เข้าเมืองอีกครั้ง

ภายหลังจากที่ทั้งหมดพูดคุยตกลงกันจนเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น พวกของเหอฟ่านชิงเองก็พากันเดินทางโดยใช้เส้นทางลัดจากหลังเขาไปยังตัวเมืองกันในทันที ด้วยว่าเวลานี้นั้นเป็นช่วงปลายยามเหม่า(05.00-06.59 น.)

เหล่าชาวบ้านเองก็เริ่มทยอยกันออกมาทำงาน หรือบางคนก็เริ่มเดินทางเข้าตัวเมืองเพื่อหางานทำในช่วงที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวเช่นนี้ ดังนั้นหลังจากที่พวกของเหอฟ่านชิงเดินพ้นตัวชายป่าออกมาแล้วตัดเข้าเส้นทางหลักที่พวกชาวบ้านใช้เดินทางเข้าเมืองเป็นประจำจึงได้พบปะกับพวกชาวบ้านบ้าง

แต่ก็เพียงเท่านั้นเพราะทั้งสี่คนนั้นไม่คิดที่จะเสียเวลาในการเดินทางในวันนี้ เพราะยังต้องไปอยู่หลายที่  จนในที่สุดพวกเขาทั้งหมดก็เดินมาถึงประตูทางเข้าเมืองในช่วงสาย

"อาฉีเจ้าจะนำสัตว์พวกนี้ไปขายให้ผู้ใดรึ?"

เป็นเหอชงหยวนที่เอ่ยถามสหายข้างกายของเขา ด้วยเพราะเขากับน้องสาวนั้นมีสถานที่ที่จะนำสัตว์ที่ล่ามาได้ไปขายยังโรงเตี๊ยมอันหยางของท่านลุงตู้นั่นเอง

"ข้าเองก็ยังไม่รู้ อาจจะนำไปขายให้เหลาอาหารที่รับซื้อกระมัง แล้วเจ้าเล่า"

หยางฉีเอ่ยตอบตามความจริง ด้วยปกติเขาไม่ค่อยมีที่ขายที่เป็นที่ประจำเสียเท่าไหร่

"ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไปกับพวกเราเถิด"

เมื่อได้ยินคำตอบของสหายเหอชงหยวนจึงได้เอ่ยชวนอีกฝ่ายให้ไปด้วยกันแทน

"นั่นสิเจ้าคะพี่หยางฉีไปกับพวกเราเถิดหลิงหลิงจะได้มีเพื่อนด้วย"

เหอฟ่านชิงเองก็ช่วยพี่ชายของตนเอ่ยชวนอีกแรงหนึ่ง เพราะนางรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่มือของตนเองที่ในตอนนี้มีหยางหลิงเป็นผู้กุมมันอยู่

"ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ พวกเราไปกับชิงชิงเถิด"

หยางหลิงที่ยืนเงียบมาตลอดเองก็ยอมเปิดปากพูดขึ้นด้วยนางเองก็อยากที่จะไปกับสหายของตนเช่นกัน

"ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เดินนำไปเลยอาหยวน"

หยางฉีที่เห็นว่าทั้งสามคนต้องการที่จะไปด้วยกันจึงได้เอ่ยตอบรับคำอย่างเสียไม่ได้ อีกอย่างเขาเองก็เพิ่งจะได้เห็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขเช่นนี้เป็นครั้งแรกของน้องสาว อาจจะเพราะในหมู่บ้านนั้นไม่ค่อยจะมีใครอยากคบหาเด็กสาว จึงทำให้น้องสาวของเขาไร้สหาย 

เมื่อได้มีสหายเหมือนอย่างที่ฝันเอาไว้นางย่อมมีความสุขและอยากเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากอีกฝ่าย ด้วยเหตุผลนี้จึงทำให้หยางฉียอมเอ่ยตอบตกลงกับสองพี่น้องสกุลเหอนั่นเอง

ไม่นานทั้งสี่คนก็เดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของโรงเตี๊ยมอันหยางเพื่อจัดการขายสัตว์ที่นำมาด้วย และได้ราคาที่ดีเช่นเคย เพราะคนที่ออกมารับซื้อนั้นจดจำสองพี่น้องสกุลเหอได้จึงได้ให้ราคาที่ดีตามที่ผู้จัดการตู้สั่งเอาไว้ โดยในครั้งนี้เหอฟ่านชิงขายไก่ป่า 5 ตัว และกระต่ายป่าอีก 8 ตัว ได้เงินมาสามตำลึง

ส่วนทางด้านของหยางฉีเองเขาที่ในตอนแรกคิดจะล่าเพื่อนำมาทำเป็นเสบียงในช่วงหน้าหนาวกลับเปลี่ยนใจขายสัตว์ที่ล่ามาได้ทั้งหมดเพื่อจะนำไปซื้อของจำเป็นก่อน เอาไว้วันหลังค่อยขึ้นไปล่าใหม่จึงทำให้เขาขายทั้งไก่ป่าและกระต่ายป่าได้มาทั้งหมด6ตำลึง 

หลังจากที่ทั้งสี่คนเดินพ้นทางแยกของโรงเตี๊ยมอันหยางแล้วนั้นเหอฟ่านชิงจึงได้เอ่ยบอกกับพี่ชายของนางถึงสิ่งที่ต้องไปทำเป็นลำดับต่อไป

"พี่ใหญ่เจ้าคะข้าอยากไปร้านค้าหรือสถานที่ที่สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งของเป็นตำลึงได้เจ้าค่ะ"

"หืม..ชิงเอ๋อร์เจ้าจะไปที่แบบนั้นทำไมรึ?"

เหอชงหยวนเอ่ยถามน้องสาวของตนเองด้วยความสงสัย

"พอดีข้ามีสิ่งของบางอย่างต้องไปให้ที่ร้านตีราคาให้อยู่เจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงเลือกที่จะไม่บอกว่าสิ่งของที่นางจะนำไปแลกเปลี่ยนนั้นคืออะไร เพียงแค่เอ่ยบอกเรียบ ๆ แทน

"อืม ได้สิเดี๋ยวพี่พาเจ้าไปแล้วเจ้า...."

"พวกเจ้าไปเถิดข้ากับหลิงเอ๋อร์จะไปหาซื้อข้าวของเหมือนกันไว้ปลายยามอู่(11.00-12.59 น.) พวกเราไปเจอกันที่หน้าประตูเมืองก็แล้วกัน"

ยังไม่ทันที่เหอชงหยวนจะได้เอ่ยจบ หยางฉีก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน 

"ได้ เช่นนั้นพวกเราก็แยกกันตรงนี้เลยก็แล้วกันนะ"

เหอชงหยวนเอ่ยบอกกับสหาย

"ได้" จบคำตอบรับพี่น้องทั้งสองครอบครัวก็เดินแยกกันไปคนละทิศละทางตามจุดมุ่งหมายที่มีอยู่ภายในใจทันที

"เจ้าต้องการจะแลกเปลี่ยนสิ่งใดอย่างนั้นหรือชิงเอ๋อร์พี่ใหญ่จะได้พาไปถูกร้าน"

เดินมาได้สักพักเหอชงหยวนจึงได้เอ่ยถามถึงสิ่งที่น้องสาวของเขาต้องการจะนำไปแลกเปลี่ยนเพื่อที่เขาจะได้นำทางนางไปได้

"ทองเจ้าค่ะ ข้าต้องการไปร้านที่รับซื้อทองทุกรูปแบบและให้ราคาที่สูง"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกพี่ชายของตนเองอย่างไม่ปิดบัง เพราะถึงอย่างไรพี่ชายของนางก็โตและคิดอ่านรอบคอบที่สุดแล้ว

"อืมงั้นไปร้านแลกเงินฝูเหยาก็แล้วกัน"

เหอชงหยวนเอ่ยบอกกับน้องสาวถึงร้านค้าที่เหมาะสม เพราะร้าน ฝูเหยา นั้นถือว่าเป็นร้านรับแลกเปลี่ยนเงินตราและรับฝากเงินที่มีชื่อเสียงทางด้านความยุติธรรมที่ใหญ่ที่สุดของเมืองแห่งนี้ อีกทั้งร้านฝูเหยานี้ยังรับซื้อทองคำทุกรูปแบบให้ราคาที่สูงและมีความยุติธรรม

"เจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยรับคำสั้น ๆ จากนั้นสองพี่น้องก็มุ่งหน้าไปยังร้านแลกเงินฝูเหยาที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่ทั้งสองกำลังเดินไป

สองพี่น้องสกุลเหอใช้เวลาในการเดินทางไปยังร้านแลกเงินฝูเหยาราว ๆ หนึ่งก้านธูปก็ได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตึกสองชั้นขนาดใหญ่ที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างดีเยี่ยม

ที่บอกว่าดีย่อมก็เพราะว่าด้านหน้าประตูทางเข้าร้านนั้นมีองครักษ์สีหน้าดุดันยืนเฝ้ามองดูผู้คนเข้าออกภายในร้านอย่างดี เหอฟ่านชิงกวาดสายตามองสำรวจตึกหรือที่เรียกว่าอาคารสองชั้นขนาดใหญ่ตรงหน้า

โดยร้านแลกเงินฝูเหยานั้นสร้างจากอิฐทั้งสองชั้น แบ่งแยกกันออกอย่างชัดเจน ชั้นล่างนั้นเอาไว้สำหรับผู้ที่มาฝากเงินและรับแลกเงิน ส่วนชั้นที่สองนั้นเป็นชั้นที่เอาไว้ใช้สำหรับแขกที่นำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนเป็นตำลึงอย่างทอง ไข่มุกและเพชรพลอยเป็นต้น

เมื่อเหอฟ่านชิงมองสำรวจดูจนทั่วบริเวณอาคารแล้วนั้นนางก็หันไปส่งสัญญาณให้กับพี่ชายของตนเอง ก่อนที่สองพี่น้องจะเดินตรงไปยังประตูทางเข้าที่มีองครักษ์ร่างใหญ่ยืนเฝ้าอยู่ในทันที

"พี่ชายทั้งสองข้ากับพี่ชายของข้าต้องการนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยน ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับองครักษ์ทั้งสองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"หือ...ได้สิ"

หนึ่งในองครักษ์เอ่ยบอกกับเหอฟ่านชิง พร้อมกับขยับกายหลีกทางให้ทั้งสองพี่น้องอย่างง่ายดาย

เมื่อสองพี่น้องเห็นดังนั้นจึงได้พากันเดินเข้าไปด้านในตึก ก่อนจะมีพนักงานสาวหน้าตาสะสวยเดินมาต้อนรับพวกนางสองคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ร้านฝูเหยายินดีต้อนรับเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสองต้องการจะฝากเงินหรือว่าแลกเปลี่ยนสิ่งของเจ้าคะ"

พนักงานสาวสวยเอ่ยถามถึงความต้องการจากเหอฟ่านชิงเพื่อจะได้พาไปยังจุดที่ทั้งสองต้องการ

"ข้าต้องการแลกเปลี่ยนเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบ

"เช่นนั้นเชิญตามข้าขึ้นไปที่ชั้นบนได้เลยเจ้าค่ะ" 

"ได้..พี่สาวนำทางเถิด"

เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบรับ หลังจากนั้นพนักงานสาวก็ได้เดินนำทั้งสองขึ้นไปยังชั้นสองของตึกไปยังห้องที่ใช้สำหรับตรวจสอบสินค้าเพื่อประเมินราคา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูจากด้านหน้าห้องทำให้ชายชราอายุ 68 ปีที่กำลังตั้งหน้าตั้งตานั่งตรวจสอบสินค้าอยู่นั้นต้องลุกขึ้นยืนมายังโต๊ะทำงานของตนที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ก่อนที่ชายชราจะเอ่ยตอบกลับไป

"เข้ามา..." 

จากนั้นไม่นานประตูหน้าห้องทำงานก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของพนักงานสาวคนเดิม ก่อนที่สองพี่น้องสกุลเหอจะเดินเข้ามาภายในห้องทำงานที่ในตอนนี้มีชายชรากำลังนั่งรออยู่ตรงโต๊ะกลางห้อง

"คารวะผู้อาวุโสเจ้าค่ะ / ขอรับ"

สองพี่น้องสกุลเหอที่หลังจากเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชายชราจึงได้เอ่ยทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างพร้อมเพรียงกัน

"ตามสบาย ๆ แล้วมาวันนี้มีสิ่งใดมาให้ข้าช่วยประเมินราคาอย่างนั้นรึ?"

ชายชราเอ่ยขึ้นหลังจากที่มองสำรวจเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับหลานชายของตนเอง

"นี่เจ้าค่ะคือสิ่งที่ข้านำมาให้ผู้อาวุโสช่วยประเมินราคา"

เอ่ยจบเหอฟ่านชิงก็ได้ล้วงมือเข้าไปภายในอกเสื้อของตัวเอง ก่อนจะหยิบเอาผ้าที่ใช้ห่อทองที่เก็บมาได้ออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าของชายชราพร้อมกับใช้มือคลี่ผ้าสีเก่า ๆ ออกเผยให้เห็นเจ้าก้อนทองที่อยู่ด้านใน

"!!!"

สีหน้าของเหอชงหยวนในตอนนี้ถึงกับแข็งค้างด้วยความตกใจ พร้อมกับวิญญาณที่แทบจะหลุดลอยออกไปจากร่างเสียแล้ว

*******************************************************************************************

ยัยน้องจะขายทองได้เงินเท่าไหร่กันนะ