บทที่ 1.2

นาง...ล่องลอยอยู่เหนือความว่างเปล่า มองไม่เห็นสิ่งใดแม้แต่มือของตัวเองที่ยกขึ้น ไม่อาจสัมผัส ไม่มีความเจ็บปวด ไม่ได้ยินเสียง ไม่รู้สึกถึงใดๆ รอบตัว

“นี่หรือคือความตาย” นางกระซิบเสียงเบามากจนแม้แต่ตัวเองก็ไม่ได้ยิน

“คุณหนูเจ้าคะ??”

คล้ายได้ยินเสียงของเสี่ยวฝูสาวใช้คนสนิท อวิ๋นซูฮวาขมวดคิ้ว “คุณหนูท่านละเมอหรือเจ้าคะ??” เสี่ยวฝูกระซิบถามเสียงเบาคล้ายอยู่จากที่ไกลๆ หญิงสาวพยายามลืมตาทว่าความรู้สึกหนักอึ้งทำให้ไม่อาจทำได้ดังใจ

“คุณหนู...” เสียงนั้นใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้า “คุณหนูเจ้าค่ะตื่นเร็วเข้า คุณหนู!”

นางลืมตาพรวด! กระทั่งสบตากับเสี่ยวฝูที่มองมาด้วยสายตาห่วงกังวล “ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าน้อยได้ยินท่าน...ส่งเสียง”

“เสี่ยว...ฝู?” ละคอแห้งผากจนนางส่งเสียงพูดแทบไม่ได้ ความทรงจำที่ลำคอถูกรัดแน่น หน้าอกที่อึดอัดจนแทบระเบิด ทุกอย่างล้วนชัดเจนในความรู้สึก “น้ำ...”

เสี่ยวฝูรีบรินน้ำชาที่ยังคงอุ่นร้อนส่งมาทันที “น้ำเจ้าค่ะ”

นางรีบดื่มน้ำจนสำลัก เสี่ยวฝูสองตาแดงก่ำ “คุณหนูท่านทำให้ข้าตกใจ มิสู้ให้ข้าน้อยไปแจ้งฮูหยินกับนายท่านให้ตามหมอ?”

นางรีบโบกมือจากนั้นมองไปรอบๆ ลำคอยังคงเจ็บร้าว สายตามองไปรอบห้องนอนของนาง “ที่นี่...เรือนข้า?”

“ย่อมต้องเป็นเรือนบุปผาของท่าน คุณหนูท่านนอนกลางวันเลยเวลาจึงละเมอ ข้าน้อยได้ยินเสียง... ท่านไม่เคยละเมอมาก่อน ข้าน้อยได้ยินเสียงร้องไห้” เสี่ยวฝูเม้มปากกลั้นน้ำตา “ท่าน...คงมิใช่ไม่สบาย?”

ความทรงจำสุดท้ายถูกขุดขึ้นมา เรือนนอนหลังนี้...เรือนบุปผา นางไม่ได้กลับมาอีกเลยตั้งแต่แต่งให้เยี่ยชิงอัน ยิ่งไปกว่านั้นหลังนางแต่งงานเรือนหลังนี้ยังถูกยกให้น้องสาวคนที่หกที่เพิ่งปักปิ่น

“เสี่ยวลิ่วเล่า”

“คุณหนูหก? ก็ต้องอยู่ที่เรือนกับอี๋เหนียงสิเจ้าคะ”

หญิงสาวลุกพรวดลงจากเตียง ทว่าเพราะรีบร้อนจึงล้มลงกระแทกพื้น เสี่ยวฝูเข้ามาช่วยแต่นางปัดมือของอีกฝ่ายจากนั้นลุกขึ้นด้วยตัวเองวิ่งไปยังหน้าต่าง ก่อนถึงหน้าต่างเงาที่ผ่านคันฉ่องบนโต๊ะทำให้ชะงัก

ใบหน้าเยาว์วัยของนางเมื่อยามที่ยังไม่ปักปิ่น “ข้า...” อวิ๋นซูฮวาถึงขั้นอ้าปากค้างพูดไม่ออกแม้ครึ่งคำ สายตาจ้องมองเข้าไปในคันฉ่อง มวยผมง่ามคู่เด่นชัดกับดวงตาของนางที่ยังบริสุทธิ์ไร้เดียงสา

นาง...ตายไปแล้วมิใช่หรือ! ตายไปตอนอายุได้ยี่สิบสามปี จำได้ว่าเพราะต้องแบกรับจวนแม่ทัพ ร่างกายของนางทรุดโทรม ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยของความเหนื่อยล้า นางยังมีแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้างขมับเพราะเป็นลมล้มพับกระแทกพื้น

ตอนนี้...เวลานี้ นางกำลังมองตัวเองในวัยสิบสี่ขวบปี ยังไม่ปักปิ่น ยังไม่แต่งงาน!!!

“เสี่ยวฝูวันนี้ เวลานี้ วันที่เท่าไหร่ ปีอะไร ฮ่องเต้...”

“คุณหนูท่านทำข้าน้อยกลัว...”

“ตอบข้ามาก่อน!”

เสี่ยวฝูสะดุ้ง “วันนี้วันที่เก้า เดือนเจ็ด ปีที่สิบหกแห่งรัชศกเซวียนหยวน”

!!! นางทรุดตัวลงนั่งบนพื้นที่เย็นเยียบ อีกสามเดือนถัดจากนี้นางมีโอกาสได้ติดตามมารดาเข้าวังหลวง ได้เล่นฉินต่อหน้าพระพักตร์ไทเฮาจนมีชื่อเสียง หลังจากนั้นนางก็ได้รับเทียบเชิญไปงานเลี้ยงตระกูลเยี่ยและได้พบเยี่ยชิงอัน!!!

ช่วงชีวิตที่น่าขมขื่น ความทุกข์ตรมที่ต้องแบกรับ แม้ในใจอิ่มเอมเพราะสมหวังกับคนที่มีใจ ทว่าชีวิตของนางก็ยากนักจะกล่าวได้ว่ามีความสุข อวิ๋นซูฮวาเหลือบมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง

นี่คือตัวนางในตอนที่ยังไม่เติบโต ไร้ทุกข์ ไร้ความกังวล นางอวิ๋นซูฮวา...ย้อนเวลากลับมาในยามที่ตัวนางเองคล้ายบุปผาที่ยังไม่ผลิบาน “หากข้าได้มีโอกาสที่สอง หากสวรรค์เมตตาให้ข้าได้แก้ไขสิ่งที่เคยเกิดขึ้น” นางพึมพำเสียงเบากับตัวเองจากนั้นจึงรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา

ชะตาชีวิตที่น่าขมขื่นนั้นนางไม่เอาแล้ว!! เมื่อมีโอกาสได้เปลี่ยนเช่นนั้นเหตุใดนางต้องปล่อยให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมเล่า มิสู้เปลี่ยนมันเสียตั้งแต่ตอนที่นางยังเปลี่ยนได้

ไม่เอาแล้วตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพ ไม่รักแล้วเยี่ยชิงอัน ไม่เป็นแล้วสตรีที่ผู้คนในเมืองหลวงริษยา นางจะเป็นก็แต่เพียงบุตรสาวที่บิดารักมารดาทะนุถนอม เป็นเพียงคุณหนูจวนกั๋วกงที่ไม่โดดเด่น ไม่มีชื่อเสียง ไม่ต้องได้รับการยกย่อง จากนั้นก็อยู่เงียบๆ เลือกคนธรรมดา แต่งงานออกเรือน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ทุกข์ร้อน ไร้ความกังวล

คิดได้ดังนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้น “ท่านแม่อยู่ที่เรือนกระมัง”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวฝูมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ

“ข้าไม่เป็นไร เพียงฝันร้ายแล้วคิดว่ามันคือความจริงก็เท่านั้น”

ฝันร้าย? …เป็นความฝันที่น่าตื่นตระหนกจริงๆ หากนั้นคือความฝัน เช่นนั้นนางจะทำให้ฝันร้ายนั้นไม่มีทางเกิดขึ้น ไม่มีวันเป็นความจริง

หลังเปลี่ยนชุดและเดินออกมาจากเรือนบุปผา นึกไม่ถึงว่านางจะได้พบกับพี่สาวที่กลับมาเยี่ยมบ้านเดิมพอดี อวิ๋นซูฮวาวิ่งเข้าไปหาพี่สาวจากนั้นโผเข้ากอดอีกฝ่าย “พี่ใหญ่”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้ว “อะไรกัน เมื่อวานมิใช่เพิ่งพบกัน?”

นางถอนหายใจยังคงไม่ปล่อยอ้อมแขน “วันนี้ข้าก็คิดถึงท่านแล้ว” ชาติก่อนพี่สาวของนางพยายามเกลี้ยกล่อมนางทุกทาง ไม่อยากให้นางแต่งเข้าจวนแม่ทัพ ไม่อยากให้นางแบกรับภาระในจวนใหญ่ “ต่อไปข้าจะเชื่อฟังท่าน”

อวิ๋นชิงหรงหัวเราะ “วันนี้หิมะต้องตกหนักเป็นแน่ เกิดอะไรขึ้น คุณหนูสามผู้ดื้อรั้นกลับพูดว่าจะเชื่อฟังพี่สาวเช่นข้า”