บทที่ 15

คำขอดังกล่าวช่างสมเหตุสมผล

แต่กลับยากกว่าการใช้ฝ่ามือตบหน้าซูเชียนหลิงกับเย่อวิ๋นถูตรง ๆ เสียอีก

เย่อวิ๋นถูหรี่ตาดอกท้อคู่นั้นเล็กน้อย สายมองทางเย่เสวียนถิงอย่างไม่เป็นไม่ตร

“อ๋องเสวียน เจ้า…”

“ข้ารู้สึกว่าอ๋องเสวียนตรัสมีเหตุผล”

ฮ่องเต้เปิดปากฉับพลัน ทันใดนั้นบรรยากาศรอบ ๆ ก็เงียบสงัด

เขาถอนหายใจ “อวิ๋นถู อย่างไรตอนนี้ซูชิงอู่ก็เป็นพี่สะใภ้ของเจ้า เจ้าตรัสวาจาลบหลู่สมควรขอโทษขอโพยเสีย ข้าจักเป็นสักขีพยานให้ นางหนูชิงอู่น่าจะเห็นแก่หน้าข้าอภัยให้เจ้า เจ้าก้มหัวพูดนุ่มนวลขอโทษขอโพยนางเถอะ”

ปรางแก้มฮองเฮาขึ้นสีระเรื่อ “ฝ่าบาท อย่างไรอวิ๋นถูก็เป็นถึงองค์ชาย ท่านกลับให้เขาขออภัยสตรี พูดไปแล้วก็เป็นท่านที่ต้องขายหน้าไปด้วย…”

ฮ่องเต้ปรายมองฮองเฮา “เขาพูดไม่ดีทำเรื่องผิดเองก็สมควรรับโทษ บุรุษผู้หนึ่งจะขออภัยคนมีอันใดน่าขายหน้า?”

เย่อวิ๋นถูดูก็รู้ว่าไม่มีทางพลิกสถานการณ์เรื่องนี้ได้แล้ว

เขาหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นจากพื้น จากนั้นเดินไปตรงหน้าซูชิงอู่

เย่เสวียนถิงจับแขนเสื้อซูชิงอู่ไว้พลางประคองให้นางลุกขึ้น

ครั้นมองคนทั้งสองที่ใบหน้าเเขียวช้ำบวมเหมือนหมู ซูชิงอู่ก็แอบหัวเราะในใจ แต่กลับยังรักษาอารมณ์คับข้องเจ็บปวดอยู่ดังเดิม

ซูเชียนหลิงทำได้แค่ฝืนก้มศีรษะเมื่ออยู่เบื้องหน้าซูชิงอู่ แล้วยืนข้างเย่อวิ๋นถู นางเริ่มเปิดปากก่อน “น้องชิงอู่ เมื่อครู่เป็นความผิดของพี่คนนี้ทั้งหมด ขอเจ้าให้อภัยให้ข้าด้วย…”

เมื่อซูชิงอู่เห็นนางมาก็หลบหลังเย่เสวียนถิงทันควัน

บนหน้านางเผยความหวาดหวั่น ราวกับถูกทำให้ตกใจก็ไม่ปาน

เย่เสวียนถิงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “นี่หรือท่าทีขออภัยของเจ้า?”

ขอบตาซูเชียนหลิงแดงขึ้นฉับพลัน

แผลบนหน้านางยังรู้สึกเจ็บไม่หาย แต่ตอนนี้คนที่ต้องเป็นฝ่ายขออภัยกลับเป็นนาง!

แค่เพราะซูชิงอู่อภิเษกเข้าราชวงศ์จนกลายเป็นพระชายา บุตรีคนโตจวนอัครเสนาบดีผู้ผ่าเผยอย่างนางขึงก็ต้องก้มหัวรับผิดด้วย!

นางมีสิทธิ์อะไร เป็นแค่สตรีเสียพรหมจรรย์ชื่อฉาวโฉ่ เหตุใดบัดนี้ยังมีคนต้องการนางอีก!

ซูเชียนหลิงทั้งแค้นทั้งโกรธ ทั่วร่างสั่นเทิ้มจากความอัปยศอดสูในคราวนี้

อย่างไรก็ตามนางต้องพูดสิ่งที่ควรพูด

ซูเชียนหลิงหลุบตาพลางโค้งคำนับ “น้องชิงอู่ เป็นพี่ผิดไป…”

ซูชิงอู่ยังคงนิ่งเงียบ

เพียงใช้แววตาเยาะหยันจ้องนาง

เย่เสวียนถิงเอ่ยอีกคราว่า “หากครั้งหน้าเจ้ายังกล้าจาบจ้วงหรือลามปามพระชายาอีก หากมีคนมาฉีกปากเจ้า อย่าโทษข้าก็แล้วกัน…”

ซูเชียนกลิงไม่กล้าพูด แต่น้ำตากลับไหลจากหางตาไม่ขาด

สีหน้าเย่อวิ๋นถูซีดลงอีกเมื่อเห็นเหตุการณ์ของนางเป็นตัวอย่าง แต่ทว่าฮ่องเต้กำลังจ้องเขาอยู่ เขาจึงไม่กล้าแข็งข้อ

“ชิงอู่ เป็นความผิดข้าทั้งหมดเอง ข้าไม่ควรพูดแบบนั้นกับเจ้า ผิดที่ข้าโกรธเลอะเทอะชั่วขณะ เจ้าก็รู้ว่าเมื่อก่อนข้าโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเสียที่ไหน? ครานี้เป็นเพราะอิจฉาเย่เสวียนถิงจึงดูหมิ่นเจ้า หวังประโลมความเจ็บปวดของตัวเองที่เสียเจ้าไป…”

คำพูดของเขาดูจริงใจมากขึ้น

ดูเหมือนอยากขอร้องให้ซูชิงอู่ยกโทษให้อย่างแท้จริง

แต่เป็นเพราะจุดนี้ของเขา ชาติก่อนขาดประสบการณ์ ทั้งยังเมตตาคนเป็นนิตย์ นางที่หัวอ่อนจึงถูกวาจาเช่นนี้ของอีกฝ่ายหลอกซ้ำซาก

ซูชิงอู่ส่งเสียงหึอย่างเย็นชาในใจ