ตอนที่ 41: รอยร้าวในใจ

ฝุ่นสีแดงจากการตะกุยล้อของรถสปอร์ตค่อยๆ จางลง แต่ความร้อนรุ่มในใจของ อิปิ๊ กลับทวีความรุนแรงขึ้น เธอยืนนิ่งอยู่หน้าร้านค้าชุมชน มือที่ถือตะกร้ากำแน่นจนสั่น คำพูดของเชอรี่วนเวียนอยู่ในหัวราวกับแผ่นเสียงที่ตกร่อง

“กริชเขาแค่สงสารคนพวกนี้ค่ะ...” 

“กริชเป็นคนขี้ใจอ่อนแบบนี้แหละค่ะ...”

อิปิ๊มองลงที่เท้าเปล่าของตัวเองที่เปื้อนฝุ่นดินแดง พลางนึกถึงความสง่าผ่าเผยของกริชเวลาที่เขาพูดเรื่องโครงสร้างสถาปัตยกรรม หรือเวลาที่เขาสวมมาดสถาปนิกเกียรตินิยมถกเถียงกับเจ้าหน้าที่อำเภอ ใช่... เขาคือเพชร ส่วนเธอคือกรวดดินอย่างที่ผู้หญิงคนนั้นว่าจริงๆ ความภูมิใจที่เคยมีในวิถีบ้านนาเริ่มถูกความประหม่าเข้ากัดกิน

---

เย็นวันนั้นที่เถียงนา กริชกำลังวุ่นอยู่กับการส่องกล้องระดับเพื่อขยายทางน้ำสำหรับโครงการเกษตรอัจฉริยะ เขาเหงื่อซึมเต็มแผ่นหลังแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความหวัง เขาเงยหน้าขึ้นเห็นอิปิ๊เดินเข้ามาด้วยท่าทางผิดปกติ เธอเดินลากเท้าไม่ร่าเริงและไม่ยอมสบตาเขาเหมือนทุกครั้ง

"ปิ๊ มาพอดีเลย มาช่วยผมดูจุดนี้หน่อย ผมว่าจะวางแบบแปลนศาลาใหม่ตรงริมน้ำนี้ให้เป็นที่พักผ่อนของชาวบ้าน..." กริชยิ้มกว้างพลางกวักมือเรียก

"อ้ายกริชจ๊ะ..." อิปิ๊ขัดขึ้นเสียงเรียบ แววตาสั่นระริก 

"ปิ๊ว่า... อ้ายกลับไปกรุงเทพฯ เถอะจ้ะ กลับไปทำหน้าที่สถาปนิกชื่อดังของอ้ายเถอะ" กริชชะงักไปวางกล้องในมือลงทันที 

"ปิ๊พูดเรื่องอะไรน่ะ ผมบอกแล้วไงว่าผมจะอยู่ที่บ้านของผมที่นี่ พัฒนาที่นี่ตามรอยพ่อผม"

"ที่อ้ายทนอยู่ที่นี่เพราะเวทนาพวกปิ๊ใช่ไหม" น้ำตาของอิปิ๊ร่วงเผาะลงบนพื้นดิน 

"แม่สาวเมืองคนนั้นเว่าถูก... โลกของอ้ายคือตึกสูง คือเกียรตินิยม แต่อนาคตปิ๊คือนาข้าวกับขี้ควาย อ้ายมาช่วยขุดน้ำมาสร้างเล้าข้าว เพราะอ้ายแค่สงสาร ที่เห็นพวกปิ๊ลำบากใช่ไหมจ๊ะ อ้ายสงสารเลยยอมมาทนร้อนทนลำบากที่นี่เพื่อให้ย่ายกที่นาให้"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะปิ๊ ฟังอ้ายก่อน" กริชพยายามจะเข้าไปจับมือเธอแต่อิปิ๊ถอยกรูดด้วยความปวดร้าว

"เกี่ยวจ้ะ ความสงสารมันไม่ใช่ความรัก และปิ๊ก็ไม่อยากให้ใครมาเสียสละอนาคตเท่ ๆ เพื่อมาจมโคลนกับเด็กบ้านนอกอย่างปิ๊ อ้ายกลับไปอยู่ในที่ที่อ้ายคู่ควรเถอะ อย่าให้กรวดดินอย่างปิ๊ไปดึงเพชรอย่างอ้ายให้หม่นหมองเลย"

อิปิ๊สะอื้นไห้ก่อนจะวิ่งหนีหายไปในความมืดของทุ่งนาทิ้งให้กริชยืนนิ่งอึ้งอยู่ท่ามกลางแบบร่างที่ไร้ความหมาย เขาเพิ่งตระหนักว่าแผนร้ายของเชอรี่ไม่ได้ทำลายแค่โครงการ แต่มันกำลังทำลายความเชื่อมั่นของคนที่เขาแคร์ที่สุดไปจนหมดสิ้น

---

บรรยากาศความตึงเครียดที่เถียงนายังไม่ทันจางหาย เชอรี่ ก็ยังไม่ยอมรามือ คราวนี้เธอไม่ได้อยู่แค่ปากซอย แต่ขยับรถสปอร์ตสีแดงเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าเรือนไม้โบราณของย่าบุญมา เธอเดินขึ้นเรือนด้วยท่าทางราวกับนางพญาที่ต้องฝืนก้าวเข้าหาถิ่นธุรกันดาร มือยังคงพัดพัดลมมือถือไม่หยุดปากก็บ่นพึมพำเรื่องอากาศอ้าว

ย่าบุญมา นั่งอยู่บนตั่งไม้ตามประสาเจ้าบ้านที่ดีย่อมต้อนรับแขก ท่านมองเห็นทุกกิริยาของหญิงสาวเมืองกรุง ตั้งแต่การที่เชอรี่เอาผ้าเช็ดหน้ามารองก่อนจะยอมหย่อนก้นนั่งลงบนเบาะที่ย่าเตรียมไว้ให้ ไปจนถึงสายตาที่มองช้อนเงินช้อนทองเก่าแก่บนพานด้วยความรู้สึกเหมือนมองขยะ

"กริชคะ เชอรี่บอกแล้วไงว่าท่านประธานรอไม่ได้ งานโปรเจกต์ใหญ่ระดับพันล้านเขารอเซ็นชื่อคุณคนเดียว คุณจะมาเสียเวลากับนาข้าวบ้าบอพวกนี้ไปถึงไหน กลับไปเคลียร์งานเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" เชอรี่โวยวายโดยไม่สนหัวคนแก่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น

"เชอรี่... ผมบอกแล้วไงว่าผมขอเวลา" กริชพูดเสียงเรียบพลางเหลือบมองย่าที่ยังคงนั่งนิ่ง

ย่าบุญมาขยับยิ้มบางๆ ตามแบบฉบับผู้ใหญ่ใจดีแต่แววตาคมกริบ ท่านเลื่อนขันน้ำฝนเย็นๆ ที่ลอยดอกมะลิหอมกรุ่นไปตรงหน้าเชอรี่ 

"ดื่มน้ำดื่มท่าก่อนเถอะอีหนู เดินทางมาเหนื่อย ๆ น้ำฝนบ้านนอกนี่แหละเย็นชื่นใจดีนัก" เชอรี่มองขันเงินด้วยสายตาหวาดระแวง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยออกเบาๆ 

"อี๋... น้ำฝนเหรอคะจะมีเชื้อโรคหรือเปล่าก็ไม่รู้ เชอรี่ดื่มแต่น้ำแร่เอเวียงค่ะคุณยายอีกอย่างมะลิพวกนี้ปลูกกลางดินแดงฝุ่นน่าจะเยอะนะคะ เชอรี่ไม่ไหวจริงๆ ค่ะ" ย่าบุญมานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรวบมือวางบนตัก ท่านไม่ได้โกรธแต่ในใจนั้นจัดเกรดหญิงสาวตรงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว

"น้ำฝนบ้านย่าอาจจะไม่สะอาดเท่าใจคนเมืองหรอกนะอีหนู..." ย่าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยนัยยะ 

"แต่ที่นี่เราอยู่กันด้วยความเคารพแผ่นดิน ถ้าหนูรังเกียจฝุ่น รังเกียจดิน หนูก็คงมองไม่เห็นทองที่ซ่อนอยู่ในที่นาของหลานย่าหรอก"

"ทอง ทองอะไรคะ เชอรี่เห็นมีแต่ควายกับคนมอมแมม" เชอรี่หัวเราะเหยียด ๆ แล้วหันไปบงการกริชต่อ 

"ไปค่ะกริช อย่าให้เชอรี่ต้องโมโหไปมากกว่านี้ กลับไปเคลียร์งานที่กรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้ ถ้าคุณไม่ไป เชอรี่จะให้ท่านประธานส่งจดหมายฟ้องเรียกค่าเสียหายคุณ"

กริชมองสลับระหว่างความเห็นแก่ตัวของเชอรี่ กับแววตาสงบนิ่งแต่แฝงความห่วงใยของย่าบุญมา เขารู้ดีว่าถ้าเขาไม่ไปตอนนี้ เชอรี่จะไม่หยุดระรานและนายทุนจะใช้ช่วงเวลาที่เขาเข้ากรุงเทพ ฯ มาเป็นจุดอ่อนเล่นงานเขา

"ย่าครับ... ถ้างั้นผมขอไปเคลียร์ธุระที่กรุงเทพฯ ให้จบนะครับย่า " กริชก้มลงกราบแทบตักย่า ย่าบุญมาลูบหัวกริชเบา ๆ สายตามองเลยไปที่ อิปิ๊ ที่ยืนหลบมุมแอบฟังอยู่ตรงเสาเรือนด้วยความเจ็บปวด 

"ไปเถอะหลาน... ไปเคลียร์ทั้งขยะในใจและในงานให้มันจบสิ้น แต่อย่าลืมนะว่า... เพชรที่หลานพยายามเจียระไนไว้ที่นี่ ถ้าหลานทิ้งไว้นานเกินไป มันอาจจะหายไปกับสายน้ำก็ได้"

บนเรือนไม้หลังงามของย่าบุญมา เชอรี่ พยายามใช้ไม้ตายสุดท้าย เธอขยับเข้าไปใกล้กริช มือเรียวสวยที่ทำเล็บมาอย่างดีเอื้อมไปเกาะแขนสถาปนิกหนุ่ม พลางช้อนตามองด้วยอาการออดอ้อนแบบที่เธอเคยใช้ได้ผลเสมอ

"กริชคะ... กลับไปกับเชอรี่เถอะนะ ที่นี่มันไม่ใช่ที่ของคุณเลย ดูสิคะผิวคุณกร้านไปหมดแล้ว กลับไปรับงานระดับโลก ไปอยู่ในที่ที่มีแต่คนชื่นชมคุณเถอะค่ะ เชอรี่คิดถึงกริชคนเดิมที่สง่างามในงานกาล่า ไม่ใช่กริชที่เนื้อตัวมอมแมมแบบนี้" กริชสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะค่อย ๆ แกะมือของเชอรี่ออกอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด เขาถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว แววตาเรียบเฉยจนเชอรี่ใจเสีย

"เชอรี่... กลับไปรอผมที่กรุงเทพฯ เถอะ ผมขอเวลาที่นี่อีกแค่สองวันเพื่อวางระบบสุดท้ายให้ชาวบ้าน แล้วผมจะตามไปเคลียร์งานที่บริษัทให้จบสิ้นเสียที"

"สองวันเหรอคะ กริช งานพันล้านรอคุณอยู่นะคะ" เชอรี่แผดเสียงอย่างขัดใจ แต่เมื่อเห็นสายตาจริงจังของกริช เธอจึงสะบัดหน้า 

"ก็ได้ค่ะ สองวันนะคะกริช ถ้าคุณไม่มา เชอรี่จะถือว่าคุณทิ้งอนาคตตัวเอง"

ทันทีที่ข่าวเรื่องกริชเตรียมเก็บกระเป๋าเข้ากรุงเทพฯ แพร่สะพัดออกไป กำนันพงษ์ และ บักรุ่ง ก็ไม่รอช้า พวกเขาเดินสายปล่อยข่าวตามวงเหล้าและใต้ถุนบ้านชาวบ้านทันที

"ข่อยบอกพวกเจ้าแล้วแม่นบ่" บักรุ่งป่าวประกาศกลางวง 

"ไอ้กริชมันกะแค่สถาปนิกขี้ฉ้อ มันมาเฮ็ดเป็นสร้างเล้าข้าว สร้างระบบน้ำ กะเพื่อสิอัพราคาที่ดินพ่อไกรให้สูงขึ้น พอได้กำไรมันกะสิชิ่งหนีเข้ากรุงไปเสวยสุข ทิ้งให้พวกเจ้าเผชิญหน้ากับนายทุนเอาเอง มันบ่ได้มาพัฒนาหรอกมันมาหวังผลประโยชน์ของพ่อ ของย่ามันคื่อกัน"  พายุข่าวลือโหมกระหน่ำรุนแรงกว่าพายุฝนครั้งไหนๆ ในโคกอีแหลว เมื่อความจริงครึ่งเดียวถูกนำมาบิดเบือนโดยคนที่มีแผนชั่วร้ายอยู่ในใจ

 "พวกเจ้าเบิ่งเอาเด้อ ข่อยเตือนแล้วบ่ฟัง ไอ้พวกจบนอกน่ะมันกะคือกันหมดนั่นล่ะปากกะบอกว่ามาพัฒนาบ้านเกิด แต่พออีสาวเมืองกรุงขับรถสปอร์ตมาฮับ ปลายจมูกมันกะชี้ขึ้นฟ้าทันที"

"แต่มันกะซ่อยขุดร่องน้ำ ซ่อยเฮ็ดเล้าข้าวให้พวกเราเด้อบักรุ่ง" ชาวบ้านคนหนึ่งพยายามแย้งเสียงอ่อย

"โอ๊ย นั่นมันแผนหลอกเด็ก" บักรุ่งแผดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย

 "มันสร้างภาพให้ที่ดินราคาขึ้น พอพวกนายทุนเห็นว่าที่นี่มีระบบน้ำมีเล้าข้าวทันสมัย เขากะสิซื้อในราคาสูงไอ้กริชมันกะหอบเงินค่านายหน้าหนีไปเสวยสุขกับเมียมันที่กรุงเทพฯ ทิ้งให้พวกเจ้าต้องเผชิญหน้ากับเอกสารสัญญาบ้าบอที่มันเซ็นทิ้งไว้ให้ สุดท้ายที่ดินพวกเจ้ากะสิหลุดมือไปฮับใช้พวกคนรวยพู้น"

---

บรรยากาศที่บ้านพ่อผู้ใหญ่บ้านบัดนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียด ชาวบ้านเกือบครึ่งหมู่บ้านยืนออกันอยู่ที่ลานหน้าบ้าน บ้างกะหิ้วตะกร้าพริก บ้างกะจูงมือลูกหลานมาด้วยความหวาดวิตก

"พ่อผู้ใหญ่ ลุงหวัง สรุปอ้ายกริชสิไปอีหลีแม่นบ่ "  ป้าแม้น ถามด้วยเสียงสั่นเครือ

"นั่นน่ะสิ ที่ดินข่อยที่เอาไปเข้าวิสาหกิจชุมชนนำมันล่ะ ถ้ามันไปแล้วบ่กลับมา ข่อยบ่ต้องกลายเป็นลูกจ้างคนอื่นบ่" ลุงเสริมตะโกนสมทบ ลุงหวังได้แต่นั่งกุมขมับอยู่บนขั้นบันได 

"ใจเย็นๆ ก่อนพวกเจ้า... ข่อยกะเพิ่งฮู้นำกันนี่ล่ะ" ลุงหวังหันไปมองพ่อผู้ใหญ่บ้านที่นั่งนิ่ง อมพะนำเหมือนน้ำท่วมปาก

"พ่อผู้ใหญ่พูดอะไรบ้างสิ หรือว่าพ่อผู้ใหญ่กะฮู้เห็นเป็นใจให้มันมาหลอกพวกเรา" ชาวบ้านคนหนึ่งเริ่มลามปาม

"หยุดประเดี๋ยวนี้" พ่อผู้ใหญ่บ้านตบเข่าตัวเองเสียงดัง 

"กริชมันมาบอกข่อยแค่ว่าสิไปเคลียร์งาน... แต่มันบ่ได้บอกว่าจะไปนานแค่ไหน ข่อยกะตอบพวกเจ้าบ่ได้ดอก"

---