บทที่ 16 ได้อย่าง เสียอย่าง 4

“คิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”

“แล้วจะคิดแบบไหนได้อีก” ทั้งสองคนต่างก็จ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้

“ทำไมคุณไม่บอกผมสักคำ” สืบสานเอ่ยถามเสียงเรียบ อยากจะถามตั้งแต่เมื่อวาน แต่เหมือนว่าคนตรงหน้าอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถจะอธิบายอะไรได้ เขาอุตส่าห์อดทนรอจนถึงเช้าของอีกวัน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ

“บอกอะไร” ระหว่างเราไม่มีความลับได้ด้วยเหรอ? ทศวรรษคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกไป สืบสานคนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเขาสักนิด เว้นช่องว่างระยะห่างเอาไว้ด้วยซ้ำ ถ้าเขาพูดไปอีกฝ่ายจะเชื่อเหรอ ดีไม่ดีช่องว่างที่มีอาจจะขยายใหญ่ขึ้นมากกว่าที่เป็นอยู่ก็ได้ แค่นี้เขาก็ทรมานจะตายอยู่แล้ว จะเดินหน้าก็กลัว จะถอยหลังก็กลัว อยู่กับความหวาดระแวง และหวาดกลัวตลอดเวลา ทศวรรษถอนหายใจเหมือนคนปลงตก ลิ้นแลบเลียริมฝีปากที่แห้งผากก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา

“คนนอกอย่างผมพูดไปคุณจะเชื่อเหรอ…ที่ผมบอกน้องสาวคุณเอาจริง ๆ ผมเองก็เห็นแก่ตัวและหวาดกลัวเหมือนกัน เรื่องหุ่นนั่นหากคุณคิดว่าเป็นฝีมือผม ผมก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้งคุณจริง ๆ” เขาเว้นจังหวะก่อนจะหันหลังสะโพกพิงกับริมหน้าต่าง สองแขนเท้าที่นั่งเอาไว้เพื่อพยุงร่างกายที่กำลังสั่นเทา

“ส่วนเรื่องกล้องวงจรปิดผมก็รู้ในคืนวันนั้นก่อนจะก้มลงไปมองที่ใต้เตียง…เมื่อก่อนคุณหวาดระแวงทุกครั้งที่ต้องไปนอนค้างนอกสถานที่ คุณเองก็เป็นคนสอนผมให้สังเกตเรื่องกล้องวงจรปิดด้วยซ้ำ” ทศวรรษหันหน้ามามองสืบสานที่ยังนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น

“คุณไม่รู้หรือว่าแกล้งไม่รู้กันแน่”

“นั่นสิ” สืบสานละสายตาจากทิวทัศน์ข้างนอก สองฝ่ายต่างสบตากันโดยไม่มีฝ่ายไหนหลบสายตาไปก่อน ทศวรรษเป็นฝ่ายผินหน้าหนีสายตานั้น ก่อนถอนหายใจออกมาดังเฮือกใหญ่

“ช่างเถอะ…ยังไงก็เป็นความผิดของผมอยู่ดี ก็อย่างที่คุณบอกคุณเคยบอกว่าแล้วผมจะเสียใจที่มาอยู่กับคุณที่นี่…ผมก็เสียใจจริง ๆ นั่นแหละ เสียใจที่ทำให้คุณต้องบาดหมางใจกับแม่ แต่อย่างน้อยคุณก็ได้ครอบครัวกลับคืน คุณออกมารอนแรมอยู่ข้างนอกกับผมนับสิบปี สิบปีที่ผ่านผมคิดว่ารู้จักคุณดีพอ แต่เปล่าเลย…ผมรู้จักคุณในแง่ที่คุณอยากให้ผมรู้จักและได้เห็นเท่านั้น” ทศวรรษเม้มปากแน่นก่อนจะหันมาสบตากับสืบสาน นัยน์ตาว่างเปล่า ไม่ได้เจือความวิงวอนเหมือนอย่างแต่ก่อน

“ความจริง…ถ้าคุณจะไปก็แค่บอกผมสักคำ ไม่ต้องสร้างสถานการณ์อะไรให้มากมาย ทำไมผมจะให้คุณไป” ทศวรรษยิ้มบาง ๆ

“ส่วนเรื่องหย่าก็เอาตามที่คุณต้องการก็แล้วกัน ถ้าคุณมีเวลาก็กลับไปคอนโด เผื่อมีของอะไรที่คุณต้องการ ส่วนห้องนั้นก็ขายไปซะจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน” เขายืดตัวตรงสองขาที่กำลังจะก้าวไปเก็บของกลับชะงักเพราะข้อมือถูกกระชากอย่างแรงจนถลาอยู่ในอ้อมอกของอีกฝ่าย ทศวรรษไม่รู้ว่าสืบสานต้องการอะไรจากเขากันแน่ หัวคิ้วจึงมุ่นเข้าหากัน

“ที่พูดออกมาจริงใจกี่ส่วนกัน” ข้อมือนั้นบีบแรงจนเขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ก็แล้วแต่คุณจะคิด”

“เรียกร้องความสงสารอยู่เหรอไง”

“แล้วผมไม่น่าสงสารตรงไหน…” ทศวรรษถามกลับเสียงดัง แทบจะคุมน้ำเสียงที่เจือเสียงสะอื้นเอาไว้ไม่อยู่ ก่อนจะหลุบตาลง เงาของแสงที่กระทบใบหน้าด้านข้างทำให้ใบหน้านั้นยิ่งดูขาวซีดมากกว่าเดิม อยู่โดยไม่รู้อะไร ถูกปั่นหัว ปั่นประสาทเล่นกับความรู้สึกไม่รู้เท่าไหร่ เจอเรื่องกระทบจิตใจมามากมาย สุดท้ายคนไม่ใช่ก็กลายเป็นเพียงคนที่กำลังเรียกร้องความสงสาร ขอความเห็นใจ

“จริงสิ…คนจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างอย่างคุณจะผิดได้ยังไง…จริงไหม การรอคอยโดยไม่รู้เวลาสิ้นสุดมันก็ไม่ต่างอะไรกับการกอดระเบิดเวลา หล่อเลี้ยงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าสักวันนึงคุณจะจดจำเรื่องราวระหว่างเราได้ คุณไม่ใช่ผมคุณก็พูดได้ทุกอย่าง ถูกทิ้งขว้างโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร ถูกย่ำยีความรู้สึกครั้งแล้วครั้งเล่า ก็อย่างที่คนอื่นเคยพูดไว้…ยังไงเราสองคนก็ต้องมีวันนี้ แต่ผมดันทุรังเองทั้ง ๆ ที่ไม่คู่ควรกับคุณเลยสักอย่าง!” เขายิ้มหยันกับความรักและความซื่อสัตย์ที่เคยมีให้สืบสาน สุดท้ายกลับกลายเป็นมีดเล่มหนึ่งที่คอยทิ่มแทงตัวเอง คิดว่าเราจะรักกันไปจนแก่เฒ่า แต่ความจริงก็คือความจริง บางทีสืบสานอาจจะไม่ได้คิดเหมือนอย่างกับเขา รักมากเสียจนฝากชีวิตตัวเองไว้ในฝ่ามืออีกคน สุดท้ายตัวเองก็ย่อยยับแม้แต่จะตัดสินใจเองยังไม่กล้า ไม่มีสืบสานเขาเองก็แทบใช้ชีวิตด้วยตัวเองไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาได้รู้ว่า…เขาไม่ควรจะฝากชีวิตเอาไว้ในมือของใคร สุดท้ายมีเพียงตัวเองเท่านั้นที่ยังคงอยู่

ดวงตาแดงก่ำน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ทศวรรษพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ร้องไห้ออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล พออยู่ต่อหน้าคนรักความอดกลั้นทั้งหมดที่มีก็พังทลาย ร้องไห้โฮสะอื้นจนตัวโยนนิ้วโป้งที่คอยปาดน้ำตาบนผิวแก้มนั้นช่างอ่อนโยน ไม่ต่างอะไรกับหลุมพราง หากเขาใจอ่อนคงไม่แคล้วต้องเจ็บปวดซ้ำ ๆ ย่ำอยู่กับที่อย่างนี้ เขาไม่อยากจะมานั่งร้องไห้กับเรื่องเดิม ๆ อีกแล้ว

การปล่อยมือคือวิธีการที่ดีที่สุด…แต่อ้อมแขนนี้กลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ ทศวรรษดิ้นขลุกขลักจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้น อ้อมแขนที่เมื่อก่อนเอาแต่ผลักไสแต่ตอนนี้กลับรัดเขาเสียแน่นจนหายใจไม่ออก

“ปล่อย บอกให้ปล่อย” ร่างกายที่ดิ้นขลุกขลักในตอนแรกกลับโอบกอดอีกฝ่ายอย่างหวงแหน ซุกใบหน้าที่แดงก่ำร่ำไห้กับหน้าอกอุ่นนั้นอย่างอ่อนแรง ไม่รู้ว่าเสียงสะอึกสะอื้นเงียบลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หน้าอกของสืบสานชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาของทศวรรษ ไฝใต้ตาที่ดวงตาข้างขวาเวลาร้องไห้ยิ่งทำให้เจ้าตัวดูน่าสงสาร แพขนตาเปียกชุ่ม ความเปียกชื้นของน้ำตานั้นไม่เพียงเปรอะเปื้อนบนเสื้อของเขาแต่ยังซึมลึกลงไปในหัวใจของเขาอีกด้วย

การเริ่มต้นยากเสมอ การตัดใจเองก็เช่นกัน ทศวรรษในตอนนี้ทั้งอ่อนแอและโง่เขลา แต่อนาคตที่กำลังจะมาถึงเขาสาบานว่าจะไม่หลั่งน้ำตาให้กับสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับมาอีก ความรักระหว่างเขากับสืบสานก็เหมือนแม่น้ำสายหนึ่งที่มักจะไหลจากที่สูงไปหาที่ต่ำเสมอ และไม่มีวันไหลย้อนกลับ กาลเวลาอาจทำให้แม่น้ำสายนี้แห้งขอดและแห้งเหือดไป เมื่อเวลาผ่านไปอาจมีต้นไม้ใบหญ้า ผืนดินเป็นปึกแผ่นมาทดแทนแม่น้ำสายนั้น บางทีอาจเหลือเพียงแต่คำบอกเล่า ภาพถ่ายให้แก่คนรุ่นหลัง สักวันผู้คนก็ลืมเลือนไป ความรักที่เขามีให้สืบสานเองเช่นกัน อาจเหลือเพียงความทรงจำที่เก็บไว้ในลิ้นชักปิดตายและไม่มีวันจะเปิดออกมาเพื่อสัมผัสมันอีกครั้ง

เมื่อเวลาผ่านไปอาจเป็นเพียงเรื่องเล่าขำขันในวงเหล้าไม่มีผลอะไรกับความรู้สึกอีก