4.3 | รีบกลับไปทำลูก

“ทำไมต้องรีบขนาดนี้ด้วยคะมาร์ค ฉันยังดื่มไวน์ไม่หมด เลย” คนที่ติดใจรสชาติไวน์บ่นอุบอิบขณะก้าวตามร่างสูงเข้าไปในลิฟต์

               “ผมอยากเข้าหอกับคุณเร็วๆ ไง” วงแขนแข็งแกร่งรั้งเอวบางเข้ามาแนบชิดกับลำตัวแล้วก้มลงจุ๊บที่ริมฝีปากเธอครั้งหนึ่งอย่างอดใจไม่ไหว “ให้ตายสิ...ผมอยากมีอะไรกับคุณลิฟท์นี่จัง”

               “ฉันไม่เอาด้วยหรอก อายเค้า” เธอบอกยิ้มๆ “แต่ถ้าแค่จูบก็พอได้นะคะ เราน่าจะมีเวลาหนึ่งนาทีกว่าลิฟต์จะลงไปถึงชั้นล่าง”

               มาร์คัสกระตุกยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะดันหลังเธอไปชิดกับผนังลิฟต์แล้วประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มอย่างอ่อนโยนจากนั้นแทรกลิ้นเข้าไปไล้วนจนทั่วแล้วดูดลิ้นเล็กอย่างแรงเพื่อกวาดเอารสชาติไวน์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในปากเธอ

               “อื้อ” เอวารินหลุดครางเสียงแผ่วหวาน รู้สึกร้อนวูบวาบบริเวณกึ่งกลางร่างกาย ในใจนึกอยากให้ลิฟต์ค้างสักชั่วโมงเพื่อจะได้มีเวลาทำอย่างอื่นนอกจากจูบ

               เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นก่อนที่ลิฟต์จะเปิดออกทำให้ทั้งคู่ต้องรีบผละออกจากกัน จากนั้นมาร์คัสก็โอบเอวภรรยาผู้เร่าร้อนของเขาออกจากลิฟต์ด้วยมาดหล่อสวยแบบเนียนๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

               “ทำแบบนี้ก็ตื่นเต้นดีเหมือนกันนะคะ” เธอเอนตัวซบไหล่หนาแล้วกระซิบบอกเขาด้วยแววตาเป็นประกายซุกซน

               “คุณเล่นแบบนี้ผมจะทนไม่ไหวก่อนถึงบ้านนะ” เขากัดฟันบอกแล้วแอบเลื่อนมือที่เกาะอยู่บนสะโพกไปตีก้นเธอเบาๆ

               “ห้ามทำอะไรฉันในรถนะคะ มันแคบ...ฉันไม่ถนัด” เธอกัดปากพร้อมขยิบตาให้เขาแบบนางแมวน้อยยั่วสวาท

               “เมาแล้วใช่มั้ยเนี่ย” มาร์คัสหัวเราะชอบใจ เธอฮ็อตฉ่าขนาดนี้สงสัยคืนนี้เตียงต้องไหม้แน่นอน

               “อ้าว หนูริน” เสียงของกำธรดังขึ้น ก่อนที่ร่างขาวท้วมของท่านรัฐมนตรีจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเอวารินและมาร์คัสโดยมีบอดี้การ์ดมาดเข้มสองคนยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง

               เอวารินมองหน้ากำธรอย่างครุ่นคิดนิดหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นถามมาร์คัสที่กระชับวงแขนโอบเอวเธอไว้แน่นกว่าเดิมเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ “ใครคะมาร์ค”

               มาร์คัสยังไม่ทันได้ตอบอะไร กำธรก็พูดแทรกขึ้น

               “ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันหนูรินก็ลืมฉันซะแล้วเหรอ” กำธรเหลือบตาขึ้นมองมาร์คัสที่ยืนหน้านิ่งแต่แววตาแข็งกร้าวนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ “เพราะอย่างใช่มั้ย วันงานแฟชั่นโชว์หนูถึงไม่ยอมออกไปคุยกับฉัน”

               “อย่ามายุ่งกับภรรยาผม” มาร์คัสกัดฟันบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน ทำให้บอดี้การ์ดสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกำธรขยับตัวจะเข้ามาจัดการกับชายหนุ่มลูกครึ่งรูปสูงใหญ่

               กำธรยกมือขึ้นห้ามลูกน้องแล้วหันมาพูดกับเอวารินด้วยท่าทีสุภาพอย่างผู้ใหญ่ใจดีทว่าแววตามีความหื่นกระหายแทะโลม “เอาไว้วันหลังเราค่อยนัดคุยกันเป็นการส่วนตัวก็แล้วกันนะหนูริน” รัฐมนตรีสูงวัยยิ้มเยาะใส่ดวงตาของมาร์คัสแบบไม่เกรงกลัวนักธุรกิจหนุ่มที่ได้ชื่อว่าร่ำรวยและดุดันที่สุดคนหนึ่งเพราะถือว่าตนก็เป็นนักการเมืองใหญ่ที่มีทั้งเงินและอำนาจมากเช่นกัน

               มาร์คัสกัดกรามแน่น ถ้าไม่อยู่ต่อหน้าเอวารินเขาคงซัดไอ้แก่นี่ให้ล้มคว่ำไปแล้ว แต่สิ่งที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงการพา เอวารินออกไปจากตรงนี้โดยเร็วที่สุดก่อนที่ความอดทนของเขาจะหมดลง และเพราะความ ‘หวงเมีย’ จนหน้ามืดเลยทำให้มาร์คัสไม่ทันสังเกตเห็นแววตามาดร้ายของกำธรที่มองตามหลังมา

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ทำไมเค้ารู้จักฉันด้วย” หญิงสาวถามเมื่อเดินมาถึงรถยนต์ยุโรปคันหรูซึ่งพนักงานนำมาจอดรถที่หน้าโรงแรมอยู่ก่อนแล้ว

               “นายกำธร เป็นรัฐมนตรี” ชายหนุ่มเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่งแล้วย่อตัวลงช่วยเก็บชายกระโปรงที่ยาวกองอยู่กับพื้นขึ้นไปวางบนรถแล้วปิดประตูจากนั้นจึงตามเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ

               “ฉันไปรู้จักนักการเมืองใหญ่อย่างนั้นได้ยังไงคะ”

               “เค้าชอบคุณ เคยมาตามตื๊อคุณให้ไปเป็นอีหนูแต่คุณไม่ตกลงเพราะคุณรักผมคนเดียว” มาร์คัสรู้เรื่องราวระหว่างกำธรและ เอวารินดีเพราะให้โทนี่ไปสืบมาหมดแล้ว ส่วนประโยคสุดท้ายนั้นเขาเพิ่มเข้าไปเอง

               “แล้ววันงานแฟชั่นโชว์นั่นมันมีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ แล้วฉันไปทำอะไรในงาน” เธอถามด้วยความสนใจอยากรู้

               มาร์คัสขับรถออกไปพร้อมกับครุ่นคิดอยู่นานว่าจะบอกเธออย่างไรดี แต่สุดท้ายก็ยอมบอกความจริง “คุณเป็นนางแบบที่ไปเดินโชว์ในงานวันนั้น”

               เอวารินพยักหน้ารับหงึกหงัก เพิ่งรู้ว่าตัวเองมีอาชีพเป็นนางแบบ “แล้วฉันมีเพื่อนสนิทบ้างมั้ยคะ ฉันถามทีไรคุณก็ไม่ยอมบอก”

               “เรื่องอะไรผมจะยอมบอกคุณง่ายๆ ของแบบนี้มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน” เขาแกล้งเฉไฉ

               “คุณอยากได้อะไรก็บอกมาได้เลย ฉันจะให้คุณทุกอย่าง”

               “แน่นะ” เขาหันมาจ้องหน้าเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ขณะรถจอดติดไฟแดง

               “ค่ะ”

               “ให้ผมอึ๊บหนึ่งครั้งแลกกับการตอบคำถามหนึ่งคำถาม”

               เอวารินขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “พูดเหมือนทุกวันนี้คุณไม่ได้อึ๊บฉันงั้นแหละ”

               “ผมล้อเล่น” เขายื่นหน้าเข้ามากดปลายจมูกลงบนปลายจมูกเล็กน่ารักของเธอ “ผมขอแค่ให้คุณอยู่กับผมอย่างนี้ตลอดไปก็พอแล้ว”

               “แปลว่าคุณจะไม่อึ๊บฉันแล้วใช่มั้ย” หญิงสาวจงใจปัดริมฝีปากผ่านริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาชวนให้วาบหวิว

               “ยั่วผมอีกแล้วนะ”

               “แล้วยั่วขึ้นมั้ยล่ะคะ”

               “อยากขึ้นมากเลย แต่ยังขึ้นตอนนี้ไม่ได้” ชายหนุ่มตอบเสียงสั่นพร่าแล้วรีบเปลี่ยนเกียร์เคลื่อนรถออกไปเมื่อสัญญาณไฟเขียวปรากฎขึ้นก่อนจะโดนรถคันหลังบีบแตรไล่

               มาร์คัสขับรถมาตามถนนเส้นหลักอยู่พักใหญ่ก็สังเกตเห็นรถคันหนึ่งที่ขับตามหลังมาตั้งแต่ออกจากโรงแรม ทั้งที่มีจังหวะแซงหลายครั้งแต่รถคันนั้นไม่ยอมแซง ชายหนุ่มลองขับรถหลบเข้าซอยเล็กแล้วลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยต่างๆ รถคันนั้นก็ยังตามมาแบบไม่ลดละ ทำให้เขาแน่ใจว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงลงไปบู๊กับพวกมันตัวต่อตัวแล้ว แต่ตอนนี้เขามีเอวารินนั่งมาด้วย เขาจึงต้องมีสติและรอบคอบมากกว่าที่เคย

               ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของมาร์คัสก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเหลือบมองที่หน้าจอเห็นว่าเป็นโทนี่ที่โทร. เขามาจึงรีบกดรับสายและได้ยินเสียงลูกน้องคนสนิทบอกมาว่า

               “นายพาคุณรินกลับบ้านไปก่อนเลยครับ ทางนี้ผมจัดการเอง”

               มาร์คัสกดวางสายด้วยสีหน้าเบาใจขึ้นมาก เขาเหลือบมองกระจกส่องหลังก็เห็นรถที่สะกดรอยตามมาถูกรถของโทนี่พุ่งชนท้ายอย่างจังจนต้องเบรกกะทันหันและเหตุการณ์หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรต่อไปก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโทนี่

ตอนนี้เขาต้องรีบพาเอวารินกลับบ้านเพื่อไปทำลูกก่อน!