บทที่ 4 หยกวิเศษ

“คุณตำรวจคะ ฉันกับฝูซิงรีบไปจดทะเบียนสมรสค่ะ พวกเรา...ไปได้หรือยังคะ ?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยกำชับเสี่ยวอวี่ว่า

“รีบไปเถอะ แต่...ครั้งหน้าถ้าเจอคนแปลกหน้าอีก อย่าไว้ใจพวกเขา เข้าใจไหม ?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจมองทั้งคู่ด้วยสายตาอบอุ่นแฝงความเอ็นดู สาวน้อยหน้าตาน่ารักกับหนุ่มหน้าคมคาย ดูจากท่าทีคงเพิ่งเข้าเมืองมาจดทะเบียนสมรสสินะ ไม่คิดเลยว่ากลางทางจะเจอพวกค้ามนุษย์ได้ มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ เจ้าหน้าที่ตำรวจเดาว่า

พวกนั้นคงเห็นทั้งคู่หน้าตาดี คิดว่าน่าจะขายได้ราคาสูงเลยคิดจะลักพาตัว เจ้าหน้าที่ตำรวจให้คนมาควบคุมตัวผู้ร้ายไว้ แล้วกำชับเสี่ยวอวี่อีกครั้งว่าไม่ให้พูดคุยกับคนแปลกหน้าอีก เสี่ยว อวี่โค้งศีรษะขอบคุณ ก่อนจะเดินออกมาจากสถานีตำรวจ

อยู่ข้างนอก ซิงโจวยืนรออยู่แล้ว ใบหน้าขาวซีดชวนให้ใจหาย ครอบครัวเย่มีสมาชิกมาก แต่บ้านยากจน เสื้อผ้าขาด ๆ เก่า ๆ ร่างของเขาผอมจนไหล่ดูเหมือนจะแตกสลายไปกับลมหนาว ลมพัดเบา ๆ ก็ทำให้ชายเสื้อสั่นระริก เผยให้เห็นกระดูกไหล่ที่นูนขึ้นมา เห็นแล้วก็สงสารจับใจ

เสี่ยวอวี่เห็นอย่างนั้นแล้วหัวใจพลันอ่อนโยน เธอแอบคิดอะไรบางอย่างในใจ เธอจะเลี้ยงเขาให้แข็งแรงกว่านี้ให้ได้ เสี่ยวอวี่เดินไปหาเขา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเป็นการทักทาย แล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนว่า

“ฝูซิง ~ เราไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะ”

..........

ไฟในเตาเล็ก ๆ ลุกโชน เสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะ ๆ ก่อนจะมีประกายไฟกระเด็นออกมาเป็นจุดเล็ก ๆ ‘หลิวซิ่วห่าว’ ที่กำลังนั่งยอง ๆ เป่ากองไฟถึงกับสะดุ้ง รีบถอยหลังหนีเปลวไฟที่พุ่งใกล้หน้า

แม่สามีเพิ่งจะทอดไข่เจียวเสร็จ ไข่สีเหลืองทองนุ่มนวลแต่งด้วยต้นหอมสีเขียวสด กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวชวนให้หิว วันนี้...เป็นวันพิเศษ วันที่ซิงโจวกับเสี่ยวอวี่เข้าเมืองไปจดทะเบียนสมรส

‘เกาเฟิน’ ผู้เป็นแม่ ถึงกับยอมลงทุนเจียวไข่ตั้ง 2 ฟอง ปกติ...นาน ๆ ทีพวกเขาถึงจะได้กินไข่ กินครั้งไม่เกิน 2 ฟอง ซิ่วห่าวกลืนน้ำลายลงคอด้วยความอยาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า

“แม่ ไม่ต้องรอฝูซิงหรอก เรารีบกินข้าวกันเถอะ บ่ายนี้...หนูต้องไปทำงานนะ”

เกาเฟินยืนพิงประตูห้องครัว มองออกไปยังถนนลูกรังที่ทอดยาวออกไปหน้าหมู่บ้าน

“ฝูซิงกับเสี่ยวอวี่ไปจดทะเบียนสมรส เดี๋ยวก็กลับถึงบ้านแล้ว”

เกาเฟินรู้ดีว่า การแต่งงานครั้งนี้ เสี่ยวอวี่ไม่ได้เต็มใจนักหรอก เธอเป็นถึงยุวปัญญาชนมีการศึกษาที่เดินทางมาจากเมืองใหญ่มาทำงานที่ชนบท เธอทั้งสวยทั้งฉลาดมีชาติตระกูล ตอนมาสอนหนังสือที่โรงเรียนประถมของหมู่บ้าน ไม่มีเด็กคนไหนที่ไม่รักไม่เอ็นดูเธอ

ผู้ชายในหมู่บ้านนี้ พอเห็นหน้าเธอก็พากันหน้าแดงหัวใจเต้นแรง แต่...ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีบ้านไหนรับเธอเป็นสะใภ้ เพราะทุกคนรู้ว่า เสี่ยวอวี่หนีงานแต่งที่เมืองใหญ่มาที่นี่ เกาเฟินได้ยินชาวบ้านพูดกันว่า มีชายอันธพาลคนหนึ่งแซ่เหลียง หลงใหลในตัวเสี่ยวอวี่มากถึงขั้นทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเธอ

เพราะอยากจะบังคับให้เสี่ยวอวี่กลับไป เขายังส่งคนมาก่อกวนเธอถึงที่นี่ด้วย ในยุคนี้ ยุวปัญญาชนที่มีการศึกษาอย่างเสี่ยวอวี่ หากไม่ได้สอนหนังสือก็ต้องทำงานไร่งานนากับชาวบ้าน แต่...ร่างกายบอบบางอย่างเธอ ทำงานไร่งานนา แบกจอบขุดดินไม่ได้หรอก

ความเหนื่อยล้าและความอับจนทำให้เสี่ยวอวี่โมโหจนประชดออกมาว่า แต่งงานกับไอ้โง่หมู่บ้านต้าเหอ ดีกว่ากลับเมืองใหญ่ไปแล้วแต่งงานกับชายแซ่เหลียงนั่น พูดจบ...เสี่ยวอวี่ก็วิ่งไปที่บ้านเย่ เธอไม่เรียกสินสอด ไม่จัดงานแต่ง บอกแค่ว่า เธอยินดีแต่งงานกับเย่ซิงโจว แล้วเธอก็ชวนซิงโจวไปจดทะเบียนสมรส

ครอบครัวเย่นั้นยากจนถึงขั้นไม่มีอันจะกิน ลูกชายเล็กอย่างซิงโจว ดูนิ่งเงียบ ดูโหดร้าย ในสายตาคนอื่น เขาไม่ต่างจากปีศาจ แต่...เขากลับได้ภรรยาสวย อ่อนหวานอย่างเสี่ยวอวี่มาโดยไม่ต้องเสียเงินสักเฟิน เรื่องนี้...ทำให้หนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านต่างพากันอิจฉาตาร้อนผ่าว แต่...ผู้เฒ่าผู้แก่กลับพากันส่ายหน้า

“ไม่เรียกสินสอดก็ไม่ควรแต่ง ถ้าแต่งมาแล้วไม่ทำงานไร่งานนา ไม่ช่วยงานบ้านงานเรือน จะเอาอะไรกินล่ะ ? จะให้เธอใช้ชีวิตดั่งคุณนายหรืออย่างไร ?”

คำพูดเหล่านั้นฟังดูแรงไปหน่อย แต่...ก็ไม่ผิด เพราะซิงโจวไม่เหมือนคนทั่วไป อีกทั้ง...ครอบครัวเย่เองก็ยากจนเหลือเกิน หากวันนั้นเสี่ยวอวี่ไม่ได้พูดประชดเพราะอารมณ์โกรธ ชาตินี้...ซิงโจวคงไม่ได้แต่งงาน วันที่เสี่ยวอวี่มาขอแต่งเองกับปากตัวเอง เกาเฟินก็ได้แต่เม้มปากแน่นขบคิด ตนไม่สนหรอกว่าเสี่ยวอวี่จะทำงานไร่งานนาได้หรือไม่ ขอให้ลูกชายตนได้แต่งงานก็พอ

คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เกาเฟินคือซิ่วห่าว ลูกสะใภ้รองของบ้านซิ่วห่าวมองจานไข่เจียวหอมชวนหิวบนโต๊ะแล้วเบะปาก

‘เฮ้อ ~ ถ้าคำพูดของหยกนั่นเป็นจริงละก็ เสี่ยวอวี่ไม่กลับมาแน่’

ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว เรื่องทั้งหมดนี้ เริ่มจากเมื่อไม่กี่วันก่อน วันนั้น...ซิงโจวล้มหัวกระแทกพื้นจนสลบ ชาวบ้านจึงรีบหามเขากลับมาส่งที่บ้าน และตอนนั้นเอง ซิ่วห่าวก็บังเอิญเก็บหยกชิ้นหนึ่งได้ตรงที่เขาล้มพอดี

ตอนแรก...หล่อนก็ไม่ได้สนใจ แต่...คืนถัดมา หล่อนกลับได้ยินเสียงพูดแผ่วเบาดังออกมาจากหยกนั้น ตอนนั้น...ซิ่วห่าวตกใจแทบสิ้นสติ รีบหันไปปลุกสามีให้ลุกมาฟังเสียงนั้นด้วยกัน แต่...สามีหล่อนกลับหัวเราะ บอกว่าหล่อนคิดไปเอง เพราะเขาไม่ได้ยินอะไรเลย ยังหาว่าหล่อนหลอนด้วย

แต่...ซิ่วห่าวยืนกรานว่าหล่อนได้ยินเสียงนั้นจริง ๆ เสียงนั้นชัดเจนยิ่งกว่าเสียงลมหายใจเสียอีก และ...ที่น่าประหลาดยิ่งกว่าคือ หล่อนกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด เพราะเสียงนั้นพูดว่า

“ซิงโจวผู้นี้มีโชคติดตัว หากเขาได้ภรรยา โชคนั้นจะเป็นของครอบครัวเขาเพียงผู้เดียว คนในครอบครัวจะไม่ได้อะไรจากโชคนี้ของเขา”

ซิ่วห่าวไม่เชื่อ ก็แค่ไอ้โง่คนหนึ่ง จะมีโชคได้ยังไง และตอนนั้น หล่อนก็หลุดปากพูดออกมาว่า

“ถ้าไอ้ซิงโจวมันมีโชคติดตัวจริง ก็ขอให้มันอย่าได้แต่งงานกับผู้หญิงคนไหนเลย โชคนั้นจะได้ตกอยู่ที่บ้านเย่นี้ ทุกคนในบ้านจะได้สุขสบาย” สิ้นเสียง...เสียงจากหยกนั้นก็ตอบกลับมาทันทีว่า

“ได้” แล้วเสียงจากหยกนั่นก็ดังแว่วมาอีกว่า

“ในวันที่ไปจดทะเบียนสมรส เสี่ยวอวี่จะเจอกับพวกค้ามนุษย์ พวกนั้นจะขายซิงโจวให้กับเหมืองถ่านหิน ส่วนเสี่ยวอวี่จะถูกหลอกไปขายให้กับพวกชายแก่บนเขา”

ได้ยินอย่างนั้น ซิ่วห่าวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา หล่อนไม่เชื่อสิ่งที่หยกนั้นพูดเลย

แต่...ตอนนี้ เวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงแล้ว ซิงโจวกับเสี่ยวอวี่ก็ยังไม่กลับมา แววตาของซิ่วห่าวเริ่มมีประกายประหลาดปนความโลภลึก ๆ ในใจ หรือว่า...สิ่งที่หยกนั่นพูดจะเป็นความจริง ?