เขาใช้ความรู้ทางสถาปัตยกรรมออกแบบโครงสร้างใหม่ที่ใช้ระบบการระบายอากาศแบบธรรมชาติ

"ลุงผู้ใหญ่ครับ เล้าข้าวใหม่นี้ผมออกแบบให้ยกใต้ถุนสูงขึ้นอีกนิด และทำผนังซ้อนสองชั้นแบบมีช่องลม นอกจากจะกันหนูได้เด็ดขาดแล้วยังช่วยให้ข้าวเปลือกข้างในไม่อับชื้น เก็บได้นานขึ้นและสีออกมาเป็นข้าวหอมคัดเกรดได้เลยครับ" กริชอธิบายพร้อมกางแบบที่วาดด้วยลายเส้นสะอาดตา พ่อผู้ใหญ่บ้านเดินตรวจงานพลางลูบไม้เนื้อแข็งที่กริชให้ช่างขัดจนเนียนตา 

"เออ... ทรงมันเบิ่งแปลกตาดีแท้กริช แต่มันกะเบิ่งแข็งแรง แถมเท่กว่าเล้าข้าวบ้านกำนันพงษ์อีกว่ะ ฮ่า" เมื่อเห็นว่ากริชทำงานหนักมาหลายวัน อิปิ๊ เลยอาสาจะพาอ้ายกริชไปผ่อนคลายด้วยวิถีชีวิตดั้งเดิมแบบเอ็กซ์คลูซีฟ

"อ้ายกริชมื้อนี้ปิ๊สิพาไปหาของดีจ้า"

"อ้ายกริช ฟ้าวมาไว ๆ เร็วเข้า ปิ๊พาขุดจิหล่อมาช่วยหน่อย มื้อนี้เราต้องได้เพชรพลอยเต็มถัง" เสียงสดใสของ อิปิ๊ ดังแจ๋วมาแต่ไกล พร้อมกับสะพายตะกร้าหวายและถือจอบเล่มเก่งเดินนำหน้ากริชไปทางหัวคันนาที่เพิ่งจะถอนหญ้าเสร็จใหม่ ๆ กริชในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงขาก๊วย เดินตามหลังไปพลางทำหน้าสงสัย

 "ปิ๊... เพชรพลอยบ้านปิ๊นี่มันฝังอยู่ในดินจริง ๆ เหรอ หรือว่าเป็นพวกเศษแร่โบราณ" เขาลูบคางครุ่นคิดในใจตามประสาคนที่เรียนประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมมาบ้าง

"แม่นแล้วจ้าอ้าย แต่มันเป็นเพชรพลอยที่มีขา มีปีก และมีเสียงร้องกริ๊บ ๆ จ้า" อิปิ๊หัวเราะร่า ก่อนจะหยุดกึกที่ข้างคันนา 

"นี่ไง รูนี้แหละ เห็นไหมอ้าย รูที่มีขุยดินละเอียด ๆ อยู่ข้างหน้า แสดงว่าเจ้าบ้านยังอยู่" อิปิ๊นั่งยองๆ ลงที่พื้นดินชื้นแฉะ แล้วส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กริช 

"อ้ายกริชถือถังน้ำมานี่จ๊ะ พอกริชเทน้ำลงไปในรูนะพอเห็นหัวมันโผล่ปุ๊บ กริชต้องใช้นิ้วคีบให้ไวเลยนะ" กริชทำหน้าเลิ่กลั่ก 

"ห๊ะ ให้ใช้มือเปล่าคีบเลยเหรอปิ๊ มันจะกัดอ้ายไหม"

"โถ่อ้าย จิหล่อมันไม่ใช่ตะขาบจ้า มันน่ารักจะตาย ดูนี่นะ..." อิปิ๊ค่อยๆ รินน้ำลงไปในรูดินลึกประมาณหนึ่งคืบ กริชก้มลงมองตาไม่กะพริบใจหนึ่งก็ลุ้น อีกใจหนึ่งก็กลัว

เพียงไม่กี่วินาที ผิวน้ำในรูดินก็เริ่มสั่นไหว "บุ๋ง... บุ๋ง..." ทันใดนั้น หัวสีน้ำตาลเลื่อมที่มีหนวดยาวๆ สองเส้นสั่นระริกก็โผล่พ้นน้ำออกมา กริชผงะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่อิปิ๊ไวยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ เธอใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบที่ส่วนอกของมันขึ้นมาอย่างแม่นยำ

"กริ๊บ! กริ๊บ!" เจ้าจิหล่อตัวเขื่องดิ้นขลุกขลัก ขาหลังที่แข็งแรงดีดไปมา

"ดูสิอ้ายตัวเมียด้วย ท้องเป่ง ๆ แบบนี้ไข่เต็มท้องเลยนะจ๊ะ นี่แหละเพชรพลอยน้ำหนึ่งของบ้านอีแหลว" อิปิ๊โชว์เจ้าแมลงให้กริชดูใกล้ๆ จนเขาต้องย่นจมูก

"มา... รูนี้อ้ายลองดู ปิ๊สิขุดนำทางให้ก่อน" อิปิ๊ใช้จอบถากหน้าดินออกจนเห็นรูที่ลึกลงไป

"เทน้ำเลยอ้าย"

กริชค่อย ๆ รินน้ำลงไป หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าตอนพรีเซนต์งานให้ลูกค้าหลักล้าน พอน้ำเต็มรู เจ้าจิหล่อตัวโตก็โผล่หัวออกมา กริชกลั้นหายใจหลับตาปี๋แล้วยื่นนิ้วไปคีบตามที่อิปิ๊สอน แต่ด้วยความตื่นเต้นเขาคีบพลาดไปโดนแค่ปลายขา เจ้าจิหล่อสะบัดตัวหลุดแล้วกระโดดหนีลงไปในดงหญ้าทันที

"ว้าย อ้ายกริชเพชรพลอยหลุดมือไปแล้ว" อิปิ๊ร้องเสียงหลงพลางหัวเราะท้องแข็ง

"โถ่ปิ๊... มันไวกว่าที่คิดนี่นา" กริชปาดเหงื่อที่หน้าผาก ขำก็ขำอายก็อายแต่เขากลับรู้สึกสนุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทั้งสองคนใช้เวลาเกือบชั่วโมง เดินเลาะขุดตามรูดินจนได้จิหล่อเกือบเต็มถัง กริชเริ่มคุ้นมือขึ้นจนสามารถคีบเจ้าจิหล่อได้เองโดยไม่กลัวโดนกัดอีกต่อไป ความภูมิใจเล็กๆ เกิดขึ้นในใจของหนุ่มเมืองกรุงอย่างประหลาด

เมื่อกลับมาถึงเถียงนา อิปิ๊จัดการล้างจิหล่อจนสะอาดเอี่ยม แล้วตั้งกระทะคั่วใส่เกลือรสดีร้อน ๆ กลิ่นหอมมันของแมลงที่ถูกความร้อนเริ่มโชยเตะจมูก ผสมกับกลิ่นสมุนไพรอย่างตะไคร้และใบมะกรูดที่ฉีกใส่ลงไป กริชนั่งมองตาเป็นมัน

"เสร็จแล้วจ้า จิหล่อคั่วกรอบๆ ทานคู่กับตำซั่วรสนัวของปิ๊" อิปิ๊วางจานลงตรงหน้า กริชหยิบจิหล่อตัวที่เขาขุดได้เองขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะส่งเข้าปาก 

"กรวบ!"

ความมันและความหอมฟุ้งกระจายไปทั่วปาก รสชาติเค็มจาง ๆ บวกกับความกรอบของเปลือกแมลงที่ทอดมาอย่างพอดี มันเข้ากันได้ดีเยี่ยมกับความเผ็ดร้อนของส้มตำและข้าวเหนียวนุ่มๆ

"ปิ๊... ผมเข้าใจแล้ว ทำไมปิ๊ถึงบอกว่ามันคือเพชรพลอย" กริชพูดทั้งที่เค็มเต็มปาก

 "รสชาติแบบนี้ ต่อให้มีเงินหมื่นเงินแสนในกรุงเทพฯ ก็หาซื้อความสดใหม่และความสนุกตอนขุดแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ" อิปิ๊ยิ้มจนแก้มปริ 

"เห็นไหมล่ะอ้าย ความสุขของคนบ้านนาเรามันหาได้ง่ายๆ แค่ก้มลงมองดิน... พรุ่งนี้อ้ายกริชสิมีแรงออกแบบเมืองให้พวกเราต่อหรือยังจ๊ะ" กริชพยักหน้าอย่างมั่นใจ

 "มีแรงสู้ไปอีกสิบปีเลยล่ะปิ๊"

ความเงียบสงัดของยามเย็นถูกเติมเต็มด้วยเสียงลมพัดยอดข้าวไหวเอน แสงแดดสุดท้ายของวันฉาบไล้ท้องทุ่งจนเป็นสีชมพูอมม่วง กริชเดินสูดอากาศสดชื่นพลางคิดทบทวนในใจ เขาเคยคิดว่าชีวิตในกรุงเทพฯ คือที่สุดของความศิวิไลซ์ แต่เพียงไม่กี่เดือนที่นี่ "บ้านทุ่ง" กลับมอบความสงบที่ประเมินค่าไม่ได้... และที่สำคัญ มันมอบรอยยิ้มของใครบางคนที่มีอิทธิพลต่อหัวใจเขามากขึ้นทุกที

"อ้ายกริช มัวแต่ยืนเหม่ออะไรจ๊ะตัวเหม็นกลิ่นโคลนจิหล่อหมดแล้ว ไปอาบน้ำคลองกันเถอะ น้ำกำลังใสเลย" เสียงเจื้อยแจ้วของ อิปิ๊ ดังขึ้นที่ท่าน้ำหลังบ้าน กริชหันไปมองตามเสียงแล้วก็ต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ

อิปิ๊ในยามนี้ไม่ได้อยู่ในชุดกางเกงมอมแมมที่เห็นจนชินตา เธอผลัดผ้ามานุ่ง "ผ้าถุงลายพื้นเมืองสีสด" มัดปม กระโจมอก อย่างแน่นหนาเผยให้เห็นช่วงไหล่เนียนละเอียดและผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งสุขภาพดี ผมยาวสลวยที่เคยรวบไว้ถูกปล่อยสยายเปียกน้ำนิดๆ เพราะเธอเพิ่งวักน้ำล้างหน้า แสงสีส้มจากดวงอาทิตย์ตกดินตกกระทบหยดน้ำบนผิวหน้าของเธอ ดูราวกับภาพวาดหญิงงามล้ำค่ากลางทุ่งนา กริชรู้สึกใจสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น แม้แต่สถาปัตยกรรมระดับโลกที่เขาเคยไปดูมา ยังดูไร้เสน่ห์ไปถนัดตาเมื่อเทียบกับความเป็นธรรมชาติของสาวชาวบ้านตรงหน้า

"จะ... จ้องอะไรขนาดนั้นอ้าย กลัวปิ๊ผ้าถุงหลุดเหรอจ๊ะ" อิปิ๊แกล้งเย้าพลางหัวเราะแก้เขิน ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อแข่งกับแสงสนธยา

"เปล่า... เปล่าครับปิ๊ ผมแค่คิดว่าปิ๊ดูสวยมาก" กริชเผลอพูดความในใจออกไปตรง ๆ จนอิปิ๊ต้องรีบหันหน้าหนีแล้วกระโดดลงน้ำกลบเกลื่อนความอาย "ตู้ม!"

กริชไม่รอช้า เขาถอดเสื้อเชิ้ตพาดไว้บนกิ่งไม้ เหลือเพียง เสื้อกล้ามสีขาว ที่เน้นสัดส่วนสมาร์ตและ กางเกงขาสั้น เขาตัดสินใจกระโดดลงน้ำตามไปทันที สายน้ำเย็นฉ่ำปะทะร่างกายช่วยคลายความร้อนจากเปลวแดดได้ดี แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวของเขาสงบลงเลย

ทั้งคู่ว่ายน้ำเล่นกันอยู่ใกล้ ๆ ท่าน้ำ เสียงหัวเราะหยอกล้อดังสลับกับเสียงน้ำสาดกระจาย ในจังหวะที่อิปิ๊พยายามจะแกล้งวักน้ำใส่กริช เธอเกิดเสียหลักลื่นตะไคร่น้ำที่โขดหิน

"ว้าย!"

กริชรีบถลาเข้าไปคว้าร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงที มือหนารวบเอวบางไว้แน่น ขณะที่มือของอิปิ๊ก็คว้าบ่ากว้างของกริชไว้เป็นหลักยึด ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันท่ามกลางสายน้ำที่ไหลเอื่อย กลิ่นแป้งร่ำจาง ๆ และกลิ่นสบู่นกแก้วจากตัวอิปิ๊ลอยมาเตะจมูกกริช จนเขาเผลอกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตของอิปิ๊สบเข้ากับดวงตาคมเข้มหลังกรอบแว่นของกริช ในวินาทีนั้นโลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกัน ต่างคนต่างนิ่งงัน แววตาที่จ้องกันสะท้อนความรู้สึกที่ปิดไม่มิด... ความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นความรัก

"อ้ายกริช... ปิ๊... ปิ๊ไม่เป็นไรแล้วจ้า" อิปิ๊พึมพำเสียงแผ่วพยายามหลบสายตาที่ร้อนแรงเกินกว่าน้ำเย็นจะดับได้ กริชค่อย ๆ ปล่อยมืออย่างเสียดาย 

"ขอโทษครับปิ๊... ผมแค่กลัวปิ๊จม" ทั้งคู่นั่งพักกันที่บันไดท่าน้ำ ปล่อยให้ขาทั้งสองข้างแกว่งไกวอยู่ในน้ำยามค่ำคืนที่ดาวเริ่มพรายแสง กริชมองเสี้ยวหน้าของอิปิ๊แล้วยิ้มออกมา ปื๊ขึ้นไปเอาผ้าเช็ดตัวมาก่อนหน้าสองผืน เธอคลุมตัวเอาไว้ อีกผืนให้กริชเช็ดตัวที่เปียก

"ปิ๊รู้ไหมสาวในกรุงที่ผมเคยเจอ เขาแต่งตัวสวยกว่านี้ใช้ของแพงกว่านี้... แต่ไม่มีใครทำให้ผมรู้สึก อุ่นใจได้เท่าปิ๊เลยนะ" อิปิ๊หันมามองกอดเข่าตัวเองไว้แน่น 

"ปิ๊ก็เป็นแค่เด็กบ้านนอกจ้าอ้าย จะไปสู้อะไรเขาได้"

"สู้ได้สิ... เพราะปิ๊คือหัวใจของที่นี่" กริชเอื้อมมือไปลูบผมที่เปียกชื้นของเธอเบาๆ 

"และตอนนี้... ปิ๊ก็เริ่มจะเป็นหัวใจของผมด้วยเหมือนกัน" อิปิ๊นิ่งไปความเงียบยามค่ำคืนปกคลุมเราทั้งคู่ แต่มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยคำสัญญาที่เข้าใจกันเพียงสองคน