18.โลกที่ไม่คุ้นชิน

แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัล ทอดเงาวูบไหวตามบนเพดานสูงของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ แทรกอยู่ระหว่างเสียงหัวเราะและคำอวยพร จากแขกผู้มีเกียรติยามค่ำคืนนี้

งานวันเกิดของบรรเจิด ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติยศ ไม่ใช่เพียงแค่เขาเป็นบุตรชายของท่านผู้ว่าราชการจังหวัด หากแต่ยังเพราะเขาเพิ่งได้รับตำแหน่งใหม่ด้วย ซึ่งคือ..รองผู้ว่าราชการจังหวัดอย่างเป็นทางการ

แยมยืนอยู่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง เธอสวมชุดกระโปรงสีน้ำเงิน แม้จะดูน่ารักเข้ากับรูปร่างเพรียวบางแต่ก็เรียบหรู สองมือประคองกล่องของขวัญทรงสี่เหลี่ยมผูกโบสีทองแน่น

ความรู้สึกประหม่าแล่นวาบภายในกลางอก เมื่อสายตาเธอกวาดมองบรรยากาศล้อมรอบตัว แขกภายในงานล้วนเป็น.. นักการเมืองกับข้าราชการระดับสูงและนักธุรกิจชื่อดัง ทุกคนดูสง่างามและคุ้นเคยกับโลกใบนี้ ต่างจากเธอที่ยังรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกเสมอ

แต่แล้วสายตาแยมก็หยุดลงที่ร่างสูงโปร่ง เขาสวมสูทสีดำอย่างเป็นทางการ บรรเจิดยืนอยู่กลางกลุ่มผู้ใหญ่ สีหน้าเปื้อนรอยยิ้มสุภาพ ดวงตาอบอุ่นเป็นประกาย

แม้จะต้องรับมือกับคำยินดีและคำอวยพรไม่ขาดสาย เขายังคงดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ราวกับไม่ใช่งานใหญ่ที่ควรจะแบกรับความคาดหวังมากมาย

เมื่อบรรเจิดหันมาเห็นเธอ ดวงตาคู่นั้นก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาขออนุญาตกลุ่มแขกตรงหน้า ก่อนจะก้าวขายาวๆ เข้ามาหาแยมทันที

"มาแล้วเหรอ! เรานึกว่าเธอจะไม่มาแล้วซะอีก!" บรรเจิดกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายอย่างเป็นกันเอง ซึ่งแตกต่างจากตอนคุยกับผู้อื่นอย่างเห็นได้ชัด แยมจึงยิ้มบางๆ ก่อนยื่นกล่องของขวัญมอบให้แก่เขา

"สุขสันต์วันเกิดนะ ยินดีกับตำแหน่งใหม่ด้วย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส สายตาเธอมองแผ่นป้ายมีอักษร ซึ่งประดับแจ้งหัวข้อแก่ผู้มางานได้รับรู้

แสงไฟดวงสีส้มมันช่างอบอุ่นภายในงานเลี้ยงฉลอง คำอวยพรนั้นไม่ได้เป็นแค่เพียงพิธี หากเป็นความรู้สึกจริงใจที่ล่องลอยอยู่ระหว่างคนสองคน ซึ่งเงียบงันแต่ชัดเจนกว่าคำพูดอื่นใด บรรเจิดรับกล่องของขวัญไว้ทันที ฝ่ามือของเขาดูอุ่นจนแยมรู้สึกได้ ผ่านปลายนิ้วที่แตะกันเพียงชั่วครู่

"ขอบคุณนะ แค่เธอยอมมาก็ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นใหญ่แล้ว" คำพูดนั้น..ทำให้แยมเผลอหลบสายตา ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่แก้มโดยไม่รู้ตัว

"ตรงนี้ค่อนข้างเสียงดัง เดี๋ยวเราพาไปนั่งดื่มไวน์หน่อยไหม ถือว่า..ช่วยเราพักจากพิธีทางการสักนิดหน่อย" บรรเจิดเอ่ยชวน

เขาพาแยมเดินไปยังสวนดอกไม้ด้านนอก ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้องจัดเลี้ยง แสงไฟวอร์มไลต์จากโคมเล็กจิ๋ว ส่องผ่านพุ่มไม้ตกแต่งอย่างประณีต

อากาศค่อนข้างสดชื่นและเย็นสบาย อบอวลด้วยกลิ่นดอกไม้หอมเจือจางตามสายลม ช่วยคลายความตึงเครียดได้อย่างน่าอัศจรรย์ บรรเจิดรับแก้วไวน์แดงจากพนักงานเสิร์ฟ ก่อนยื่นให้แยมหนึ่งแก้ว

"นิดเดียวพอนะ เพราะยังต้องขับรถกลับอีก" แยมกล่าวพลางรับแก้วมากระดกดื่มอย่างรีบร้อน

"แยมดูไม่ถนัดงานสังสรรค์แบบนี้เลยนะ เธอมีธุระต้องไปทำอย่างอื่นต่ออีกเหรอ" บรรเจิดเอ่ยขึ้นหลังจากจิบไวน์เล็กน้อย ราวกับเป็นคนใจเย็นเสียอย่างนั้น

"นายเองก็รู้..มันไม่ใช่โลกของฉันสักเท่าไหร่ แต่วันนี้เป็นวันสำคัญของนาย ฉันเลยอยากมาร่วมแสดงความยินดีน่ะ"

ทั้งสองเดินไปตามทางหินกรวดเล็กๆ บริเวณรอบสวนดอกไม้ เสียงดนตรีจากด้านในค่อยๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงฝีเท้าและลมหายใจ

ระหว่างทางบรรเจิดเล่าเรื่องตลก เกี่ยวกับช่วงรับตำแหน่งใหม่ ทั้งความวุ่นวายของเอกสารและการประชุมไม่รู้จบ แยมฟังเขาเล่าอย่างตั้งใจ บางครั้งก็หัวเราะ บางครั้งก็แสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมา

"แต่..ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้เดินเล่นกับแยมนั้น เรารู้สึกเหมือนได้เป็นตัวเองมากกว่า" เขากล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาจริงจัง

คำพูดนั้นทำให้แยมนิ่งเงียบไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ ลมเย็นพัดผ่านทำให้ปลายผมเธอปลิวไหว บรรเจิดยื่นมือมาจัดเส้นผมหลุดลุ่ยให้เธออย่างสุภาพ แม้ว่าดูเหมือนไม่ล้ำเส้นแต่ใกล้พอจะทำให้โลกทั้งใบเงียบสงัดลง

"เราต้อง..ขอแยกตัวไปทักทายแขกหน่อยนะ แต่ถ้าแยมไม่เบื่อหรือรีบร้อนเกินไปหน่อย ช่วยนั่งรอเราตรงนี้สักครู่จะได้ไหม" บรรเจิดหยุดเดินตรงศาลาไม้มีแสงไฟวิบวับอยู่

"รอได้สิ! ไม่เป็นไรหรอก! ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงน่ะ" แยมพยักหน้าตอบกลับเขาพร้อมรอยยิ้มหวาน

บรรเจิดส่งยิ้มกว้างราวกับดีใจมาก ก่อนจะเดินกลับเข้าไปภายในงานเลี้ยง ทิ้งให้แยมยืนมองแสงไฟและเงาคนที่เคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ

เธอรู้สึกถึงความแตกต่างของโลกสองใบของยูโรและบรรเจิด ซึ่งโลกของพวกเขาเต็มไปด้วยตำแหน่งกับหน้าที่ทางสังคม และสายตาคาดหวังจากผู้อื่น จึงแตกต่างจากโลกของเธอ มันแสนจะเรียบง่ายกว่านั้นมาก

เวลาผ่านไปได้ไม่นาน..

หญิงวัยกลางคนแต่งตัวดูดีมาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ เธอเดินถือแก้วไวน์มามอบให้แก่แยม จังหวะกำลังจะลุกขึ้นแล้วเดินหนี เธอต้องหันกลับมาหรี่ตามองเพราะเสียงอีกฝ่าย

"หนูแยม~ คุณบรรเจิดฝากป้าให้นำมาให้น่ะ!" เธอรีบกล่าวอธิบาย

แต่แยมต้องเลิกคิ้วสูงมอง เพราะผู้หญิงคนนี้..ได้พาตาเฒ่าหัวงูมาด้วย ซึ่งเคยมีเรื่องกับแยมหน้าร้านขายของชำของเธอ

ส่วนอีกคนเป็นผู้ชายจำได้ว่า..เคยเจอเขาที่ร้านขายของชำ เหมือนจะเป็นลูกน้องของบรรเจิดนะ สร้างความไม่ไว้วางใจแก่แยมเป็นอย่างมาก แต่ทั้งสามคนกลับคุกเข่าก้มศีรษะขอโทษอยู่

"ป้ากับไอ้แก่นี่!! อยากจะขอขมาที่เคยล่วงเกินหนูแยมนะ ช่วยบอกคุณบรรเจิดกับเฮียยูโรหน่อย ทุกวันนี้..ป้าหาเงินทองลำบากมากกว่าแต่ก่อนอีก อย่าให้พวกเขาทั้งคู่กลั่นแกล้งพวกเราอีกเลยนะ"

"ผมเอง!!! ก็ถูกไล่ออกตั้งแต่พูดจาไม่ดีกับเจ๊แยมวันนั้น ช่วยให้ผมกลับมาทำงานอีกครั้งด้วยนะครับ พ่อแม่ของผมก็อายุเยอะกันแล้ว แถมยังมีหนี้นอกระบบจากเฮียยูโรอีก ผมสำนึกผิดแล้วครับ!!!"

"หืม~ สรุปเป็นครอบครัวเดียวกันเหรอคะเนี่ย!!" แยมกล่าวถามราวกับไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจสักเท่าไร เพราะการตัดสินผู้อื่นจากภายนอกนั้นเหมือนกันจริงๆ

"ใช่จ้า!!! พวกเราสามคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ขอร้องหนูแยมช่วยเหลือพวกเราด้วยนะ" หญิงวัยกลางคนกล่าวเธอแสดงสีหน้าเศร้าสลด เพราะเหมือนเจอปัญหามรสุมรุมเร้าชีวิตหนัก

"ลุกขึ้นยืนเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว จะติดต่อยูโรและบรรเจิดให้นะคะ ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงไปขอบคุณสำหรับไวน์ค่ะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เธอยื่นฝ่ามือเล็กรับแก้วมากระดกดื่มพร้อมส่งคืน และรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะไม่รู้ว่าพวกเขาสำนึกผิดจริง หรือมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่กันแน่ แต่เรื่องที่พวกเขากล่าวมาก็พอจะเข้าใจได้

เพราะนิสัยของยูโรชอบแก้แค้นและทรมานคนเป็นที่สุด ส่วนนิสัยของบรรเจิดเหมือนจะเป็นคนใจดี แต่ทว่า..หากมาทำร้ายคนใกล้ชิดหรือสนิทสนม เขาย่อมไม่ปล่อยผ่านแน่

สาวสวยเร่งฝีเท้าออกมาจากงานเลี้ยงสังสรรค์และขึ้นรถยนต์ทันที เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน โชว์รายชื่อเบอร์คนอารมณ์ร้าย จนแยมต้องแสดงอาการเลิ่กลั่กเพราะถูกยูโรจับได้แล้ว