บทที่ 4 หน้าด้านหน้าทน

พอคุยกันเสร็จ ทุกคนในบ้านก็ไปเก็บของ สวี่ข่ายเองก็ได้บอกให้หลิวเหนียงไปถอนเงินในธนาคารออกมาให้หมด พวกเขาจะนำเงินนั่นไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็น เงินอีกส่วนหนึ่ง...ตนจะแบ่งให้ลูก ๆ นำติดตัวไป วันต่อมา...หลิวเหนียงก็รีบนำเงินไปแลกเอาคูปอง หนึ่งในนั้นมีคูปองทองด้วย

หลิวเหนียงอยากจะนำคูปองไปแลกเอาทองมาเก็บไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ตนเก็บทองส่วนหนึ่งไว้ให้ลูกชายและลูกสาว หลายวันมานี้ไป่ฉิงเองก็ยุ่งกับการเตรียมของใช้ส่วนตัวของตัวเองเหมือนกัน เธอนำคูปองที่แม่แลกมาให้เธอไปซื้อข้าวของมากมาย รวมถึงกระติกน้ำร้อน , เสื้อผ้า 4 ฤดู , รองเท้า , นาฬิกา , วิทยุ...

ไป่ฉิงกำลังเพลิดเพลินกับการซื้อของอยู่นั้น อยู่ ๆ ก็มีคนทำให้เธอหมดอารมณ์ไม่อยากจะซื้อของต่อ

“ไป่ฉิง เธอก็มาซื้อของเหมือนกันหรือ ?” ฟางเฟยเห็นไป่ฉิงกำลังเลือกซื้อของอยู่ หล่อนก็ได้ควงแขนหานอวิ๋นเดินมาหาไป่ฉิง

“เธอตาบอดหรือฟางเฟย ? เธอคิดว่าฉันมาที่นี่มาตรวจโรคหรือยังไง ?”

เห็นฟางเฟยทีไรเธอไม่อยากจะพูดดีด้วย เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าฟางเฟยกับหานอวิ๋นเป็นอะไรกันแน่ ? พวกเขาไม่รู้หรือยังไงว่าเธอเกลียดและเอือมละอาพวกเขาสองคนมากแค่ไหน ? รู้ทั้งรู้ว่าเธอเกลียดไม่อยากเจอหน้ายังอยากจะเสนอหน้ามาให้เธอด่าอีก สองคนนี้ตามติดเธออย่างกับปลิง

“ไป่ฉิง เธอพูดอะไรของเธอ ฟางเฟยถามเธอดี ๆ นะ ทำไมเธอจะต้องพูดจาแบบนั้นกับฟางเฟยด้วย ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันที่ฉันปฏิเสธการหมั้นหมายครั้งนี้ เรื่องนี้เธอจะบังคับฉันไม่ได้นะ ทำไมเธอถึงได้กัดไม่ปล่อยแบบนี้ เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไป ฟางเฟยไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเธอนะไป่ฉิง”

หานอวิ๋นไม่พอใจมาก เขาคิดว่าไป่ฉิงกำลังอิจฉาฟางเฟยอยู่ ไป่ฉิง คงโกรธที่ไม่ได้แต่งงานกับเขา เธอถึงได้กลายเป็นคนปากร้ายแบบนี้ ลึก ๆ แล้วหานอวิ๋นก็รู้สึกสงสารไป่ฉิงเหมือนกัน ขอแค่ไป่ฉิงเอ่ยปากขอโทษเขากับฟางเฟย เขาจะไม่ติดใจอะไรอีก

“นี่...ฉันจะบอกอะไรให้นะ หนึ่ง...ฉันกับนายและฟางเฟยเราไม่ได้สนิทกัน ฉันมีปาก ฉันอยากจะพูดอะไรก็ได้มันคือสิทธิ์ของฉัน สอง...นายคิดว่านายเป็นใครกันแน่หานอวิ๋น ? คิดว่าตัวเองมีดีนักหรือยังไงถึงได้มั่นใจในตัวเองนัก ? อย่าลืมนะว่าฉันเป็นคนขอถอนหมั้นกับนาย นายไม่ได้เป็นคนขอถอนหมั้นฉัน คนที่เขี่ยนายทิ้งคือฉันไม่ใช่นาย นายพูดว่าฉันบังคับนายได้ยังไง ? สาม...ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่อยากจะเห็นหน้านายกับฟางเฟย ไม่อยากยุ่งกับนาย ทางที่ดีที่สุดคืออยู่ให้ห่างจากฉัน นายกับฟางเฟยฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไง ?”

ไป่ฉิงกอดอกด่าหานอวิ๋นกับฟางเฟยไม่หยุด ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็ปรบมือให้เธอ หานอวิ๋นกับฟางเฟยเห็นแบบนั้นก็รู้สึกอายมาก พวกเขาสองคนเลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น

‘กล้ามาหาเรื่องฉันหรือ ? เดี๋ยวฉันจะทำให้นายกับฟางเฟยเห็นเองว่าฉันร้ายแค่ไหน ? ถ้าไม่ลงมือสั่งสอนคงไม่หลาบไม่จำกันสินะ ’

ไป่ฉิงมองตามแผ่นหลังหานอวิ๋นกับฟางเฟยไป พอเห็นพวกเขาสองคนเดินหายไปแล้ว เธอก็รีบหิ้วของเดินไปรอรถกลับไปที่บ้าน

“อาจางเต๋อคะ อยู่ไหมคะ ? หนูไป่ฉิงนะคะ” ไป่ฉิงนำของที่เพิ่งซื้อมาไปเก็บไว้ที่บ้าน ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินมาที่บ้านของหานอวิ๋น

“ฉิงฉิงเองหรือลูก เข้ามาข้างในก่อนเร็ว น้าเพิ่งกลับมาจากตลาด ได้ผลไม้สดมาไม่น้อยเลยนะ อย่าลืมนำผลไม้พวกนี้กลับไปให้พ่อกับแม่หนูด้วยนะ”

ซูหยวนเห็นไป่ฉิงแวะมาหาก็ดีใจมาก รีบจูงมือไป่ฉิงเข้ามาในบ้าน ซูหยวนก็นึกว่าเรื่องของหานอวิ๋นจะทำให้ไป่ฉิงโกรธ ห่างเหินไม่มาเหยียบที่นี่แล้วซะอีก

“น้าเก็บของหรือยังคะ ? หลายวันมานี้หนูยุ่งออกไปซื้อของมาก ๆ เลยค่ะ ไม่มีเวลาแวะมาหาน้าเลย วันนี้หนูเพิ่งจะไปซื้อของมา หนูมีของมาฝากน้าด้วยนะคะ”

“น้าขอบใจหนูมากเลยนะฉิงฉิง หลายวันมานี้น้าก็ยุ่งเหมือนกัน ลูก ๆ ของน้าไม่มีใครช่วยน้าเลยสักคน เสียดายที่น้าไม่มีลูกสาวน่ารักอย่างหนู”

“หนูเห็นพี่หานอวิ๋นพาคนรักไปซื้อของให้น้าไม่ใช่เหรอคะ ? หนูเพิ่งจะเจอพี่เขากับฟางเฟยมาหมาด ๆ อย่าบอกนะว่าพี่เขาไม่ได้ซื้อของให้น้า แต่กลับซื้อให้ฟางเฟยน่ะ ? เอ่อ...หนูต้องขอโทษด้วยนะคะที่พูดจาแบบนั้น”

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มร้าย หานอวิ๋นกล้าว่าเธอต่อหน้าฟางเฟย เธอจะทำให้หานอวิ๋นกับฟางเฟยอกแตกตายไปเลย น้าซูหยวนไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด ถ้าน้าซูหยวนไม่ชอบใครแล้วละก็ น้าซูหยวนจะทำทุกวิถีทางให้คนคนนั้นอยู่ไม่ได้ ต่อให้ฟางเฟยแต่งงานกับหานอวิ๋นเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ น้าซูหยวนก็ไม่ยอมรับฟางเฟยอยู่ดี

ในความทรงจำของเธอ เธอยังจำได้ดี ทุกครั้งที่ฟางเฟยเจอหน้าแม่ของหานอวิ๋น ฟางเฟยจะรู้สึกลำบากใจทุกครั้ง ฟางเฟยทนไม่ไหวได้ไปนินทาแม่สามีกับหานอวิ๋น แม้ว่าหานอวิ๋นจะเกลียดเธอ แต่...เขาก็รักแม่ของเขามาก

“หนูกำลังจะบอกว่าหานอวิ๋นนำเงินของน้าไปซื้อของให้นังผู้หญิงคนนั้นหรือ ? หานอวิ๋นนะหานอวิ๋น โตป่านนี้แล้วยังคิดไม่ได้อีกหรือ ? คิดว่าตัวเก่งนักหรืออย่างไรถึงได้กล้านำเงินของน้าไปซื้อของให้นังผู้หญิงคนนั้น ขอบใจนะฉิงฉิงที่มาบอก”

น้าซูหยวนเป็นคนประหยัด ไม่ชอบผู้หญิงปอกลอกคนอื่น หาน อวิ๋นกับฟางเฟยเดือดร้อนแน่ ชีวิตเธอจะได้สงบสุขสักที ไป่ฉิงอยู่คุยกับแม่ของหานอวิ๋นครู่หนึ่ง ก่อนจะขอตัวกลับไปเก็บของ

“พี่ใหญ่ พี่ซื้อรองเท้าทหารให้ฉันหน่อยสิ นอกจากรองเท้าแล้วฉันอยากจะได้เสื้อคลุมหนาด้วย กระติกน้ำร้อนทหารด้วย อย่าลืมรองเท้าไว้ใส่ในหน้าฝนด้วยนะคะ แล้วก็...ผ้าฝ้ายด้วยค่ะ ฉันอยากจะนำผ้ามาทำเป็นถุงมือไว้ใช้ยามที่ออกไปทำงานที่ทุ่งน่ะ”

“อืม เดี๋ยวพี่จะหามาให้” เฟินหัวรีบตอบตกลง เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้เองเขาทำได้อยู่แล้ว

“ฉิงฉิง พี่จะหาของดี ๆ มาให้นะ” เฉียนฟาน พี่ชายคนรองของไป่ฉิง เห็นไป่ฉิงต้องการข้าวของเครื่องใช้ก็รีบเอ่ยบอก ตนเห็นที่ค่ายมีของดี ๆ อยู่ก็อยากจะนำมาให้น้องสาวสุดที่รักของตน

“หานอวิ๋น พรุ่งนี้ลูกอยู่บ้านช่วยแม่เก็บของนะ ยังมีข้าวของอีกมายที่เราต้องเก็บ จริงด้วย...เงินกับคูปองที่ลูกเก็บไว้นำมาให้แม่นะ แม่จำเป็นต้องใช้”

ซูหยวนเดินไปหยิบเอาเงินแล้วก็คูปองของหานอวิ๋นมา นี่คือเงินและคูปองที่ตนเตรียมไว้ให้หานอวิ๋นนำไปซื้อข้าวของเครื่องใช้นำติดตัวไปที่หมู่บ้าน แต่ตอนนี้ตนเปลี่ยนใจแล้ว ตนจะเป็นคนไปซื้อของมาเตรียมให้ลูกชายเอง วันที่หานอวิ๋นเดินทางไปที่นั่น ตนจะให้เงินหาน อวิ๋นติดตัวไปแค่ 20 หยวนเท่านั้น

“แม่ครับ ผมจำเป็นต้องใช้เงินกับคูปองนั่นเหมือนกัน พรุ่งนี้ผมจะไปซื้อของ วันนี้ผมยังซื้ออะไรไม่ได้เลย”

หานอวิ๋นสัญญากับฟางเฟยแล้วว่าพรุ่งนี้เขาจะพาเธอไปซื้อของ หลังจากที่ซื้อของเสร็จ เขาจะพาฟางเฟยไปทานข้าว วันนี้ไป่ฉิงทำให้เขากับฟางเฟยอับอายขายขี้หน้า เขาถึงได้พาฟางเฟยกลับมาก่อน ถ้าพรุ่งนี้เขาผิดสัญญากับฟางเฟย เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ซูหยวนเห็นท่าทีของหานอวิ๋นก็รู้ได้ทันทีว่าตนไม่ได้คิดไปเอง ตนไม่สนว่าหานอวิ๋นจะพูดอะไร รีบเดินไปหยิบเอากระเป๋าของหาน อวิ๋นมา ก่อนจะเปิดกระเป๋าหยิบเอาเงินกับคูปองมา รวมถึงเงินเก็บของหานอวิ๋นด้วย ตอนนี้หานอวิ๋นไม่มีเงินติดตัวเลยสักหยวน

“แม่ ทิ้งเงินไว้ให้ผมสัก 10 หยวนนะครับ” หานอวิ๋นอยากจะขอให้แม่ทิ้งเงินไว้ให้เขา พอเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารมองมาแล้ว เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เขารู้ว่าเวลาที่แม่เขาโกรธเป็นยังไง

ทางด้านของไป่ฉิง...พ่อกับแม่ของเธอได้ให้เงินกับคูปองมาจำนวนไม่น้อย แม่ยังบอกกับเธออีกว่าอยากจะซื้ออะไรซื้อได้เลย ถ้าเงินไม่พอหรือคูปองไม่พอใช้ให้มาเอากับแม่

“แม่ ซื้อผ้าห่มให้หนูหน่อย พรุ่งนี้แม่พาหนูไปตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วยนะคะ”

“ได้สิ พรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปตัดชุดนะ” วันนี้หลิวเหนียงกลับมาเร็ว รู้ว่าทุกคนเหนื่อยกับการเก็บของก็รีบเข้าครัวทำอาหารให้ทุกคนทาน

“วันนี้มีเรื่องอะไรหรือ ? ทำไมคุณถึงได้ทำอาหารเยอะขนาดนี้ มีแต่อาหารดี ๆ ทั้งนั้น”

สวี่ข่ายเอ่ยถามด้วยความสงสัย ลึก ๆ ตนก็แอบหวั่นใจ กลัวว่าตนทำอะไรผิดมา แล้วภรรยาจะไล่ตนออกจากบ้าน

“วันนี้ฉันกลับมาเร็ว อยากจะทำอาหารดี ๆ บำรุงทุกคนสักหน่อย ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”

เช้าของอีกวัน...หลิวเหนียงก็ได้พาไป่ฉิงมาที่ร้านตัดชุด หลังจากที่ตัดชุดเสร็จ ตนกับลูกสาวก็ได้แวะมาทานข้าวที่ร้านอาหารรัฐ ไม่รู้ว่าวันนี้วันซวยอะไร ไป่ฉิงกลับมาเจอฟางเฟยกับหานอวิ๋นที่นี่

“สวัสดีค่ะน้าหม่า” ฟางเฟยเห็นไป่ฉิงเดินมากับแม่ก็รีบควงแขนหานอวิ๋นเดินมาหาเธอ พอหานอวิ๋นเห็นไป่ฉิงมากับแม่เขาก็ทำตัวไม่ถูก รีบถอยห่างจากฟางเฟย

“อืม” หลิวเหนียงไม่รู้จะพูดอะไร รีบจูงมือไป่ฉิงเดินเข้าไปในร้าน

ฟางเฟยเห็นไปฉิงกับแม่เมินตนก็โกรธมาก ทุกครั้งที่หล่อนไปหาไป่ฉิงที่บ้าน แม่ของไป่ฉิงต้อนรับหล่อนอย่างอบอุ่น ยังเตรียมอาหารดี ๆ ให้หล่อนกินด้วย พอฟางเฟยเห็นแม่ของไป่ฉิงรักและเอ็นดูไป่ฉิง หล่อนก็เกิดอิจฉา หล่อนอยากจะเป็นไป่ฉิง อยากจะมีแม่ดี ๆ อย่างแม่ของไป่ฉิง แต่...ชีวิตของหล่อนกลับไม่ได้โชคดีแบบนั้น คนที่เพียบพร้อมทุกอย่างกลับเป็นไป่ฉิง เพราะแบบนี้...ฟางเฟยถึงอยากจะแย่งทุกอย่างไปจากไป่ฉิง หล่อนอยากจะเห็นไป่ฉิงจมดิน ทุกข์ทรมานเหมือนกับหล่อน

“ฉิงฉิงอยากจะกินอะไรสั่งได้นะลูก เลือกอาหารที่ลูกอยากจะกินได้เลย” ไป่ฉิงสั่งอาหารเสร็จ ก็รีบหยิบเอาเงินกับคูปองมา

“น้าหม่าคะ อาหารมื้อนี้หนูกับพี่หานอวิ๋นจ่ายเองค่ะ หนูกับพี่หานอวิ๋นไปทานข้าวที่บ้านน้าตั้งหลายครั้ง อาหารมื้อนี้ให้หนูกับพี่หาน อวิ๋นเป็นเจ้ามือนะคะ ถ้าแม่พี่หานอวิ๋นรู้ว่าหนูเจอน้ากับไป่ฉิงที่นี่ แล้วไม่เลี้ยงข้าวน้ากับไป่ฉิง แม่ของพี่หานอวิ๋นจะต้องว่าหนูกับพี่หานอวิ๋นแน่ ๆ เลยค่ะ”

ฟางเฟยรู้ว่าไป่ฉิงกับแม่จะไม่มีทางยอมให้หล่อนกับหานอวิ๋นเลี้ยงข้าว พอไป่ฉิงโกรธก็จะดุด่าต่อว่าหล่อน จากนั้นไป่ฉิงก็จะไล่หล่อนกับหานอวิ๋นออกจากร้านไป ผู้คนที่นี่ต่างรู้ดีว่าคูปองข้าวมีค่าแค่ไหน ไม่มีใครเขาอยากจะสิ้นเปลืองใช้คูปองเลี้ยงเข้าคนอื่นหรอก ถ้าทุกคนที่อยู่ที่นี่เห็นไป่ฉิงคลั่งด่าหล่อน ไล่หล่อนออกจากร้านไป หล่อนก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าทุกคนจะยืนอยู่ฝั่งไหน