บทที่ 1 หงส์ฟ้า

บรืนน! บรืนน!

เสียงรถบิ๊กไบค์ยี่ห้อบีเอ็มดับเบิลยูซึ่งมีหงส์ฟ้าหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยหวานเป็นคนขับเคลื่อนตัวมาจอดลงยังคฤหาสน์หลังใหญ่โตโออาของหวงเฟยหงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองฮ่องกง ก่อนร่างอรชรในชุดกางเกงยีนส์เสื้อยืดสวมทับด้วยเจ็กเก็ตยีนส์รวบผมสูงดูทะมัดทะแมงจะก้าวลงจากรถ

"หวังว่าป๊ากับม๊าจะไม่อยู่นะ" เธอพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมถอดถุงมือออกพาดหัวรถตามด้วยหมวกกันน็อคเป็นปราการถัดมา จากนั้นก็วางหมวกกันน็อคใบโตลงบนเบาะรถยกมือขึ้นลูบผมที่ยุ่งเหยิงจากการสวมหมวกให้เข้าทรงก่อนส่าวเท้าเดินย่อง ๆ เข้าไปในบ้านพลางกวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างระแวดระวังหากมีพ่อกับแม่อยู่เธอจะได้หลบเลี่ยงทันเพราะท่านทั้งสองต้องบ่นยืดยาวไม่รู้จบแน่หากรู้ว่าเธอไปแข่งรถมา

"ทางสะดวก" ใบหน้าสวยหวานกระอิ่มยิ้มได้ใจเมื่อไร้เงาของพ่อกับแม่อยู่ภายในคฤหาสน์ เท้าเล็กรีบสับขาเดินกึ่งวิ่งไปยังบันไดอย่างไม่รอช้าหมายจะวิ่งขึ้นห้องตัวเอง แต่เธอก็ต้องหยุดชะงักเท้าที่กำลังย่างขึ้นบันไดอัตโนมัติเมื่อเสียงทุ้มของผู้เป็นพ่อดังขึ้นจากด้านหลัง

"ไปไหนมาหงส์ฟ้า" หวงเฟยหงยืนกอดอกมองบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนด้วยแววตาดุดันโดยมีพีชผู้เป็นภรรยายืนมองอยู่ข้าง ๆ

"ซวยแล้วยัยหงส์" คนถูกถามพึมพำในลำคอยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ยืนทำใจนานนับนาทีก่อนหันกลับไปส่งยิ้มแหย่ ๆ ให้พ่อกับแม่ "นะ..."

"ลูกไปแข่งรถมาอีกแล้วใช่ไหม" ไม่ทันที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะได้อ้าปากตอบพีชผู้เป็นแม่ก็พูดแทรกขึ้นอย่างรู้ทันดูจากการแต่งตัวก็รู้แล้วว่าบุตรสาวไปแข่งรถมาแน่ ๆ

"ม๊าห้ามไม่ฟังเลยใช่ไหมหงส์ฟ้ามันอันตรายจะแข่งทำไม ลูกเป็นผู้หญิงนะหัดทำตัวให้เป็นกุลสตรีบ้างไม่ใช่แข่งรถ ยิงปืน เล่นฟันดาบเหมือนผู้ชาย" เธอเอ็ดบุตรสาวยกใหญ่เพราะเป็นห่วงกลัวบุตรสาวจะเกิดอุบัติเหตุจากการแข่งรถ ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างหนักอกกับความหัวรั้นของบุตรสาวทั้งที่เธอกับผู้เป็นสามีห้ามปรามไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่บุตรสาวก็ไม่ฟังดื้อดึงไปจนได้หรือไม่ก็แอบไปตลอดไม่รู้จะแก้ปัญหานี้ยังไงเหมือนกัน

"ผู้หญิงกับผู้ชายก็เหมือนกันแหละม๊าาา ทำไมต้องแบ่งเพศด้วยจะผู้หญิงหรือผู้ชายก็สามารถทำสิ่งที่ตัวเองรักได้ไม่ต่างกันอย่าเอาเพศมาจำกัดขีดความสามารถของผู้หญิงสิคะ" หงส์ฟ้าหาได้ฟังคำพูดของผู้เป็นแม่ไม่กลับทำเป็นหูทวนลมยกเหตุผลมาคุยหวังให้ท่านเข้าใจ

"ป๊าเห็นด้วยกับม๊าลูกเป็นผู้หญิงนะจะทำตัวเหมือนผู้ชายไม่ได้" ประมุขของบ้านแย้งขึ้นทันทีเมื่อบุตรสาวเอ่ยจบเขาเองก็เป็นห่วงบุตรสาวไม่แพ้กัน แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุใช้ไม้แข็งก็แล้วไม้อ่อนก็แล้วบุตรสาวก็ยังเอาแต่ใจดื้อดึงจนเขาก็จนปัญญาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้บุตรสาวมีความเป็นกุลสตรีทำอะไรเหมือนผู้หญิงคนอื่นบ้าง

"ก็ป๊าสอนหนูเองนิคะว่าให้เข้มแข้งอย่าอ่อนแอ" สิ้นเสียงประมุขของบ้านหงส์ฟ้าก็พูดขึ้นทันทีตั้งแต่จำความได้ผู้เป็นพ่อก็พูดกรอกหูทุกวันว่าเป็นลูกมาเฟียต้องเข้มแข้งอย่าปล่อยให้ใครมารังแกได้ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็วิ่งเล่นแต่กับพี่ชายและพวกบอดี้การ์ดมาตลอดเพิ่งมีเพื่อนผู้หญิงก็ตอนเรียนมัธยมปลายแล้วไม่แปลกที่ทำให้เธอชอบทำอะไรเหมือนผู้ชาย

"ใช่ป๊าสอนไม่ให้ลูกอ่อนแอ แต่ไม่ได้สอนให้ลูกทำตัวเหมือนผู้ชายลูกอย่าตีความหมายผิดสิ" ประมุขของบ้านถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หันมองหน้าภรรยาด้วยความหนักใจเมื่อได้ฟังข้ออ้างของบุตรสาว

"หนูเหนื่อยขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคะ" หงส์ฟ้าใช้โอกาสที่พ่อกับแม่มองหน้ากันขอปลีกตัวแล้วรีบวิ่งขึ้นบันใดไปด้วยความเร็วไม่รอให้ท่านทั้งสองพูดอะไรต่อ

คนเป็นพ่อแม่ถึงกับถอนหายใจหนัก ๆ ออกมามองตามหลังบุตรสาวด้วยแววตาอ่อน ก่อนประมุขของบ้านจะพูดขึ้น "ผมคงต้องจัดการกับลูกขั้นเด็ดขาดแล้วละ"

"เฮียจะจัดการยังไงคะ" พีชขมวดคิ้วถามผู้เป็นสามีด้วยความสงสัยเธอมองไม่เห็นเลยว่าจะมีวิธีไหนกำราบคนนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจอย่างบุตรสาวได้ขนาดเธอกับเขาเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ยังเอาไม่อยู่

"ในเมื่อเรากำราบไม่ได้ก็ส่งให้คนที่เหนือกว่าลูกเรากำราบแทนสิ" ประมุขของบ้านยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยเขาคิดวิธีนี้มาสักพักใหญ่แล้ว แต่อยากพูดคุยกับบุตรสาวก่อนเผื่อเธอจะยอมทำตามบ้างแต่ดูท่าคงจะเปล่าประโยชน์เขาคงต้องหยิบวิธีนี้มาใช้กับบุตรสาวจริง ๆ

หลายวันต่อมา..

"หงส์จะไปไหนอีกลูก" ร่างอรชรที่กำลังจะเดินผ่านห้องโถงไปหยุดชะงักเมื่อเสียงของมารดาดังขึ้น ก่อนจะก้าวเท้าเดินไปหาท่าน "หนูนัดกับเพื่อนไว้ค่ะม๊า"

"นั่งคุยกับม๊าก่อนสิ" พีชเอื้อมไปจับมือบุตรสาวแล้วดึงให้นั่งลงข้าง ๆ หงส์ฟ้ายอมนั่งลงอย่างว่าง่ายก่อนเปล่งเสียงถามด้วยความสงสัย "ม๊ามีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ"

"ลูกเลิกทำอะไรที่มันเสี่ยง ๆ เป็นอันตรายกับตัวเองได้ไหม...ม๊าขอร้อง" พีชกอบกุมมือบุตรสาวไว้แน่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเธออยากคุยกับบุตรสาวดูก่อนเผื่อบุตรสาวยอมทำตามจะได้ไม่ต้องส่งไปดัดนิสัยไกลถึงอิตาลี

"หากหนูเป็นผู้ชายม๊ากับป๊าก็คงไม่ห้ามให้หนูทำอะไรแบบนี้ใช่ไหมคะ เมื่อไรม๊ากับป๊าจะเลิกคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วจะทำกิจกรรมเหมือนผู้ชายไม่ได้สักที" หงส์ฟ้ากึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อผู้เป็นแม่พูดจบ พ่อกับแม่พูดเรื่องนี้จนเธอจำได้ขึ้นใจแล้วบางครั้งก็อยากให้ทั้งสองเข้าใจบ้างไม่ใช่เอาแต่ห้ามเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง

"ที่ม๊ากับป๊าคอยห้ามคอยบ่นก็เพราะเป็นห่วงกลัวว่าลูกจะเกิดอันตรายนะ"

"หนูรู้ค่ะว่าป๊ากับม๊าเป็นห่วงแต่เห็นไหมคะถึงหนูจะทำอะไรเสี่ยง ๆ หนูก็ยังไม่เป็นอะไรเลย จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็เกิดอันตรายได้เหมือนกันค่ะถ้าใช้ชีวิตประมาท"

"แต่ลูกเป็นผู้หญิงนะหัดทำอะไรเหมือนผู้หญิงบ้างต่อไปถ้ามีครอบครัวขึ้นมาจะทำยังไง"

"มันคนละเรื่องกันนะคะม๊า อีกอย่างหนูคงไม่คิดมีครอบครัวเร็ว ๆ นี้แน่"

"คำพูดของม๊าไม่มีความหมายเลยใช่ไหมลูกถึงไม่ฟัง"

"ไม่ใช่ว่าหนูไม่ฟังนะคะแต่ม๊าก็ต้องเข้าใจหนูด้วยม๊าอย่าตัดสินทุกอย่างเพียงเพราะหนูเป็นผู้หญิงสิคะ"

"แต่..."

"ไม่ต้องพูดให้เสียเวลาหรอกคุณ" ระหว่างที่ทั้งสองแม่ลูกกำลังนั่งถกเถียงกันอยู่เสียงประมุขของบ้านก็ดังแทรกขึ้นก่อนที่พีชจะได้พูดอะไรต่อ พีชกับหงส์ฟ้าเงียบปากลงหันมองเจ้าของเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน

"หากลูกมีความสามารถ เก่งเท่าเทียมผู้ชายจริงก็พิสูจน์ให้ป๊าเห็นสิ" ประมุขของบ้านเดินมานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามภรรยากับบุตรสาวแล้วพูดขึ้นพร้อมปรายตามองหน้าภรรยาอย่างมีเลศนัย

"ได้ค่ะป๊าบอกมาเลยจะให้หนูพิสูจน์ยังไง และถ้าหนูทำสำเร็จป๊ากับม๊าต้องเลิกห้ามทุกอย่างที่หนูจะทำตกลงไหมคะ" หงส์ฟ้ารีบตกปากรับคำอย่างขมักเขม้นไม่คิดเอะใจสักนิดว่าทำไมจู่ ๆ ผู้เป็นพ่อถึงยื่นข้อเสนอให้แบบนี้

"ได้สิ" ประมุขของบ้านยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนนั่งนิ่งเงียบนานนับนาทีทำเหมือนกำลังใช้ความคิดก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง "ป๊าจะส่งลูกไปช่วยดูแลธุรกิจของป๊ากับเพื่อนที่ทำร่วมกันที่อิตาลี"

หงส์ฟ้าขมวดคิ้วชนกันเป็นปมเริ่มสงสัยขึ้นมาทันทีเมื่อจู่ ๆ ผู้เป็นพ่อก็จะส่งเธอให้ไปอยู่ไกลทั้งที่ก่อนหน้านี้กว่าเธอจะไปไหนไกล ๆ ได้สักทีต้องอ้อนวอนแล้วอ้อนวอนอีก "ทำไมจู่ ๆ ป๊าถึงให้หงส์ไปละคะทำไมไม่ให้เฮียมังกรไป"

"เมียเฮียเขาใกล้คลอดแล้วให้เฮียอยู่ดูแลลูกเมียเถอะ ไหนบอกอย่าอยากพิสูจน์ตัวเองไงแค่นี้ก็เริ่มมีปัญหาแล้วเหรอ"

"ไม่มีปัญหาค่ะหนูแค่แปลกใจ"

"ไม่มีปัญหาก็ดี หากลูกสามารถดูแลบริหารงานภายในบริษัทให้เจริญรุ่งเรืองได้ป๊าจะถือว่าลูกทำสำเร็จ"

"ป๊าคอยดูก็แล้วกัน" หงส์ฟ้ายกยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจหารู้ไม่ว่าทั้งหมดเป็นแค่ข้ออ้างให้เธอยอมไปอิตาลีอย่างว่าง่ายเพราะมีคนที่จะกำราบเธอรออยู่ที่นั้นแล้ว

คำตอบของบุตรสาวทำให้ประมุขของบ้านพึงพอใจเป็นอย่างมากเขายกยิ้มกับภรรยานิดหนึ่งแล้วพูดกับบุตรสาวต่อ "งั้นก็เตรียมตัวได้แล้วพรุ่งนี้ป๊าจะบินไปส่งด้วยตัวเอง"

"ห๊ะ!" เสียงหวานเปล่งออกจากริมฝีปากเอิบอิ่มด้วยความตกใจเมื่อสิ้นเสียงผู้เป็นพ่อไม่คิดว่าทุกอย่างจะกะทันหันแบบนี้ ดวงตากลมโตจับจ้องหน้าผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัย "ทำไมมันกะทันหันแบบนี้คะป๊า"

"ที่บริษัทต้องมีคนคอยดูแลจะชักช้าไม่ได้"

"อ๋อ" ใบหน้าหวานพยักรับหงิก ๆ ถึงแม้แอบสงสัยอยู่บ้างเพราะเท่าที่รู้มาบริษัทก็มีบุตรชายของเพื่อนพ่อบริหารอยู่แล้วเธอเคยพบหน้าคราตาเขาอยู่ 2-3 ครั้งเมื่อตอนที่ผู้เป็นพ่อพาไปร่วมงานวันเกิดของพ่อเขา แต่เพื่ออิสระของตัวเองแลกกับที่พ่อแม่จะเลิกตีกรอบการใช้ชีวิตเธอจึงมองข้ามเรื่องที่่สงสัยไป

"งั้นหนูขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะคะ" เธอสลัดความสงสัยออกจากสมองบอกกล่าวกับพ่อแม่แล้วลุกเดินออกไปขึ้นรถบิ๊กไบค์คู่ใจขับออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็ว