บทที่ 17 ระยะทำใจ

หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจมาอย่างหนัก บวกกับถูกตบจนหน้าบวมช้ำทศวรรษก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น สืบสานเองได้แต่ยืนนิ่งโอบกอดร่างที่หลับใหลไม่ได้สติก่อนจะอุ้มไปวางบนเตียงกว้าง เตียงนี้…ที่เจ้าตัวใฝ่ฝันว่าจะได้มานอนตลอด มากกว่านั้นคือการได้รับการยอมรับในฐานะคนรักของสืบสาน ยอมรับการมีอยู่ของคู่สมรสเพศเดียวกันของสืบสานจากสมาชิกทุกคนในบ้านคุณาปกร สืบสานนั่งมองใบหน้าที่ขาวซีด แพขนตาที่เปียกชุ่ม เหมือนว่าทศวรรษตรงหน้าไม่ได้เข้มแข็งและปากดีเหมือนอย่างก่อนหน้า ตัวตนในตอนนี้แตกต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่จะก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในรั้วบ้านคุณาปกรเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิตชีวามากกว่านี้ ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือคิดถูกที่ให้เจ้าตัวมาอยู่ที่นี่ด้วย

พื้นเพเดิมสืบสานเองก็ไม่ได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำ ยิ่งคนตรงหน้าอ่อนข้อให้เขามากเท่าไหร่ น้ำหนักความสงสารที่มีในใจก็มากขึ้นเท่านั้น

ทศวรรษตรงหน้า…น่าสงสารและน่าเห็นใจในเวลาเดียวกัน

คำถามของเจ้าตัววนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่สิ้นสุด

“แล้วผมไม่น่าสงสารตรงไหน…”

“จริงสิ…คนจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างอย่างคุณจะผิดได้ยังไง…จริงไหม การรอคอยโดยไม่รู้เวลาสิ้นสุดมันก็ไม่ต่างอะไรกับการกอดระเบิดเวลา หล่อเลี้ยงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าสักวันนึงคุณจะจดจำเรื่องราวระหว่างเราได้ คุณไม่ใช่ผมคุณก็พูดได้ทุกอย่าง ถูกทิ้งขว้างโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร ถูกย่ำยีความรู้สึกครั้งแล้วครั้งเล่า ก็อย่างที่คนอื่นเคยพูดไว้…ยังไงเราสองคนก็ต้องมีวันนี้ แต่ผมดันทุรังเองทั้ง ๆ ที่ไม่คู่ควรกับคุณเลยสักอย่าง!”

สีหน้าและแววตาที่แสดงออกมานั้นเสียดแทงความรู้สึกของเขามากกว่าคำพูดพวกนั้นเสียอีก สืบสานลูบหน้าอกที่เปียกชื้นนั้นป้อย ๆ ด้วยความรู้สึกอึดอัดในใจ ภาพจำทั้งหลายหลั่งไหลประเดประดังเข้ามาดั่งสายน้ำ เขาข่มอาการเจ็บจี๊ดในสมองก่อนจะเคาะเบา ๆ สองสามครั้ง ลุกขึ้นไปกินยาก่อนจะขังตัวเองเอาไว้ในห้องหนังสือชั้นล่างของบ้านตลอดทั้งคืน

 

 

เพราะมีเรื่องราวเกิดขึ้นในบ้านคุณาปกรมากมาย งานวันเกิดของคุณหญิงพรรณพิลัยเลยเลื่อนออกไปหนึ่งเดือน รวมไปถึงความคืบหน้าของคดีอุบัติเหตุของสืบสานที่ทางตำรวจได้ทำงานอย่างลับ ๆ ทศวรรษที่ไม่อยากเป็นส่วนเกินก็บอกกล่าวกับท่านเจ้าสัวว่าจะกลับบ้านเกิด กลับไปเยี่ยมครอบครัว และให้คำมั่นสัญญาว่าจะอยู่ร่วมงานวันเกิดของพรรณพิลัย ทศวรรษรู้ทั้งรู้ว่างานวันเกิดนั้นอาจจะเป็นหลุมพราง แต่เขาก็ยังกระโจนลงไปให้พวกเขาเหล่านั้นดึงทึ้งจนกว่าจะพอใจ จะได้จบ ๆ กันไป และที่เขาห่วงหามากที่สุดก็คือคุณนายนอร่า ที่เปรียบเสมือนลูกสาวของเขากับสืบสาน ตั้งแต่ลงเครื่องข้ามน้ำข้ามทะเลมาก็ไม่ได้เป็นอย่างหวัง สามคนพ่อแม่ลูกอย่างใจนึก เพราะว่าตัวเองมีลูกไม่ได้อีกทั้งสืบสานยังชอบแมว ทศวรรษเลยตัดสินใจจะเลี้ยงเจ้าแมวเหมียวสักตัวเอาไว้เป็นลูกสาว ทั้ง ๆ ที่ตัวเองแพ้ขนสัตว์ หลังจากเลิกงานเขาเรียนรู้ที่จะขึ้นรถเมล์ ขึ้นรถไฟฟ้า เดินทางมาไหนไปไหนเอง ไม่ยอมติดรถตู้ไปทำงานกับสืบสานตลอดสามวันที่ผ่านมา เหมือนว่าอ้อมกอดในคืนนั้นเป็นกับดัก ทั้งสองแม้จะใช้ชีวิตในห้องนอนเดียวกัน แต่ทศวรรษสามารถจัดสรรเวลาโดยแทบจะไม่เดินสวนกับสืบสานเลย

ทศวรรษหวาดกลัวสายตา ไม่ใช่สายตาของสืบสาน แต่เป็นสายตาของเขาเอง กลัวว่าสืบสานจะรู้ความนัย ความอาลัยอาวรณ์ในนั้น อีกทั้งเขากำลังพยายามจะตัดใจและยอมรับความจริง

ทศวรรษไม่ได้หมดรักสืบสาน แต่หมดแรงที่จะวิ่งแล้วต่างหาก

ดูเหมือนว่าเขาจะถอดใจเร็วไป แต่ความจริงคือทนไม่ได้สักเสี้ยววินาทีที่เห็นความเย็นชาของสืบสานตรงหน้ามากกว่า ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนต่างฝ่ายต่างติดการสัมผัส การกอด การหอม ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา หนึ่งปีที่ว่าอาจทำให้สืบสานยุ่งยากและลำบากใจเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่ตรงข้ามกับทศวรรษ ระเบิดเวลาลูกนี้อานุภาพรุนแรง ยิ่งเขากอดและหวงแหนมันเอาไว้กับตัวมากเท่าไหร่ ความเสียหายก็มากขึ้นเท่านั้น อยู่ในสายตาดีกว่าไม่เห็นแม้แต่เงา

ยิ่งเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างสี่คนพ่อลูกดีขึ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งเบาใจมากเท่านั้น เหลือเพียงแต่พรรณพิลัย ที่ต้องให้เวลาอีกหน่อย ยังไงครอบครัวก็คือครอบครัว ผัวเมียเลิกกันก็กลายเป็นคนอื่นดังเช่นเขากับสืบสาน ทศวรรษยืนมองเหม่ออยู่หน้ารั้วบ้านคุณาปกรก่อนจะเรียกแกรปมารับ เขาไม่ได้ขับรถยนต์ส่วนตัวเพราะกลัวว่าจะเหตุการณ์จะซ้ำรอย ผู้บงการที่แท้จริงยังไม่ถูกจับ และนี่เป็นอีกหนึ่งในสาเหตุที่ทศวรรษอยากจะรั้งอยู่ที่นี่

วันไหนที่คนร้ายตัวจริงถูกจับ

วันไหนหากสืบสานพบเจอคนที่ถูกใจ

วันนั้นคงเป็นวันที่ทศวรรษก้าวเดินออกมาด้วยความเต็มใจ

รอไม่นานรถที่เรียกก็มารับ ทศวรรษเดินขึ้นรถไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แผ่นหลังที่งองุ้มเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ แม้ไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาสักคำ แต่สีหน้าและท่าทางเหมือนมีเมฆครึ้มก้อนใหญ่ลอยอยู่เหนือศีรษะ ข้าวปลากินนับคำได้ ทศวรรษไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองแสดงสีหน้าและท่าทางแบบไหน อิริยาบถทุกอย่างอยู่ในสายตาของใครอีกคนที่มองอยู่หลังหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนอน