ตอนที่ 40: แขก(ไม่ได้)รับเชิญ

ทันทีที่รถสปอร์ตคูเป้สีแดงเพลิงขับฝ่าถนนลูกรังจนฝุ่นตลบอบอวลเข้ามาจอดกึ่งกลางลานตากข้าวหน้าบ้านพักของกริช ชาวบ้านที่กำลังล้อมวงคุยกันถึงเรื่องเล้าข้าวใหม่ต่างพากันชะงักกึก มองรถหรูราคาหลายล้านด้วยความงุนงง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่พยายามจะต่อสู้กับกลิ่นสาบควายและกลิ่นดิน "เชอรี่" ในชุดเดรสสีขาวแบรนด์เนมตัดเย็บประณีต ก้าวลงมาด้วยท่าทางพะอืดพะอม มือหนึ่งถือพัดลมมือถือจ่อที่ใบหน้า อีกมือหนึ่งใช้ทิชชูซับดั้งจมูกตลอดเวลา

"กริชค่ะ กริช อยู่เข้าไปได้ยังไงเนี่ย" เชอรี่แผดเสียงแหลมสูงพลางสะบัดขาสูงปรี๊ดเมื่อเห็นว่าส้นรองเท้าแบรนด์เนมของเธอเหยียบลงบนขี้วัวแห้งที่ติดมากับลานดิน 

"อี๋ สกปรกที่สุด นี่มันขี้สัตว์ใช่ไหม แล้วฝุ่นแดง ๆ นี่มันจะติดปอดเชอรี่ไหมเนี่ย ร้อนก็ร้อน กลิ่นอะไรก็ไม่รู้ เหม็นสาบไปหมดเลย"เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความขยะแขยง สะบัดมือไล่แมลงวันที่บินว่อน ราวกับว่าอากาศที่ชาวบ้านใช้หายใจอยู่ทุกวันนั้นเป็นพิษสำหรับเธอ

"เชอรี่... คุณมาทำอะไรที่นี่" กริชเดินออกมาจากเถียงนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทางของเชอรี่ทำให้เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดแทนชาวบ้านที่ยืนอยู่แถวนั้น

"ก็มาตามคุณกลับไปสู่โลกที่เจริญแล้วไงคะ คุณมาที่นี่นานแล้วนะกริช" เชอรี่เดินกระมิดกระเมี้ยนพยายามเขย่งปลายเท้าเพื่อไม่ให้รองเท้าสัมผัสดินแดงไปมากกว่านี้ 

"ดูสภาพคุณสิกริช... สถาปนิกมือหนึ่งกลายมาเป็นคนงานก่อสร้างในรูหนูแบบนี้เหรอคะ เชอรี่รับไม่ได้จริงๆ ค่ะ เห็นแล้วอยากจะอาเจียน"

เธอมองข้ามหัวผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านทุกคน ราวกับว่าพวกเขาเป็นเพียงส่วนเกินของทัศนียภาพที่เธอไม่ต้องการมอง ก่อนที่สายตาจิกกัดของเธอจะไปหยุดอยู่ที่ อิปิ๊ ที่ยืนถือขันน้ำเตรียมจะเอามาต้อนรับแขก

"แล้วนั่น... ตัวอะไรคะคนหรือควายคะเนี่ย มอมแมมเชียว" เชอรี่เหยียดยิ้มที่มุมปาก มองดูอิปิ๊ด้วยสายตาดูแคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า กริชเห็นท่าทางของเชอรี่แล้วในใจก็เดือดพล่าน เขาเดินเข้าไปขวางหน้าอิปิ๊ไว้ทันที

"ถ้าคุณทนไม่ได้ก็กลับไปซะเชอรี่ ที่นี่คือบ้านของผม และคนที่คุณดูถูก... พวกเขาคือคนที่มีคุณค่ามากกว่าที่คุณคิด" กริชพูดเสียงเย็นชาจนเชอรี่หน้าเสีย

อิปิ๊ ที่ยืนอยู่ข้างหลังกริช รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดและสายตาของหญิงสาวเมืองกรุง เธอค่อยๆ ก้มมองมือตัวเองที่เปื้อนโคลน และเท้าเปล่าที่เหยียบดินแดง ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกที่ว่า... เธอกับกริชช่างอยู่ห่างกันคนละโลกจริงๆ

"กริชคะ คุณอยู่ในที่แบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย ร้อนก็ร้อนฝุ่นก็เยอะ เชอรี่ตามหาแทบแย่" เชอรี่โวยวายพลางใช้กระดาษทิชชู่ซับเหงื่อที่ปลายจมูก กริชเดินออกมาจากเถียงนาในสภาพเสื้อยืดคอกลมมอมแมมจากการคุมช่างสร้างเล้าข้าว เขาชะงักไปครู่หนึ่ง 

"เชอรี่... คุณมาที่นี่ได้ยังไง"

"ก็มาตามคุณกลับไปทำงานที่บริษัทไงคะ ท่านประธานถามหาตัวสถาปนิกมือหนึ่งของเขาจะแย่แล้ว" เชอรี่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหยุดอยู่ที่ อิปิ๊ ที่กำลังแบกกระบุงผักเดินผ่านมาพอดี

"แล้วนี่ใครคะกริชคนใช้คนใหม่เหรอ หรือว่าเป็น... เด็กท้องถิ่นที่นี่" เชอรี่จีบปากจีบคอถาม อิปิ๊ชะงัก เธอมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร แฟชั่นชั้นสูงตัดกับสภาพตัวเองที่นุ่งกางเกงขาก๊วยและเสื้อยืดเปื้อนขี้ดินอย่างลิบลับ 

"เอ่อ... ปิ๊เป็น..."

"เธอไม่ต้องตอบหรอกจ้ะ ดูจากสภาพแล้วคงคุยกับฉันไม่รู้เรื่อง" เชอรี่พูดแทรกพลางหัวเราะเบาๆ 

"กริชค่ะ กลับเถอะค่ะ อย่ามัวเสียเวลากับโคลนตมและคนชั้นต่ำพวกนี้เลย คุณคู่ควรกับตึกระฟ้า ไม่ใช่นาข้าวเน่าๆ แบบนี้"

ในขณะที่เชอรี่ยังคงพ่นคำดูถูกและทำท่าทางสะดีดสะดิ้งจีบปากจีบคอไม่เลิก อิปิ๊ ที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่เบื้องหลังกริชก็เริ่มเม้มปากแน่น แววตาที่เคยหม่นแสงกลับเปลี่ยนเป็นประกายวาววับด้วยความคันไม้คันมือ

"คนคือควายพะนะ ป้าดโท่ สวยแต่รูปจูบไม่หอมแท้น้ออีแม่เอ๊ย" อิปิ๊ด่ากราดในใจเป็นภาษาถิ่น

ทันใดนั้น สายตาของอิปิ๊ก็เหลือบไปเห็นถังน้ำล้างมือที่อยู่ใกล้เท้า ซึ่งข้างในมีทั้งน้ำดินโคลนและเศษผักบุ้งเน่าๆ ที่เตรียมเอาไปให้เป็ด อิปิ๊ไม่รอช้า เธอแกล้งทำเป็นเดินสะดุดขอนไม้หน้าตาเฉย

"โอ๊ย ตกใจเบิด!" โผละ!

อิปิ๊แกล้งเตะถังน้ำใบนั้นอย่างจังส่งผลให้น้ำโคลนสีแดงก่ำผสมเศษผักเน่ากระเด็นเป็นวงกว้างพุ่งทะยานเข้าหาชุดเดรสสีขาวแบรนด์เนมของเชอรี่อย่างแม่นยำราวกับวางพิกัดไว้

"กรี๊ดด!" เชอรี่แผดเสียงหลงจนคอแทบแตก เมื่อคราบน้ำโคลนข้น ๆ แปะลงบนหน้าอกและชายกระโปรงสีขาวสะอาด แถมมีเศษผักบุ้งเน่าชิ้นหนึ่งแปะติดอยู่บนแว่นกันแดดราคาแพงของเธอพอดี

"ตายแล้ว ปิ๊ขอโทษจ้าพี่สาว พอดีควายมันตกใจเสียงแหลม ๆ ของพี่ ปิ๊เลยสะดุด" อิปิ๊แกล้งตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ก่อนจะรัวอีสานไฟแล่บใส่แบบไม่เปิดโอกาสให้เชอรี่ได้พักหายใจ

"เป็นจั่งใด๋ล่ะพี่สาว บ่งมักดินแดงบ่ นี่ล่ะดินอีสานซึมลึกถึงทรวง ซึมไปทุกใยผ้าซักบ่ออกเด๊อนี่ แล้วกะขอโทษหลายๆ ที่น้ำโคลนมันไปถืกชุดงาม ๆ เพิ่นว่าคนผู้ฮ้าย (คนขี้เหร่) มักเฮ็ดหก แต่คนผู้ดีคือกระซ่างมาซวยแท้น้อ จั่งซี้ล่ะจ้า อยู่บ้านทุ่งมันต้องเปื้อนแน่ แหน่... แมลงวันกะสิมักตอมของเน่า เฝ้าเบิ่งดีๆ เด้อจ้า เดี๋ยวแมลงวันสิเข้าไปไข่ใส่ชุดแบรนด์อีหยังนั่นน่ะ" เชอรี่สั่นไปทั้งตัวจนพูดไม่ออก ได้แต่ชี้หน้าอิปิ๊ด้วยนิ้วที่สั่นระริก 

"แก! แกมันอีเด็กนรก กริชคะคุณดูมันทำสิคะ" กริชพยายามกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น เขาแสร้งทำเป็นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแต่แทนที่จะเช็ดให้เชอรี่ เขากลับยื่นให้อิปิ๊ 

"ปิ๊... เป็นอะไรมากไหม เดินระวังหน่อยสิพื้นมันลื่น"

"ปิ๊ไม่เป็นไรจ้าอ้ายกริช ปิ๊แค่สงสารพี่สาวเขา ชุดขาว ๆ กลายเป็นชุดลายขี้โคลนไปซะแล้ว" อิปิ๊ตอบเสียงใส แอบยักคิ้วให้เชอรี่หนึ่งทีเป็นเชิงประกาศศึก

"กริช คุณเลือกยัยนรกนี่เหรอ ฝากไว้ก่อนเถอะ เชอรี่ไม่เอาคุณไว้แน่" เชอรี่สะบัดหน้าทั้งน้ำตาโคลน รีบวิ่งขึ้นรถสปอร์ตสีแดงแล้วเบิ้ลเครื่องยนต์หนีฝุ่นตลบออกไปทันที กริชหันมาหาอิปิ๊ที่ยืนยิ้มกริ่ม 

"ร้ายนักนะเราน่ะ ไปเรียนวิธีสะดุดขาตัวเองมาจากไหน" อิปิ๊ยิ้มแห้ง ๆ แต่แววตาซุกซน

"เขาสอนกันมาจ้าอ้าย ว่าถ้าเจอคนมั่นหน้า ต้องใช้น้ำโคลนรักษาอาการ... แต่อ้ายกริชจ๊ะ พี่เขาพูดเรื่องกลับเมืองกรุง... อ้ายยังอยากไปอยู่ไหม" กริชมองลึกเข้าไปในตาของสาวบ้านนาที่กล้าหาญคนนี้ 

"ต่อให้เขาส่งรถสปอร์ตมาสิบคัน อ้ายก็ไม่ไปหรอก... เพราะที่นี่มีเพชรพลอยที่ล้ำค่ากว่าชุดแบรนด์เนมพวกนั้นเยอะ"

---

เชอรี่ยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอยังปะทุด้วยความแค้นจากคราบโคลนเมื่อวันก่อน เช้าวันรุ่งขึ้นเธอรีบออกจากโรงแรมหรูในตัวเมือง บึ่งรถสปอร์ตคูเป้สีแดงเพลิงฝ่าฝุ่นแดงกลับมาที่หมู่บ้านโคกอีแหลวอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้ลงจากรถไปให้เปื้อนดิน แต่เลือกจอดดักรออยู่หน้าปากซอยร้านค้าชุมชน

เมื่อเห็นร่างของ อิปิ๊ เดินถือตะกร้าออกมาหาซื้อของ เชอรี่ก็เริ่มเดินเกมทันทีเธอกดลดกระจกรถลงจนสุด แสร้งทำเป็นถือโทรศัพท์แนบหูแล้วพูดเสียงดังลั่นให้เข้าหูคนที่กำลังเดินผ่าน

"ใช่ค่ะท่านประธาน... ไม่ต้องห่วงนะคะ กริชเขาแค่มาพักผ่อนเล่น ๆ กับเด็กแถวนี้แก้เบื่อค่ะ อีกไม่กี่วันเขาก็คงเบื่อ ชีวิตสถาปนิกเกียรตินิยมอย่างเขาจะมาจมปลักกับโคลนตมได้ยังไง ที่นี่ไม่มีสังคมไม่มีรสนิยมและที่สำคัญ... ไม่มีใครที่คู่ควรกับเขาเลยสักคน กริชเขาแค่สงสารคนพวกนี้ค่ะท่านประธาน กริชเป็นคนขี้ใจอ่อนแบบนี้แหละค่ะ"

เชอรี่แสร้งปรายตามาสบตากับอิปิ๊ด้วยแววตาดูแคลนที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เธอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเหยียบคันเร่งรถสปอร์ตจนฝุ่นแดงตลบอบอวลทิ้งท้ายไว้กลางหน้าของเด็กสาว

อิปิ๊ ยืนตัวชาอยู่ท่ามกลางฝุ่นที่ค่อยๆ จางลง คำว่า "สงสาร" และ "ไม่คู่ควร" มันดังก้องอยู่ในหูจนอื้อไปหมด เธอเคยมั่นใจในวิถีบ้านนาของตัวเองมาตลอด แต่พอมาเจอโลกของกริชที่เชอรี่พยายามตอกย้ำ เธอก็เริ่มมองเห็นความต่างที่น่ากลัว