บทที่ 4 ชู้รัก

บ้านของเฉินซีห่าวอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอนัก เซียวลี่ถิงใช้เวลาแค่เพียงไม่นานก็เดินไปถึงหน้าบ้านของเฉินซีห่าวแล้ว ก่อนหน้าที่เฉินซีห่าวจะประสบความสำเร็จพ่อและแม่ของเขาเป็นแค่เพียงชาวสวนชาวไร่ธรรมดา แต่หลังจากที่กิจการของเฉินซีห่าวก้าวหน้าพวกเขาก็ย้ายบ้านเข้าไปในเมืองแล้วขายที่ดินทั้งหมดทิ้งไป

ก่อนแต่งงานพวกเขามองว่าเซียวลี่ถิงลดตัวลงไปแต่งงานกับลูกชายของพวกเขา พวกเขาจึงปฏิบัติต่อเซียวลี่ถิงอย่างให้เกียรติ ต่อมาเมื่อเฉินซีห่าวประสบความสำเร็จพวกเขาก็พลันเปลี่ยนสีหน้ากลายเป็นพ่อแม่สามีที่ทั้งเอาแต่ใจและหยิ่งผยอง พวกเขามองว่าเซียวลี่ถิงโชคดีที่ได้แต่งงานกับลูกชายที่เก่งกาจของพวกเขา ตอนนี้ไม่ว่าพวกเขาจะมองเซียวลี่ถิงด้วยสายตาเช่นไร เซียวลี่ถิงก็ไม่คิดจะสนใจสายตาของพวกเขาแล้ว

“อ้าว! ทำไมวันนี้หนูถึงมาที่นี่ได้ละจ๊ะ” เสียงทักของคุณแม่เฉินทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมา หญิงวัยกลางคนตรงหน้ากำลังส่งมอบรอยยิ้มแห่งความมีเมตตามาให้เธอแตกต่างไปจากหญิงชราอารมณ์ร้ายที่เซียวลี่ถิงคุ้นเคย

“วันนี้หนูตั้งใจว่าจะมาชวนคุณป้าและน้องซีหลันเข้าเมืองไปด้วยกัน ห้องเสื้อที่หนูสั่งตัดชุดเอาไว้มีเสื้อผ้าสำเร็จรูปเข้ามาใหม่ ทั้งสวยทั้งทันสมัยหนูอยากจะซื้อให้คุณป้าและน้องซีหลัน แต่ก็กังวลว่าจะไม่พอดีตัวก็เลยตั้งใจว่าจะมาชวนคุณป้าและน้องซีหลันเข้าเมืองไปด้วยกันจะได้เลือกซื้อตามความชอบของคุณป้าและน้องซีหลัน อีกทั้งยังจะได้ลองชุดเพื่อจะได้เลือกชุดที่พอดีตัวด้วยค่ะ” เมื่อได้ยินว่าเซียวลี่ถิงจะซื้อชุดให้สีหน้าของคุณแม่เฉินก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างปิดบังเอาไว้ไม่มิด แต่คำพูดที่เอ่ยออกมากลับเต็มไปด้วยความเกรงอกเกรงใจอย่างไม่จริงใจนัก

“อั๊ยหยา ป้าไม่กล้ารบกวนให้หนูซื้อให้หรอก ป้ากับซีหลันสวมใส่อะไรก็ได้ถึงอย่างไรก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน วันๆ ก็หมกตัวอยู่แต่ที่บ้านและไร่นา” คำพูดของคุณแม่เฉินทำให้เฉินซีหลันรีบส่งเสียงคัดค้านในทันที

“แม่ไม่อยากได้แต่หนูอยากได้ พี่ลี่ถิงคะฉันอยากได้ชุดใหม่ค่ะ” เฉินซีหลันพูดพลางเดินมาคล้องแขนของเซียวลี่ถิงเอาไว้ สายตาที่เต็มไปด้วยความละโมบของเฉินซีหลันทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมา ตลอดช่วงเวลาหลายปีที่เคยได้เป็นพี่สะใภ้ของเฉินซีหลันทำให้เซียวลี่ถิงรู้ดีว่าเฉินซีหลันซื้อใจได้ง่ายขอแค่เพียงมีเงินมากพอก็สามารถจูงจมูกเฉินซีหลันได้แล้ว

“แน่นอน สำหรับน้องซีหลันแล้วไม่ใช่แค่เพียงเสื้อผ้า ยังมีกระเป๋าและรองเท้า พี่รับรองเลยว่าขอเพียงน้องซีหลันชอบพี่ก็ยินดีที่จะซื้อให้” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้ เฉินซีหลันก็รีบหันไปพูดกับแม่ของเธอในทันที

“แม่! พวกเราเข้าเมืองไปกับพี่ลี่ถิงกันเถิด อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งของพี่ใหญ่กับพี่ลี่ถิงแล้ว พวกเราจะแต่งตัวมอซอไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่คงได้ขายหน้าคนอื่นแน่” แม้ว่าเฉินซีหลันจะสามารถจูงจมูกได้ง่าย แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไร้สมองเสียทีเดียวจุดอ่อนของคุณแม่เฉินล้วนอยู่ในกำมือของลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านหมดแล้ว สิ่งที่คุณแม่เฉินคำนึงถึงมากที่สุดก็คือความมีหน้ามีตาของลูกชายคนโตอย่างเฉินซีห่าว และสิ่งที่คุณแม่เฉินรู้สึกยอมรับไม่ได้มากที่สุดก็คือการปล่อยลูกชายถูกคนอื่นมองด้วยสายตาดูแคลน

“ได้ๆ ถ้าอย่างนั้นวันนี้พวกเราเข้าเมืองกันเถิด ดีเลยแม่จะได้แวะเข้าไปที่บ้านของพี่ใหญ่ของแกสักหน่อย บ้านที่จะใช้เป็นเรือนหอสมควรจะต้องจัดเตรียมเอาไว้ให้ดี จะได้ไม่ขายหน้าลี่ถิงและครอบครัว” คำพูดของคุณแม่เฉินทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมา

เซียวลี่ถิงมั่นใจว่าคำพูดของหม่าชิงอีเป็นความจริง หม่าชิงอีเคยพักอาศัยอยู่กับเฉินซีห่าวในบ้านที่ใช้เป็นเรือนหอ ตอนที่แต่งงานกันใหม่ๆ เซียวลี่ถิงเคยพบร่องรอยของหม่าชิงอี ไม่ว่าจะเป็นชุดชั้นในที่หม่าชิงอีจงใจทิ้งไว้หรือว่าของใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงให้เห็นว่าหม่าชิงอีเคยพักอยู่ในนั้นหลังนั้นล้วนปรากฏให้เห็น

แต่เพราะตอนนั้นเซียวลี่ถิงยังเป็นแค่เพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่ยอมรับความเป็นจริงไม่ได้ เธอไม่อยากจะยอมรับว่าสิ่งที่พ่อ แม่และพี่ชายพูดคือสิ่งที่ถูกต้อง เธอเลือกแต่งงานกับคนไม่ดี อีกทั้งในตอนนั้นเธอไม่อยากจะยอมรับว่าเฉินซีห่าวมีคนอื่นและเธอไม่อยากให้ชีวิตการแต่งงานที่พึ่งจะเริ่มต้นของเธอต้องเผชิญกับความล้มเหลว เซียวลี่ถิงจึงแสร้งหลับหูหลับตาเชื่อคำแก้ตัวของเฉินซีห่าวในตอนที่เขาบอกว่าของใช้ของผู้หญิงที่วางอยู่ในบ้านคือของใช้ของแม่และน้องสาวของเขาที่หลงลืมเอาไว้ เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าความโง่เขลาของเธอในตอนนั้นจะทำให้ชั่วชีวิตหลังจากนั้นของเธอราวกับตกอยู่ในขุมนรก

เซียวลี่ถิงพาแม่และน้องสาวของเฉินซีห่าวนั่งรถประจำทางเข้าไปในตัวเมือง นอกจากจะพาไปตัดชุดใหม่ในห้องเสื้อที่เธอใช้บริการเป็นประจำแล้ว เธอยังพาคนทั้งสองไปซื้อของกินของใช้อีกจำนวนหนึ่งใช้ข้ออ้างว่าจะนำของที่เธอซื้อไปมอบให้เฉินซีห่าว สองแม่ลูกที่ในมือยังถือเสื้อผ้าที่เซียวลี่ถิงซื้อให้รีบตอบตกลงในทันที แล้วหลังจากนั้นคนทั้งหมดก็หอบหิ้วข้าวของเดินทางไปที่บ้านในเมืองของเฉินซีห่าว

“พี่ใหญ่จะต้องดีใจมากแน่ๆ ที่พี่ลี่ถิงแวะมาหาเขาเช่นนี้ แถมยังซื้อของมาให้เขาอีกตั้งหลายอย่าง” คำพูดของเฉินซีหลันทำให้เซียวลี่ถิงยิ้มออกมา สาเหตุที่เธอสิ้นเปลืองเงินทองซื้อของติดมือมาด้วยก็เพื่อใช้ข้าวของเหล่านี้แสดงให้ทุกคนเห็นว่าเธอจริงใจและทุ่มเทกับเฉินซีห่าวมากขนาดไหน อีกทั้งข้าวของเหล่านี้ยังจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้ทุกคนคิดว่าวันนี้เธอตั้งใจจะพาคุณแม่เฉินและเฉินซีหลันมาจับชู้จนถึงบ้าน

“พี่ซีห่าวบอกกับฉันว่าเขาจะรีบสะสางงานให้เสร็จให้หมดก่อนหน้าจะถึงงานแต่ง หลังแต่งไปแล้วเขาจะได้มีเวลาอยู่กับฉันให้มากสักหน่อย ฉันกลัวว่าเขาจะหักโหมทำงานมากจนเกินไป ก็เลยคิดว่าควรจะซื้อของบำรุงมามอบให้เขา” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้คุณแม่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

“ซีห่าวกำลังจะได้แต่งงานกับคนที่เอาใจใส่เขามากถึงขนาดนี้ นับว่าเป็นวาสนาที่ดีของเขา” เมื่อได้ยินประโยคนี้ของคุณแม่เฉินเซียวลี่ถิงก็ยิ้มออกมาพลางภาวนาอยู่ในใจว่าขอให้หม่าชิงอีอยู่ในบ้านของเฉินซีห่าวอย่างที่เธอคาดการณ์เอาไว้ เธอจะได้สามารถสลัดคนอย่างเฉินซีห่าวไปจากชีวิตของเธอได้เสียที วาสนาของเฉินซีห่าวจะเป็นเช่นไรเซียวลี่ถิงไม่สนใจ เธอรู้แค่เพียงว่าเมื่อได้ย้อนกลับมาแล้วแบบนี้เธอไม่ต้องการจะผูกวาสนากับสามีชั่วช้าอย่างเฉินซีห่าวอีกแล้ว

“คุณแม่มีกุญแจบ้านพี่ซีห่าวไหมคะ ฉันอยากให้พี่เขารู้สึกประหลาดใจที่เห็นฉันค่ะ” คำพูดของเซียวลี่ถิงทำให้คุณแม่เฉินหันมามองเซียวลี่ถิงด้วยความประหลาดใจเซียวลี่ถิงจึงได้แสร้งทำสีหน้าเขินอายแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเก้อเขิน

“พี่เขาจะต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่าฉันจะมาหาก่อนหน้าวันแต่งงานไม่กี่วันเช่นนี้” เมื่อเซียวลี่ถิงพูดเช่นนี้คุณแม่เฉินก็ยิ้มออกมาในทันที

“อยากจะสร้างความประหลาดใจหรือก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเขามานานแล้ว” คุณแม่เฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจแล้วคว้ากุญแจบ้านมาถือเอาไว้ เมื่อถึงหน้าประตูบ้านของเฉินซีห่าวก็ลงมือไขกุญแจด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“เข้ามาในบ้านก่อนเถิด” คุณแม่เฉินพูดพลางเดินเข้าไปในบ้าน สิ่งที่สะดุดสายตาของทุกคนก็คือรองเท้าหนังสีแดงสดคู่หนึ่งถูกถอดวางคู่กับรองเท้าหนังสีดำของเฉินซีห่าว เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของเฉินซีห่าวและผู้หญิงคนหนึ่งทำให้ทุกคนหน้าเสีย เซียวลี่ถิงไม่ยอมทิ้งโอกาสอันดีรีบก้าวเท้าแซงหน้าคุณแม่เฉินและเฉินซีหลันเดินตรงไปที่บันไดในทันที

“พี่ลี่ถิง!” เฉินซีหลันส่งเสียงร้องเรียกชื่อเธอทำให้เสียงหัวเราะของคนที่อยู่ด้านบนพลันเงียบเสียงลง แต่เซียวลี่ถิงไม่สนใจในชีวิตก่อนของเธอเคยอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้มานานหลายปี ห้องนอนของเธอและเฉินซีห่าวอยู่ตรงไหนเธอย่อมรู้ เสียงหัวเราะที่เธอได้ยินดังลงมาจากห้องนั้นมันทำให้เธอรีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปให้เร็วขึ้นเพื่อจะไม่พลาดโอกาสดีๆ ในการจับชู้รักของว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ

“พี่ซีห่าว” ประตูห้องนอนที่เปิดอยู่ทำให้เธอเห็นว่าในห้องมีผู้ชายคนหนึ่งที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยและผู้หญิงอีกหนึ่งคนที่มีสีหน้าประหลาดใจ

“ลี่ถิง!” เฉินซีห่าวส่งเสียงเรียกชื่อเธอพลางพยายามกลัดกระดุมเสื้อของตนเอง แต่เซียวลี่ถิงไม่สนใจเสียงเรียกของเขาสิ่งที่เธอทำก็คือการเดินตรงหาเขาแล้วเงื้อฝ่ามือขึ้นแล้วตบลงบนใบหน้าของเขาด้วยแรงทั้งหมดที่เธอมี