ออกจากป่า

เมื่อแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นเป็นเจ้าก้อนทองจริง ๆ เหอฟ่านชิงก็ไม่รอช้ารีบเดินกลับไปเอามีดมาแกะเจ้าก้อนทองทั้งหมดออกมาจากผนังถ้ำด้วยความรวดเร็วและชำนาญ จนในที่สุดนางก็สามารถแกะเจ้าก้อนหินที่กลายเป็นทองคำออกมาได้จนหมด

ตามจำนวนมีเจ้าก้อนทองขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว สี่ก้อนและก้อนที่มีขนาดใหญ่เท่าไข่ไก่ป่าอีกสามก้อน ซึ่งจากที่นางคาดคิดถ้ำแห่งนี้อาจจะเป็นสายแร่ทองก็เป็นได้มันจึงได้มีเจ้าก้อนทองเหล่านี้ผุดออกมา เช่นนั้นนางจะต้องหาเวลาเข้ามาสำรวจใหม่อีกครั้งอย่างแน่นอน

เมื่อจัดการกับเจ้าก้อนทองทั้งหมดที่ใช้ผ้าขาวยาวห่อเอาไว้ก่อนจะยัดเข้าไปเก็บไว้ภายในอก เหอฟ่านชิงจึงได้หมุนตัวเดินกลับไปหาชายหนุ่มที่ยังคงหลับสนิทอยู่บริเวณหน้าทางเข้าถ้ำเพื่อรอเวลายามเช้าพวกเขาทั้งสองจะได้ออกจากป่ากันเสียที

เพราะนางคิดว่าป่านนี้ทุกคนในครอบครัวของจะเป็นห่วงนางกันมากอย่างแน่นอน นั่งคิดอะไรไปสักพักร่างหนาด้านข้างก็เริ่มขยับตัวพร้อมกับเปิดเปลือกตาขึ้นมาด้วยความง่วงงุน ช่างเป็นภาพที่น่ามองเสียจริง

ก็ในตอนนี้ได้มีแสงของดวงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาด้านในของปากถ้ำพอดีจึงทำให้ใบหน้าที่ไร้ซึ่งสีทาหน้าที่ชายหนุ่มนำมาแต่งแต้มบนใบหน้าของตนเองนั้นเด่นชัดขึ้น ในตอนแรกที่เหอฟ่านชิงมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มใจของนางเองก็แอบกระตุกอยู่หลายครั้งพร้อมกับความคิดที่ผุดขึ้นมาหลังจากเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนตรงหน้า

'ช่างเป็นบุรุษที่มีใบหน้าราวกับฟ้าประทานเสียจริง ๆ ถึงว่าเขาจึงต้องทาหน้าให้ดูอัปลักษณ์'

"อะ..แฮ่มท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นพวกเรารีบออกจากป่ากันเถิด ป่านนี้ที่บ้านของข้าคงจะเป็นกังวลมากแล้วที่ข้ายังไม่ได้กลับบ้าน"

เหอฟ่านชิงที่รู้สึกว่าใบหน้าของตนเองจู่ ๆ ก็ร้อนขึ้นมาแปลก ๆ หลังจากที่จ้องมองใบหน้านั้นของอีกฝ่ายจึงได้กระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อน ก่อนที่นางจะเอ่ยบอกกับชายหนุ่มที่เขาเองก็จ้องมองมาที่นางด้วยสีหน้าสงสัย

"อื้ม..."

หยางฉีเอ่ยตอบรับเด็กสาวตรงหน้าเพียงเท่านั้นก่อนที่เขาจะพาร่างของตนเองให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าอีกฝ่ายลุกขึ้นยืนแล้วนางจึงได้คิดที่จะลึกขึ้นบ้าง 

แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีมือหนาของใครบางคนยื่นมาอยู่ตรงหน้าของนาง ทำเอาเหอฟ่านชิงถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มที่ดูจะไม่ชอบสตรีอย่างเขาจะยื่นมือมาให้นางจับจูงลุกขึ้นได้ 

"..."

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เอ่ยสิ่งใดทำเพียงยืนเงียบอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับไปไหน เหอฟ่านชิงจึงเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายเพียงต้องการช่วยพยุงนางให้ลุกขึ้นเพียงเท่านั้น

เด็กสาวจึงได้เอ่ยขอบคุณสำหรับน้ำใจของอีกฝ่าย จากนั้นมือหยาบของเหอฟ่านชิงก็คว้าจับมือหนาเพื่อเป็นตัวยึดเกาะให้นางลุกขึ้นยืนได้ในที่สุด

"ไปกันเถิด"

ปากหนาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวสามารถยืนได้มั่นคงแล้ว ขายาว ๆ ของหยางฉีจึงได้สาวเท้าไปด้านหน้าในทันที

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายออกเดินไปก่อนแล้วเหอฟ่านชิงจึงได้รีบเดินตามออกไปเช่นเดียวกัน ทั้งสองต่างก็เร่งฝีเท้าให้รีบออกจากป่าก่อนที่จะสายไปมากกว่านี้ด้วยเกรงว่าถ้าช้าไปมากกว่านี้ อาจจะทำให้พวกชาวบ้านมาพบเห็นว่าทั้งสองนั้นนอนค้างอ้างแรมกันภายในป่าเพียงลำพังจนนำมาซึ่งความยุ่งยากวุ่นวายก็เป็นได้

หยางฉีกับเหอฟ่านชิงใช้เวลาเดินออกมาจากป่าราว ๆ หนึ่งชั่วยามในที่สุดทั้งสองก็เดินออกมาถึงปากทางเข้าป่า พร้อมกับมองเห็นเงาร่างของคนสามคนที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

"พี่ใหญ่ พี่รองเจ้าคะ"

เหอฟ่านชิงส่งเสียงเรียกพี่ชายทั้งสองที่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย และทันทีที่ชายหนุ่มทั้งสองได้ยินเสียงเรียกของน้องสาวอันเป็นที่รักพวกเขาก็รีบหันไปมองตามเสียง นั่นจึงได้เห็นว่าในตอนนี้เด็กสาวได้เดินตามหลังของชายหนุ่มอีกคนที่พวกเขารู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"ชิงเอ๋อร์ / น้องเล็ก"

สองพี่น้องสกุลเหอส่งเสียงเรียกผู้เป็นน้องสาวพร้อมกับรีบก้าวเท้าตรงไปยังร่างผอมบางที่แบกตะกร้าเอาไว้บนหลังด้วยความดีใจ

"เจ้าค่ะ ข้ากลับมาแล้ว"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับพี่ชายทั้งสองหลังจากที่พวกเขาเดินมาถึงตัว

"ท่านพี่เจ้าคะ เป็นอย่างไรบ้าง"

จู่ ๆ เสียงหวานใสจากใครอีกคนก็ดังขึ้นก่อนที่ร่างบอบบางของเด็กสาวจะเดินผ่านพวกเขาสามพี่น้องไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก

"อื้ม..พี่ไม่เป็นไร ลำบากน้องน้อยของพี่เสียแล้ว"

หยางฉีเอ่ยบอกกับน้องสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่เหอฟ่านชิงไม่เคยเห็น ทำเอานางถึงกับจ้องมองภาพนั้นไม่ยอมกะพริบตาเลยทีเดียว แต่ก็ยังคงแอบขัดใจกับสีทาหน้าที่อีกฝ่ายใช้ทาลงไปจนทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นมีตำหนิขึ้นมา

"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ แล้วนี่ท่านพี่จะเข้าเมืองไปขายสัตว์ที่ล่ามาได้เลยหรือว่าจะกลับบ้านก่อน"

หยางหลิงเอ่ยถามพี่ชายของตนเอง

"พี่ว่าจะนำไปขายก่อนน่ะ เดี๋ยวถ้าทิ้งไว้นานกว่านี้มันจะเสียราคาได้"

หยางฉีเองก็เอ่ยตอบกลับของน้องสาวตามที่เขาได้คิดเอาไว้แล้วตั้งแต่อยู่ภายในป่าแล้วนั้นเอง

"เช่นนั้นข้าขอไปด้วยนะเจ้าคะ" หยางหลิงเอ่ยขอติดตามเข้าเมืองไปกับผู้เป็นพี่ชายด้วยใบหน้าออดอ้อน ทำผู้ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งสามถึงกับรู้สึกทำตัวไม่ถูกกับท่าทางเช่นนั้นของเด็กสาวเสียอย่างนั้น

"ได้สิ" 

"ข้าเองก็ขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ หลิงหลิงนี่เจ้าลืมเพื่อนคนนี้ไปเสียแล้วเช่นนั้นหรือ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยขึ้นกับชายหนุ่ม จากนั้นนางก็หันไปเอ่ยกับเด็กสาวอีกคนที่ยืนก้มหน้าก้มตามองพื้นด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ แต่เมื่อเหอฟ่านชิงเห็นว่าสหายของตนเอาแต่ก้มหน้าก้มตามองแต่ปลายเท้าของตนเองจึงได้รู้สึกสงสัยขึ้น

'เป็นอะไรไปน่ะ เมื่อครู่ยังดูปกติดีอยู่เลยมิใช่รึ?' นี่เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาหลังจากที่เห็นท่าทางของเพื่อนสาวดูเปลี่ยนไป

"ชิงเอ๋อร์เจ้าจะเข้าไปทำไมหรือ"

เสียงของเหอชงหยวนเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังทำเอาเหอฟ่านชิงถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"พี่ใหญ่! ท่านทำให้ข้าตกใจเกือบหัวใจวายตายไปแล้วนะเจ้าคะ แล้วทำไมมาไม่ให้เสียงแบบนี้กัน"

เด็กสาวหันไปบ่นกับพี่ชายคนโตอย่างไม่จริงจังมากนัก แต่แล้วจู่ ๆ นางก็รู้สึกเอะใจแปลก ๆ จึงได้ลอบมองดูสหายของตนกับพี่ชายคนโตก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะขยายใหญ่ขึ้นด้วยความตกใจกับความจริงที่ได้รับรู้

'อย่าบอกนะว่าทั้งสองคนแอบชอบพอกันอยู่น่ะ'

"พี่ขอโทษ..."

เหอชงหยวนเอ่ยบอกกับน้องสาวของเขาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะยกมือหนาขึ้นมาลูบผมของเด็กสาวด้วยความเอ็นดู

"เฮ้อ..ช่างเถิดเจ้าค่ะ พอดีข้าได้สัตว์มาเยอะจึงอยากจะนำไปขายส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็ให้พี่ใหญ่นำกลับไปที่บ้าน"

เหอฟ่านชิงบอกถึงสิ่งที่นางต้องการจะทำต่อไปในวันนี้

"ถ้าอย่างนั้นพี่จะไปกับเจ้าด้วย ส่วนเจ้ารองเอาสัตว์พวกนี้กลับไปให้ท่านพ่อกับท่านแม่ แล้วบอกพวกท่านว่าน้องปลอดภัยดี"

ประโยคแรกนั้นเหอชงหยวนเอ่ยบอกกับน้องสาวของเขา ส่วนประโยคที่สองนั้นเขาได้หันไปเอ่ยบอกกับน้องชายของตน

"เจ้าค่ะ /ขอรับ"

เหอชงอี้กับเหอฟ่านชิงเอ่ยตอบรับคำของพี่ชายคนโตอย่างไม่มีคัดค้าน ด้วยพวกเขาทั้งสองนั้นรักและให้ความเคารพพี่ชายของตนเองราวกับบิดาคนที่สองนั่นเอง

"ถ้าเช่นนั้นข้าฝากเจ้าไปแจ้งท่านปู่กับท่านพ่อให้ด้วยได้หรือไม่"

หยางฉีเอ่ยกับน้องชายคนสนิทขึ้นมาบ้าง

"ได้ขอรับพี่หยางฉี เดี๋ยวข้าจะแวะไปบอกท่านลุงหยางให้เองขอรับ"

เหอชงอี้เองก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอีกอย่างเขาเองก็รู้สึกนับถือและชื่นชมชายหนุ่มตรงหน้าอยู่แล้วจึงได้เอ่ยตอบรับคำอย่างว่าง่าย

********************************************************************************************

เอะ....พี่ใหญ่กับหลิงหลิงนี่คืออะไรยังไงกันแน่นะ