หวานใจเจ้าพ่อที่รัก 25+

หวานใจเจ้าพ่อที่รัก 25+

last updateLast Updated : 2025-04-30
By:  สิรี&EVAVYCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
125Chapters
25.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโคแก่กินหญ้าอ่อน พระเอกหื่นมาก ชอบคลุกวงใน มีฉากเลิฟซีน วาบหวามค่อนข้างเยอะ บางฉากของการบรรยายอาจมีคำที่ไม่เหมาะสมโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และทุกเหตุการณ์คือเรื่องสมมุติ . . . เมื่อโคแก่อยากเคี้ยวหญ้าอ่อน ปฏิบัติการตามตื๊อชนิดหน้าด้านหน้าทนจึงเริ่มต้นขึ้น ถึงขั้นตั้งตนเป็น 'ป๋า' สาวน้อยหน้าแฉล้มคนสวยแห่งเมืองสุพรรณ เกิดมาทั้งชีวิตเพิ่งเคยเจอคนหน้าด้าน ชอบโมเม มากกว่านั้นคือชอบคลุกวงใน คนหนึ่งอยากได้ คนหนึ่งอยากหนี ปฏิบัติการรุกไล่จึงเกิดขึ้น

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 แรกพบก็ไม่ถูกชะตาซะแล้ว

No terceiro ano de casamento, quando o irmão mais velho de Ethan Soares faleceu, Luiza Mello pediu o divórcio.

Ethan franziu a testa, com uma expressão de pura incompreensão:

— Só porque eu levei um tapa para proteger a Gabi?

Gabi? Ele a chamava de forma tão íntima.

Mas Gabriela Lopes era, claramente, a esposa de seu irmão mais velho.

Luiza puxou os lábios num sorriso frio:

— Sim, exatamente por isso.

Como se fosse possível que um casamento fosse destruído por algo tão simples.

A marca vermelha daquele tapa, dada no hospital, ainda era visível no rosto marcante de Ethan, intensificando sua expressão séria.

Naquele momento, Ethan protegeu Gabriela de uma forma tão evidente que até a família Soares ficou surpresa. Todos, menos Luiza. Ela não demonstrou nem um pingo de surpresa.

Três dias antes, era o aniversário de casamento de Ethan e Luiza.

Ela havia preparado uma surpresa e pegado um voo para a cidade onde ele estava a trabalho. Porém, ao chegar, ouviu por acaso uma conversa entre ele e dois amigos.

— Ethan, não me leve a mal, mas fugir todo ano na data do seu aniversário de casamento não é certo. Você está sendo injusto com o esforço e a dedicação da Luiza.

O homem, normalmente tão elegante e sereno, tinha nos olhos um traço de tristeza:

— Você acha que eu quero isso? Se eu não fizesse isso... Ela jamais acreditaria que, nesses anos todos, eu nunca me envolvi de verdade com a Luiza.

— Ela? — O amigo, que parecia defender Luiza, demorou um segundo para entender, mas logo sua voz ganhou um tom de irritação e sarcasmo. — Tá falando da Gabriela? Ethan, você tá maluco? Vai esperar até a barriga da Gabriela ficar enorme na segunda gravidez pra finalmente cair na real?

Mudando o tom, ele continuou:

— E outra, você não tem medo de o Gustavo aparecer para te cobrar essa palhaçada?

— Ele não vai. — Ethan acariciou os dedos, distraído. — Desde que me casei com a Luiza, os dois brigaram feio. Faz três anos que nem se falam e até se bloquearam no celular.

Do lado de fora da sala, Luiza ouviu tudo. Apesar de manter a calma enquanto saía com passos firmes, seus dedos, ao lado do corpo, tremiam levemente.

Ela sabia que Ethan tinha tido alguém especial em sua vida.

Procurou por muitas respostas, mas ninguém jamais lhe disse quem era essa pessoa.

Ela havia cogitado várias possibilidades, mas nunca imaginou que sua rival fosse Gabriela.

E o pior: durante três anos, ela respeitou Gabriela como sua cunhada. Aquilo era humilhante demais.

Ao sair do clube, uma chuva torrencial caía. Luiza, indiferente, deixou-se molhar completamente, como se não sentisse nada.

Ela pegou um voo noturno de volta para Cidade A e, assim que chegou em casa, adoeceu.

Ficou de cama por dois dias com febre alta e só começou a melhorar hoje. Mas, assim que conseguiu se levantar, recebeu a notícia de que Antônio Soares, irmão mais velho de Ethan, havia sofrido um acidente.

Sete dias depois, o funeral de Antônio foi realizado em Cidade A.

Nos últimos dias, Luiza mal dormiu duas ou três horas por noite na mansão da família Soares. Após o funeral, ao sair do cemitério, ela estava tão exausta que parecia que seu corpo andava à frente enquanto sua alma ficava para trás.

O motorista já a esperava com o carro na entrada. Assim que entrou, Luiza fechou os olhos:

— Joaquim, me leve para casa.

— Não vai voltar para a Mansão dos Soares?

— Não, acabou para mim.

O funeral tinha terminado, mas os problemas da família Soares estavam longe de acabar.

Antônio, o primogênito, sempre foi tratado como o centro do universo.

Desta vez, sua morte foi resultado de um salto de paraquedas, forçado por Gabriela. O equipamento apresentou falha e ele caiu de uma altura fatal. Quando chegou ao hospital, não havia mais o que fazer. Os médicos não tentaram reanimá-lo, apenas prepararam seu corpo para o velório.

A raiva da família Soares contra Gabriela ainda estava em ebulição.

Luiza não tinha interesse em assistir a Ethan proteger outra mulher. Ela tinha suas próprias prioridades agora.

Mas, assim que o carro começou a se mover, a porta de trás foi aberta de repente.

Ethan estava do lado de fora, vestindo um terno preto sob medida, com sua postura alta e elegante. Seu rosto, normalmente impecável, carregava uma expressão rara de hesitação:

— Luiza, você está indo para casa?

— Sim.

Mal Luiza respondeu, percebeu com o canto dos olhos que Gabriela se aproximava ao lado de Ethan, acompanhada por um garotinho. Era Michel Soares, filho de Gabriela e Antônio, um menino de quatro anos, gorduchinho e fofo.

Antes que Luiza pudesse dizer qualquer coisa, Michel, com agilidade, subiu no carro, como se fosse a coisa mais natural do mundo, e disse sem cerimônia:

— Luiza, leva eu e a mamãe pra casa, por favor!

Luiza franziu levemente a testa e olhou para Ethan, buscando uma explicação.

Ethan apertou os lábios e respondeu:

— Meus pais ainda estão muito irritados. Vou deixar Gabi e Michel ficarem na nossa casa por um tempo.

Como se temesse que ela recusasse, ele acrescentou:

— Você quer ter filhos, né? Pode começar praticando com Michel.

Luiza quase riu. Mas, considerando que estavam no cemitério, achou que não seria apropriado.

Ethan estava deixando Gabriela e o filho dela em sua casa, enquanto ele voltava sozinho para a Mansão dos Soares para enfrentar a ira dos pais. Até que ele tinha coragem.

Quando chegaram em casa, parecia que Ethan já havia avisado. A empregada Maia tinha preparado o quarto de hóspedes.

Luiza ficou aliviada. Após tomar banho, desabou na cama e dormiu profundamente.

Quando acordou, já eram nove da noite. Assim que pegou o celular, recebeu uma ligação de sua amiga.

— O acordo de divórcio está pronto. Quer que eu envie para você dar uma olhada?

— Obrigada, Lilian. — Ainda com a voz sonolenta, Luiza respondeu suavemente. — Não precisa me enviar. Só mande alguém trazer para mim.

— Está com tanta pressa assim? Tem certeza disso?

Lilian Martin, uma advogada experiente, já havia lidado com muitos casos e temia que Luiza estivesse agindo por impulso:

— Ethan pode não ser o marido ideal, mas, de certa forma...

Luiza acendeu a luz, sentou-se na cama e, com a mente mais clara, interrompeu:

— Eu já decidi, Lilian. O Ethan se masturba vendo foto de outra mulher.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
125 Chapters
ตอนที่ 1 แรกพบก็ไม่ถูกชะตาซะแล้ว
มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยนักศึกษามากหน้าหลายตาที่เดินสวนกันไปมาบ้างก็นั่งคุยบ้างก็นั่งเล่นกันหนึ่งในนั้นก็คือ ใบเฟิร์น หรือ พิศลดา อัครมณี สาวน้อยแสนสวยจากจังหวัดสุพรรณบุรีที่เข้ามาเป็นเฟรชชี่ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ด้วย ด้วยหน้าตาที่สวยผิวพรรณที่ขาวนวลเนียนรูปร่างอรชรทำให้พวกผู้หญิงทั้งรุ่นพี่และรุ่นเดียวกันต่างอิจฉาสาวน้อยบ้านนาคนนี้ พิศลดาศึกษาอยู่ที่คณะบริหารธุรกิจและวันนี้เธอและเพื่อนๆ ก็จะต้องเข้าฟังการบรรยายแลกเปลี่ยนความรู้ทางด้านธุรกิจกับนักธุรกิจชื่อดังของประเทศ“เฟิร์นแกรู้ไหมว่าวันนี้เราจะได้เจอคุณมาร์ตินด้วยฉันเนี่ยอยากจะเจอตัวเป็นๆ มานานมากละวันนี้ฝันฉันเป็นจริงแล้ว” ลิลลี่สาวหมวยเพื่อนของพิศลดาพูดขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ภายในร้านกาแฟของมหาวิทยาลัย“เขาคือใครอ่ะฉันไม่รู้จัก” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเธอไม่รู้จักจริงๆ เลยไม่รู้ว่าจะดีใจกับเพื่อนยังไง“นี่เธอไปอยู่ที่ไหนมายะถึงไม่รู้จักนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่ออย่างคุณมาร์ตินแต่ไม่เป็นไรฉันจะบอกให้เขาเนี่ยเป็นนักธุรกิจเจ้าของบริษัทบัตเตอร์เบียร์และก็เจ้าของคลับดังๆ แล้วก็ธุรกิจอื่นๆ อีกหลายอย่างรวยมากเลยแหละและที่สำค
Read more
ตอนที่ 1 แรกพบก็ไม่ถูกชะตาซะแล้ว (2)
“เฟิร์นฉันว่าฉันไปขอถ่ายรูปกับคุณมาร์ตินดีกว่า ไหนๆ ก็ได้เจอตัวแล้ว” ลิลลี่พูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปหามาร์ตินทันที ลิลลี่เข้าไปคุยกับมาร์ตินก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะ“อ้าวทำไมไม่ถ่ายละเขาไม่ถ่ายด้วยเหรอ” พิศลดาถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนเดินกลับมาทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถ่ายรูปเลย“เปล่าแต่คุณมาร์ตินบอกว่าให้แกช่วยถ่ายให้จะดีกว่าเพราะเขาไม่อยากจะเซลฟี่นะแกไปถ่ายให้หน่อยนะนะ” ลิลลี่ดึงแขนเพื่อนให้ลุกไปถ่ายรูปให้“เรื่องมากจริงเชียว” พิศลดาบ่นใบหน้าสวยงอง้ำแต่ก็ยอมเดินมาถ่ายให้เพื่อนแต่โดยดี“ถ่ายได้เลยครับ” มาร์ตินนั่งอมยิ้มน้อยๆ ที่เขายิ้มไม่ใช่ยิ้มให้กล้องแต่ยิ้มให้ช่างภาพจำเป็นต่างหาก“เสร็จแล้วฉันกลับไปนั่งรอที่โต๊ะนะ” พิศลดาส่งโทรศัพท์คืนให้เพื่อนแล้วหมุนตัวจะเดินกลับไปนั่งแต่ก็ถูกเรียกไว้ก่อน“เดี๋ยวก่อนสิเธอไม่ถ่ายรูปกับฉันเหรอ” มาร์ตินถามยิ้มๆ เห็นแก้มป่องแล้วอยากจะจับมาหอมแก้มนัก“ไม่ค่ะคุณไม่ใช่ดาราสักหน่อย” พิศลดาปฏิเสธทันควันทำไมเธอต้องอยากถ่ายรูปกับเขาด้วย“ถ้าเป็นดาราเธอถึงจะถ่ายรูปด้วยใช่ไหม” มาร์ตินถามเสียงห้วนไอดาราเจ้าบทบาทพวกนั้นจะมาสู้คนอย่างเขาได้ยังไง“เปล่าแค่เปรียบเทียบเฉยๆ แล้วท
Read more
ตอนที่ 1 แรกพบก็ไม่ถูกชะตาซะแล้ว (3)
“ไปกันเถอะลิลลี่” พิศลดาลุกขึ้นยืนเดินนำลิลลี่ออกไปจากร้านโดยมีสายตาของมาร์ตินคอยจับจ้องอยู่แล้วรีบลุกตามออกไปโดยไม่สนใจอรนุชอีกเลย“ยัยอาจารย์นั่นจากที่เชิดๆ หยิ่งๆ ตอนนี้หมดสภาพเลยเนอะ” ลิลลี่พูดขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่กำลังเดินไปยังหอประชุม“นี่ล่ะผู้ชายพอเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้งแต่บางทีอาจารย์อรนุชก็ทำตัวเองรู้ทั้งรู้ว่าเป็นได้แค่ของเล่นก็ยังจะไปเล่นกับเขาอีก”“เรื่องนั้นช่างมันเถอะตอนนั่งอยู่ในร้านฉันเห็นคุณมาร์ตินมองแกบ่อยมากนะแล้วที่สำคัญตอนที่เขาให้ฉันเรียกแกไปถ่ายรูปให้เขาก็เอาแต่จ้องแกไม่วางตาเลยฉันว่าเขาต้องชอบแกแน่ๆ เลยความสวยของแกคงเข้าตาคุณมาร์ตินเข้าแล้วละ”“จะบ้าเหรอ อย่างฉันเนี่ยนะ ไม่มีทางหรอกย่ะ แล้วอีกอย่างแกบอกว่าเขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยขนาดนี้ ก็คงมองฉันเหมือนผู้หญิงที่เขาเคยควงด้วยนั่นแหละแต่เผอิญฉันไม่ได้เหมือนสาวๆ ของเขาฉันไม่ชอบคนเจ้าชู้แกก็รู้ถ้าฉันจะรักใครสักคนคนๆ นั้นต้องรักฉันจริงๆ และที่สำคัญนั่นรุ่นพ่อเลยนะ”“เว่อร์ แก 18 เขา 30 แค่ห่างกัน 12 ปี เองฮ่าๆ” ลิลลี่พูดอย่างขำๆ ไม่ได้คิดจริงจังอะไรก็จริงอย่างที่เพื่อนเธอพูดถ้าเราจะรักใครสักคน คนนั้นจะต้องรักเราจริงๆ“ว
Read more
ตอนที่ 2 บังเอิญโลกกลม
“ลีโอ ลีโอ ไอลีโอ” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ มาร์ตินก็แผดเสียงเอ็ดตะโรดังลั่นไปทั่วทั้งบ้าน ใบหน้าคมสันบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่น ยืนเท้าเอวจังก้าอยู่หน้าบ้าน“ครับคุณมาร์ติน” ลีโอรีบวิ่งหน้าตั้งมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้านายรูปหล่อ ที่ยืนทำหน้าเป็นยักษ์อยู่ ไม่รู้ว่าใครทำอะไรให้ไม่พอใจ เขาเลยซวยแต่เช้าเลย“ทำไมแกช้าอืดอาดเป็นเต่าแบบนี้วะ แล้วเรื่องที่ฉันให้ไปสืบได้เรื่องรึยัง” เขาใช้ให้ลีโอไปสืบประวัติของใบเฟิร์นมาเพราะเขาอยากจะรู้จักกับเธอปกติเขาไม่เคยที่จะต้องทำอะไรแบบนี้เลยมีแต่คนเสนอตัวอยากจะทำความรู้จักกับเขา“ได้เรื่องแล้วครับ ผมส่งเข้าอีเมลให้เรียบร้อยแล้ว” ที่เรียกเขาเสียงดังลั่นไปทั้งคฤหาสน์แต่เช้าก็เพราะเรื่องสาวน้อยคนนี้นี่เองตั้งแต่กลับมาจากการบรรยายพิเศษ เจ้านายของเขาก็เปลี่ยนไป ใจลอยบ่อย หรือว่านี่จะเป็นลางบอกอะไรบางอย่าง“เออ แกจะไปไหนก็ไป” มาร์ตินโบกมือไล่ลีโอส่วนตัวเขาก็เดินเข้าไปในบ้านเพื่อที่จะรีบไปเปิดดูเมลล์ชายหนุ่มเข้ามาในห้องทำงาน แล้วรีบเปิดโน้ตบุ๊กเช็กเมลล์ทันที และเมื่อเปิดได้ก็เริ่มไล่สายตาอ่านข้อมูลของสาวน้อยอย่างตั้งใจ บ้านเกิดอยู่ที่สุพรรณบุรี ครอบครัวเปิดร้านขา
Read more
ตอนที่ 2 บังเอิญโลกกลม (2)
“คุณ!!” พิศลดาหันกลับมามองคนที่เข้ามาประชิดตัวเธอแบบไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยใบหน้าที่งอง้ำอย่างไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเป็นใคร“มาร์ตินเรียกว่ามาร์ตินหรือจะเรียกว่าพี่ก็ได้เพราะฉันแก่กว่าเธอหลายปี” มาร์ตินไม่สนใจท่าทีของอีกฝ่าย พิศลดาอ้าปากค้างกับคำพูดของเขาอยู่ๆ จะสั่งให้เธอเรียกเขาแบบนั้นแบบนี้ทำไมไม่ได้รู้จักหรือสนิทสนมอะไรกันสักหน่อยบ้ารึป่าว“คุณบ้ารึป่าวเนี่ยอยู่ๆ ก็มาบอกให้ฉันเรียกคุณอย่างนั้นอย่างนี้” พิศลดาเอียงคอมองมาร์ตินอย่างงงๆ“ถ้าไม่เรียกจูบ” ใบหน้าหล่อของมาร์ตินยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าสวย พิศลดารีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่นกลัวเขาจะบ้าระห่ำทำขึ้นมาจริงๆ“คนบ้า!” คนตัวเล็กแหวลั่น “ขยับหน้าออกไปห่างๆ จะได้ไหม” พิศลดาก้าวถอยหลังออกห่างเมื่อคนตัวโตตรงหน้ายังไม่ยอมถอยห่างเธอ“พี่มาร์ตินสาวน้อยเรียกให้ถูกด้วยพี่แก่กว่าเธอหลายปีนะใบเฟิร์น” มาร์ตินย้ำกับร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง“ก็ได้ๆ แล้วคุณเอ่อพี่มาร์ตินมีอะไรกับหนูรึเปล่านักธุรกิจอย่างพี่ไม่น่าจะมีธุระอะไรกับหนูนะ”เถียงไปก็เปล่าประโยชน์เธอเลยเรียกๆเขาไปเธอกับเขาคงไม่ได้บังเอิญเจอกันแบบนี้บ่อยๆ หรอก แต่ก็แปลกที่คนอย่างเขาจะจำชื่อเธอได้ ส
Read more
ตอนที่ 3 ค่อยๆ แทรกซึม
พิศลดานอนอ่านหนังสือนิยายที่ชื่นชอบอยู่บนเตียงนอนภายในคอนโดหรู ที่ทางบ้านลงทุนซื้อให้เธอได้พักอาศัย โดยเน้นความปลอดภัยและสะดวกสบายในการเดินทางไปเรียนเป็นหลัก ตอนแรกเธอก็ไม่ยอม เพราะเห็นว่ามันไม่จำเป็น เช่าเขาอยู่ก็ได้ และเธอก็เป็นเพียงแค่เด็กนักศึกษาเท่านั้น แต่พ่อแม่และพี่ชายไม่ยอม เพราะเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวมาอยู่ไกลบ้านเลยอยากให้อยู่ในสถานที่ที่พวกท่านเห็นชอบ ดังนั้นสามเสียงจึงชนะเสียงเดียวอย่างเธอขาดลอยเสียงการแจ้งเตือนไลน์ดังติดต่อกันถี่ๆ ทำให้พิศลดาละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ แล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ตรงโต๊ะข้างเตียงมาเปิดดูข้อความแล้วก็ต้องตกใจ เมื่อรู้ว่าใครที่บ้าระห่ำส่งข้อความมาให้เธอมากมายก็ขมวดคิ้วมุ่น เปิดไล่ดูแต่ละข้อความที่ถูกส่งมาจากมาร์ติน ซึ่งเธอมั่นใจว่าไม่ได้ให้ข้อมูลส่วนตัวของเธอกับเขาไปอย่างแน่นอน แล้วแต่ละข้อความก็ชวนขนลุก และน่าตบทั้งนั้น ไม่รู้เป็นบ้าอะไรถึงพิมพ์แบบนี้“หนูน้อยทำอะไรอยู่เอ่ย”“คิดถึงจังหนูจัง”“คิดถึงพี่ไหม”“ทานข้าวรึยังครับ”“วันนี้มีเรียนรึป่าว”“พี่อยากเจอหนูจัง”“ตอบพี่หน่อยนะคนสวย”“อยากจูบจัง”“อยากกอดด้วย”“ออกมาเ
Read more
ตอนที่ 3 ค่อยๆ แทรกซึม (2)
“ลีโอแกเช็กแน่แล้วใช่ไหมว่าหนูน้อยของฉันไม่มีเรียน และตอนนี้ก็อยู่ที่คอนโดน่ะ” ตอนนี้มาร์ตินกำลังเดินทางไปหาพิศลดาที่คอนโดของเธอบอกแล้วว่าเขาไม่ได้ขู่อยากจะรู้จริงๆ ว่าเมื่อเห็นหน้าของเขาน้องหนูจะทำหน้ายังไง“ผมโทรเช็กที่คอนโดของคุณใบเฟิร์นแล้วครับว่าเธออยู่ที่ห้อง ยังไม่ได้ออกไปไหนเลย” ลีโอลูกน้องคนสนิทของมาร์ตินมองกระจกหลังลอบมองหน้าเจ้านายที่ทำหน้าบึ้งตึงตั้งแต่ออกจากบริษัท และที่เขารู้ว่าพิศลดาอยู่ที่คอนโดก็เพราะว่าเขาได้โทรไปสอบถามข้อมูลจากประชาสัมพันธ์ที่เขาได้จ้างให้เป็นหูเป็นตาและคอยส่งข้อมูลเกี่ยวกับพิศลดาให้เรียบร้อยแล้ว“อือ”“เอ่อแล้วคุณมาร์ตินได้สมัครเฟซบุ๊กกับอินสตราแกรมยังครับ” เขาอุตส่าห์หามาให้หวังว่าเจ้านายจะไม่ทำให้เขาผิดหวังนะ“สมัครแล้วแกนี่ถามมากจังวะ” เขาสมัครตั้งแต่วันที่ได้อ่านข้อมูลของเธอนั่นแหละแล้วตอนนี้ก็เป็นเพื่อนกันเรียบร้อยแล้วด้วยแต่เขาไม่ได้ใช้รูปของตัวเองหรอกแต่ใช้เป็นรูปแมวน่ารักๆ แทนกลัวว่าถ้าเป็นรูปตัวเองน้องหนูจะไม่รับ และก็ส่องดูความเคลื่อนไหวเแทบจะทุกชั่วโมง ตามกดถูกใจทุกโพสต์ แต่ก็ต้องโมโหเมื่อมีผู้ชายมากดถูกใจและคอมเมนต์“ก็ผมอยากรู้นี่นาว่าแ
Read more
ตอนที่ 3 ค่อยๆ แทรกซึม (3)
“พี่อยากรู้ว่าในความคิดของหนูพี่เป็นยังไง” เขาอยากจะรู้ว่าในสายตาของหนูน้อยคนสวยของเขามองว่าเขาเป็นคนยังไงเขาจะได้แก้ให้เธอพอใจ“เจ้าชู้ เอาแต่ใจ น่าจะแค่นี้แหละค่ะเพราะหนูก็ไม่ได้รู้จักอะไรพี่มาร์ตินมากมายก็เลยไม่รู้นิสัยที่แท้จริง”“งั้นเราก็มาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นตั้งแต่วันนี้เลยดีไหม” มาร์ตินจับมือนุ่มไล้หัวแม่มือที่หลังมือขาวเบาๆ พิศลดาจะชักมือออกแต่เขาไม่ยอม“แล้วพี่ก็ไม่ได้เจ้าชู้นะส่วนเอาแต่ใจพี่จะเป็นเฉพาะบางคน”“ปล่อยมือเลยค่ะ” พิศลดาตีหลังมือแกร่งแต่เขาก็ด้านเกินเลยไม่รู้สึกรู้สา“แล้วทำไมเราจะต้องทำความรู้จักกันเพิ่มมากขึ้นด้วยแล้วเรื่องที่ไม่เจ้าชู้นี่แน่ใจเหรอค่ะ”“ถ้าเรารู้จักกันมากขึ้นหนูก็จะได้รู้ยังไงล่ะว่าพี่ไม่ได้เจ้าชู้จริงๆ ถ้าจะรักใครก็จะรักแค่คนเดียวตลอดไป ส่วนที่ผ่านมามันเป็นเพียงแค่ความต้องการของผู้ชาย แล้วอีกอย่างพี่ก็ให้ในสิ่งที่พวกเธอเรียกร้อง นั่นก็คือเงิน ไม่ใช่ความรัก” มาร์ตินพูดจริงจังไม่ได้โกหกแม้แต่คำเดียว“แล้วมาบอกหนูทำไม” พิศลดาหน้าร้อนผ่าวกับคำพูดของเขาที่เหมือนจะตั้งใจให้เธอรับรู้“ก็อยากให้รู้นี่นาจะได้เลิกคิดว่าพี่เจ้าชู้สักที” มาร์ตินเอาศ
Read more
ตอนที่ 4 เริ่มรุกทีละนิด
“เฟิร์นโทรศัพท์แกดัง จะไม่รับหรอ” ลิลลี่ที่ได้ยินเสียงเรียกเข้าจากกระเป๋าเพื่อนดัง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้าของจะรับสาย “ไม่อ่ะ ไม่มีอะไรจะคุย ถ้าแกรำคาญ แกรับให้ฉันหน่อยละกัน” พิศลดาหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าสะพายส่งให้ลิลลี่ เมื่อเห็นรายชื่อที่เด่นหราบนหน้าจอลิลลี่ก็ต้องตาโต มองหน้าพิศลดาสลับกับมือถือในมือ “คุณมาร์ตินโทรหาแกทำไมอ่ะ ถ้าแกไม่รับฉันรับเลยนะอยากรู้” ลิลลี่รีบรับสายทันทีเพราะกลัวว่ามาร์ตินจะวางไปซะก่อน แล้วเธอจะไม่ได้รู้ว่าเขาโทรหาเพื่อนเธอทำไม แต่ลิลลี่ยังไม่ทันพูดอะไรมาร์ตินก็พูดขึ้นมาซะก่อน “ทำไมหนูรับสายพี่ช้า” เสียงห้วนดังมาตามสายอย่างไม่พอใจ แต่ที่ทำให้ลิลลี่ทึ่งก็คือคำว่าหนูที่มาร์ตินใช้เรียกพิศลดา ทำไมเขาถึงเรียกเพื่อนเธออย่างสนิทสนมขนาดนั้น “เอ่อ นี่ลิลลี่เองค่ะ ไม่ใช่ใบเฟิร์น” ลิลลี่ตอบกลับไปเสียงแผ่ว สลับกับมองหน้าพิศลดาที่ไม่สนใจอะไรนอกจากกินขนม “อ้าว แล้วใบเฟิร์นไปไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์เอง ไลน์ไปก็ไม่ตอบ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน” กระแสเสียงที่ห้วนหนักกว่าเดิมเริ่มดังขึ้นเมื่อคนที่รับโทรศัพท์ไม่ใช่คนที่เขาต้องการจะคุยด้วย “เฟิร์นทานขนมอยู่ค่ะคุณมาร์ติน แล้วตอน
Read more
ตอนที่ 4 เริ่มรุกทีละนิด (2)
“คุณมาร์ตินจะไปไหนครับ เรายังประชุมไม่เสร็จเลยนะครับ” สุธีร์เลขาหนุ่มสาวเท้ายาวๆ เดินตามหลังเจ้านายเมื่อมาร์ตินสั่งให้พักการประชุมแล้วตัวเจ้านายเขาก็ทำท่าจะออกไปข้างนอกอีก“เดี๋ยวฉันมา นายกับลีโอคอยอยู่ดูแลให้ก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวฉันจะกลับมา” มาร์ตินตบไหล่สุธีร์แล้วรีบลงลิฟต์ไปทันทีหลังจากเลิกเรียนพิศลดาก็รีบเก็บของเข้ากระเป๋าแล้วรีบลงจากตึกเรียน รีบถึงขนาดไม่รอลิลลี่กับชมพู่ สายตากลมโตกวาดมองรอบตัวเมื่อไม่เห็นมาร์ตินพิศลดาก็ระบายลมหายใจออกมา แต่ก็ไม่ได้วางใจซะทีเดียว ขาเล็กๆ รีบก้าวยาวไปตามฟุตบาทเพื่อออกไปขึ้นรถที่หน้ามหาวิทยาลัยMclaren สีแดงคันหรูของมาร์ตินวิ่งเข้ามาในมหาวิทยาลัย มือหนาก็คอยกดโทรศัพท์หาพิศลดา เพราะนี่ก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว ได้เวลาที่หนูตัวน้อยของเขาเลิกเรียนแล้ว สายตาคมคอยกวาดมองไปข้างทางที่รถวิ่งผ่านก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตาในชุดนักศึกษากำลังจะเดินออกไปนอกมหาวิทยาลัย มาร์ตินจึงรีบจอดรถที่ข้างทางเปิดกระจกเรียกเด็กดื้อของเขา“น้องเฟิร์น” พิศลดาชะงักแล้วหันกลับไปมองตามเสียงเรียกแล้วก็เห็นว่าเป็นมาร์ติน“พี่มาร์ติน” พิศลดาพึมพำด้วยความตกใจ“ขึ้นรถค่ะ” มาร์ตินพู
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status