Mag-log in“นับวันรอผมให้มาหาอยู่ใช่ไหม ถึงได้รู้ว่าผมหายไปหนึ่งเดือน แต่รู้ไหมหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผมค
กษัตริย์ฟาริสปั้นใบหน้าเรียบเฉยเพราะต้องการให้ลูกๆ กลัว และตอนนี้ก็อยากแกล้งพระมารดาของลูก ใบหน้าหล่อคมหันมาเผชิญหน้ากับราชินีของตัวเอง “แม้แต่คุณผู้เป็นแม่ วันนี้ก็จะถูกลงโทษที่ปล่อยให้ลูกหลอก แล้วหยิบอัญมณีมาเล่น จนเกือบจะอมเข้าปากแล้ว ในฐานะที่ดูแลลูกไม่ดีคนเป็นแม่ก็มีความผิด” พระมารดาของเจ้าชายน้อยรู้สึกผิด สีหน้าเจื่อนลงด้วยรู้ว่าตัวเองบกพร่อง “หม่อมฉันยอมรับผิดเพคะ” “เราไม่ยกโทษให้ คุณและลูกๆ เตรียมไปจูงม้าออกจากคอกด้วยตนเอง ห้ามใช้ข้าหลวงคนใดเด็ดขาด เข้าไหม” พูดจบแล้วก็เดินออกจากห้องทันที&n
ส่งเสริมด้านการศึกษา พร้อมทั้งขับเคลื่อนเศรษฐกิจ ให้เสรีภาพในด้านต่างๆ แก่พลเมืองชาวมีดิสไปพร้อมๆ กับสร้างความสามัคคีปรองดองให้แก่คนในชาติ ถึงแม้ภารกิจในฐานะกษัตริย์แห่งมีดิสจะหนักอึ้งเพียงใด แต่ในฐานะพระสวามี และพระบิดาของเจ้าชายน้อยอีกสามพระองค์ กษัตริย์หนุ่มก็ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีขาดตกบกพร่องภายในวังหลวงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นวังที่สวยงามอลังกาลที่สุดแห่งหนึ่งของโลก กษัตริย์ฟาริสเปิดประตูเข้าไปในห้องทรงพระอักษรแล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นเจ้าชายน้อยทั้งสามพระองค์ในชุดอาหรับแบวชาวมีดิสกำลังรวมตัวกันเล่นซน ท่าทางสนุกสนาน เจ้าชายซาฮิมเป็นพี่ใหญ่ เจ้าชายฟารุก และเจ้าชายอัสรอน ทั้งสามพระองค์มีพระชนมายุไล่เรียงกัน ห้าขวบ สี่ขวบ และสามขวบตามลำดับ เจ้าชายทั้งสามกำลังนำอัญมณีที่มีทั้งเพชร มรกต และเพทายสีฟ้าเข้ม ที่พระองค์สั่งให้ทางร้านเพชรของอลิชาส่งมาให้ราชินีของพระองค์เลือกไปทำเครื่องประดับชุดใหม่ เพื่อเฉลิมฉลองในวันประสูติของพระองค์ ซึ่งมีกำหนดจัดขึ้นในเดือนหน้า แม้พระราชินีจะมีเครื่องประดับงดงามมากมาย แต่เครื่องประดับที่หยิบมาใช้ออกงานบ่อยที่สุดคือสร้อยเพทายสีน้ำเงินเข้
“ฝันไปเถอะ ห้ามมีเมียใหม่เด็ดขาด ไม่ได้บังคับแต่ฉันขอร้อง” พูดไปแล้วก็ตกใจ อายตัวเองที่พูดออกไปแบบนั้น “เอ่อ ฉัน...” เขาหัวเราะใส่หน้าเธอ มุกระวีเลยไม่กล้าพูดให้ตัวเองได้อายอีก รีบเดินเร็วๆ ไปไขกุญแจห้อง“เมียจ๋า เดินช้าๆ หน่อย ลูกเรายังเล็กมาก เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนไปถึงเขา เดี๋ยวชีคน้อยจะหงุดหงิด”“รู้ได้ยังไงคะว่าจะได้ลูกชาย”“เซ้นต์ความเป็นพ่อมันบอกผม” คิ้วหนาเข้มจัดเลิกขึ้นข้างหนึ่งมุกระวีเลยทำปากยู่ใส่ แล้วเดินช้าลง เมื่ออยู่กับเขา เธอเหมือนเดินช้ากว่าเขาหนึ่งก้าวเสมอ มุกระวีมองคนตัวโตอย่างหมั่นไส้ แล้วไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป จากนั้นก็กดสวิตช์เปิดไฟ“เชิญเพคะ นี่คือห้องพักของท่านชีคในคืนนี้”ฟาริสเดินเข้าไป กวามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว ห้องนี้เล็กกว่าห้องน้ำที่วังเสียอีก แต่มีไออุ่นของเมียรักอยู่เต็มห้องนี้ ทั่วๆ ห้องมีแต่หนังสืออยู่เต็มไปหมด ทำให้เห็นว่าเธอรักการอ่านมาก เขาเดินไปเปิดประตูห้องหนึ่ง มองเข้าไปด้านในแล้วก็เห็นว่ามันคือห้องนอน เขากำลังจะก้าวเข้าไป แต่ต้องช
“คุณหลอกให้ฉันเอาสมองไปช่วยบริหารงาน คงหวังจะหาเวลาไปสำราญกับสาวๆ ในฮาเร็มใช่ไหมคะ” มุกระวีปล่อยให้ประเด็นนี้หลุดไปไม่ได้ มือบางเปิดกระเป๋าหิ้วใบเก๋ คว้ามือถือเปิดหน้าฟีดที่มีข่าวของเขากับดาราสาวร้อยล้าน “หลักฐานคาตาแบบนี้ ดูซิจะปฏิเสธยังไง ถ้าคุณมีฉันคนเดียวแบบที่หว่านล้อมฉันเอาไว้ คงไม่มีภาพหลุดกับยัยดีนี่ เอ้ย...น้องดีนี่ นางเอกสุดฮอตของเมืองไทยหรอก” เขารับไปดูแล้วครางออกมาด้วยความมึนงง “อะไรกันนี่ เธอแอบถ่ายไปตอนไหน แบบนี้ผมควรจะฟ้องเรียกค่าเสียหายให้หมดตัว ในข้อหาที่ทำให้เมียผมเข้าใจผิด” “เข้าใจผิด” ดวงตาคู่กลมโตสุกใสจ้องมองใบหน้าหล่อคมคายอ
“นับวันรอผมให้มาหาอยู่ใช่ไหม ถึงได้รู้ว่าผมหายไปหนึ่งเดือน แต่รู้ไหมหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ผมคิดถึงคุณทุกวัน แต่ผมอยากให้คุณเคลียร์งานให้จบก่อน และที่สำคัญ...”เขาหยุดพูดไปทำให้มุกระวีเอียงคอถาม “อะไรคะ”เขาเดินเข้ามาใกล้ ใช้ดวงตาคมกริบจ้องมอง “ที่สำคัญผมอยากให้คุณรู้ใจตัวเองเสียที ผมขอถามคุณข้อหนึ่ง ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ไม่มีผมในชีวิตคุณรู้สึกยังไง”เจอเขาถามแบบนี้มุกระวีก็พูดไม่ออก เธอจะบอกเขาได้ยังไงว่าคิดถึงเขาทุกวัน และต้องใช้งานมากลบความคิดถึงเพื่อไม่ให้ตัวเองแล่นซื้อตั๋วไปหาเขา“ฉัน ฉัน...”“ฉันอะไรตอบผมมา” ใบหน้าหล่อคมแบบอาหรับก้มถาม มุกระวีเหลือบมองขึ้นไปอย่างลังเล เธออายที่จะตอบเขา เห็นปลายคางสากที่บึกบึนอยู่ตรงแค่ปลายจมูกเธอ เขาเข้ามาใกล้จนเธอร้อนไปหมด“ฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นหรอกค่ะ งานฉันเยอะแยะไปหมด มีงานติดต่อเข้ามาเพียบจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นหรอกค่ะ” เธอแถไปอย่างลื่นไหล แต่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนตัวโต“นี่คุณหัวเราะอะไรคะ”
มุกระวีรีบกดรับสาย“คุณนักรบคะ ฉันกำลังจะโทร.หาคุณพอดี ทำไมต้องจัดเลี้ยงใหญ่โตขนาดนี้ด้วยคะ จัดใหญ่ยิ่งกว่างานเลี้ยงปิดกล้องอีก ฉันเกรงใจคุณจริงๆ ค่ะ”ผู้กำกับหนุ่มพูดไปพลางยิ้มไป ทีแรกเกรงว่าเธอจะโกรธ แต่พอได้ยินคนในกองลือให้แซดว่าช่วงนี้มุกระวีมีอาการแปลกชอบกินผลไม้รสเปรี้ยว เขาซุบซิบกันว่าเธอกำลังท้องทำให้เขารู้สึกผิดต่อเธอน้อยลง“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับคุณมุก เพราะผมไม่ใช่คนจ่ายเงิน กินให้อร่อยนะครับ กินเผื่อผมด้วย”มุกระวีหน้าเหวอ อ้าปากค้าง “หมายความว่าไงคะ ให้กินเผื่อคุณ คุณนัดฉันมาแล้วพูดแบบนี้ฉันงงไปหมดแล้วค่ะ”“เดี๋ยวคุณก็หายงงเองครับ ผมต้องขอโทษคุณมุกด้วย ผมเจตนาดีจริงๆ นะครับ”เขาพูดเพียงเท่านี้ บริกรที่หน้าห้องจัดเลี้ยงพูดขึ้นเป็นภาษาอาหรับว่ายินดีต้อนรับท่านชีค ทำให้มุกระวีสะดุ้งสุดตัวจนโทรศัพท์ตกลงที่พื้น ร่างกายของมุกระวีแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยน้ำแข็ง เธอเห็นสายตาของเจ้าของร่างแกร่งที่มองมาอย่างดุๆ“ว่าไงคนดื้อ”มุกระวีรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง บริกรเหล







