บทที่ 17 ระยะทำใจ 2

แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์แห่งเมืองจันทบุรียืนมองลูกชายที่กำลังนั่งกอดเข่าเหม่อมองออกไปยังท้องทุ่งนาตรงหน้าด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย แม้ว่าลูกชายจะไม่ได้เล่ารายละเอียดอะไรให้ฟังมาก แต่คนเป็นแม่ที่เลี้ยงดูลูกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยตอนนี้หอยใหญ่เท่าฝาบ้าน ต่อให้ไม่อ้าปากพูด สถานการณ์ระหว่างคนทั้งสองคงจะย่ำแย่เป็นแน่ ตอนแรกเธอก็อยากจะค้านเรื่องการแต่งงานอยู่หรอก แต่ทำไงได้เพราะว่าเป็นความสุขของลูก

แล้วก็ดันรักซะจนหัวปักหัวปำเสียด้วยสิ

ฐานะทางบ้านก็ต่างกันออกขนาดนั้น แถมวันงานแต่งฝ่ายนั้นไม่มีใครโผล่หัวมาร่วมงานแม้แต่คนเดียว แล้วตอนนี้เป็นไง…แม้อยากจะพ่นถ้อยคำหยาบคายด่าทออีกฝั่งมากแค่ไหนแต่ก็กลัวจะกระทบจิตใจของลูกชาย ไอ้ทศหนอไอ้ทศ…

พอหันไปมองลูกสาวที่ตัดผมเกรียนไถข้างก็รู้สึกปลงกับชีวิตขึ้นไปอีก มีลูกชายก็เป็นลูกสาว มีลูกสาวดันเป็นลูกชาย ‘ทัดดาว’ เองก็คบหาดูใจกับผู้หญิงเพศเดียวกันเช่นกัน บันเทิงจริง ๆ บ้านนี้ แต่จะว่าไปถ้าตัดเรื่องความนิยมชมชอบเรื่องเพศออกไป ลูกทั้งสองก็ไม่เคยให้ทำให้พ่อแม่เสียใจเลยสักครั้ง มีแต่เรื่องงานแต่งงานครั้งนี้แหละมั้ง

“มายืนทำอะไรตรงนี้แม่มึง” พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ที่คนงานในสวนเรียกจนติดปากเอ่ยถามภรรยาที่กำลังยืนมองลูกทั้งสองอยู่ตรงเสาบ้าน

“เฮ้อ” อยู่กินกันมานานไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ดี เสียงทอดถอนหายใจของภรรยาในตอนนี้ก็เช่นกัน

“เอาน่า…เรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาวก็งี้แหละ”

“มันน่าไหมล่ะ ดูสภาพไอ้ทศสิ ถึงบ้านเราจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนบ้านอีคุณนายนั่นแต่ก็เลี้ยงดูปูเสื่อไอ้ทศมาเป็นอย่างดี ต่อให้มันจะเป็นยังไงในสายตาคนอื่นแต่ก็เป็นแก้วตาดวงใจของพวกเรา พี่จะให้ฉันยืนดูเฉย ๆ หรือไง”

“เอาน่าแม่มึง” พ่อเลี้ยงสมบูรณ์ลูบหลังภรรยาให้ใจเย็นลงก่อนจะได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้องที่ทำเอาพ่อแม่อย่างเขาเกือบอกแตกตาย ไอ้เด็กสมัยนี้!

“นี่พี่ทศอย่าเศร้าไปเลยน่า อาการทางสมองคาดว่าน่าจะเป็นระยะสั้น” ทัดดาวหมอสูตินรีเวชเอ่ยปลอบใจพี่ชายที่มีปัญหากับคู่สมรส ทศวรรษไม่ตอบอะไรได้แต่นั่งถอนหายใจอยู่อย่างนั้น

“นี่พี่ทศ ดาวคุยกับพลอยแล้วว่าจะอุ้มบุญให้พี่สักคน” ทศวรรษหันมามองน้องสาวที่เป็นทอมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“อะไรนะ!”

“ก็…” ทัดดาวถูใต้จมูกตัวเองลดอาการประหม่า

“ก็แบบอุ้มบุญไง พลอยเปิดคลินิกเด็กหลอดแก้ว IVF อะไรพวกนั้น มีเก็บไข่ด้วยนะ” พลอยที่ทัดดาวเอ่ยถึงก็เป็นแพทย์หญิงด้านสูติฯ เช่นกัน ทั้งคู่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน เรื่องราวดราม่าก็มีไม่น้อยไปกว่าคู่ของพี่ชายเลย แต่ว่าแฟนสาวของเขาก็เอาเรื่องเช่นกัน ที่บ้านเลยหุบปากฉับ ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายอะไรอีก รายนั้นเป็นคนมีเหตุผล ไม่มานั่งเถียงข้าง ๆ คู อีกอย่างตัวพลอยเองก็ไม่ได้อยากเรียนหมอ ถูกที่บ้านบังคับมาเหมือนกัน ด้วยเหตุนี้จึงเอาเรื่องที่ถูกบังคับมาต่อรองได้

“เอ้าจะบ้าเหรอไง”

“ดาวพูดจริง คนกันเองทั้งนั้น อุ้มให้พี่คนหนึ่ง ไม่ก็เอาอสุจิพี่มาให้พลอย เลี้ยงเป็นลูกของดาวกับพลอย”

“ประสาท เด็กทั้งคนนะ ไม่ใช่หมาแมว” ทศวรรษแหว แต่ทัดดาวยักไหล่อย่างสบายอารมณ์

แต่จะว่าไปตัวเขาเองก็อยากจะมีลูกของตัวเองกับสืบสานเช่นกัน เคยคุยกันผ่าน ๆ แต่ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก ถ้าเขาท้องได้ก็คงดี….

“ซึมเป็นหมาหงอยอีกละ นี่พี่สืบเคยมาถามดาวอยู่เรื่องทำเด็กหลอดแก้ว”

“จริงเหรอ”

“จริง” เหมือนว่าพี่ชายจะมีท่าทางและสีหน้าที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

“แต่ว่าพูดตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไร เรื่องราวในอดีตเขาอาจลืมไปหมดแล้วก็ได้”

“ลืมได้ก็สร้างใหม่สิ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่”

“เฮ้อ… ตอนนี้พี่สืบเกลียดพี่ยังกะอะไรดี บางทีตายจากกันอาจรู้สึกดีกว่าที่เป็นอยู่มั้ง”

“โถ โถ พี่สาวที่แสนดีของน้อง” ทศวรรษขอบตาร้อนผ่าวจนทัดดาวต้องเข้าไปกอดปลอบโยน

สองผัวเมียก็มองหน้ากันด้วยความละเหี่ยใจ ก็ดูความคิดพวกมันทั้งสอง หันไปมองคุณนายนอร่าที่นอนอยู่ในกรง คงจะมีแมวขาวตัวนี้ละมั้งที่เป็นยาใจของคนแก่สองผัวเมียในเวลานี้

ตอนมื้อค่ำวันนี้ครอบครัวสุขสันต์ สี่พ่อแม่ลูกอยู่กันพร้อมหน้าในบ้านเรือนไทยไม้สักทองหลังใหญ่ ลมตามชายทุ่งพัดโกรกเข้ามาพัดพากลิ่นหอมของรวงข้าวให้รู้สึกสดชื่น อาหารคาวหวานมีแต่ของชอบลูกทั้งสองคน

“นี่ไอ้ทศเอ็งไม่หาผัวใหม่ล่ะ แบบท่านเช็กบ่อน้ำมัน” ทัดดาวกลั้นขำแทบสำลัก และเดี๋ยวพี่สาวเธอต้องแหกปากเสียงดังแน่

“แม่! อยากให้หนูถูกรุมปาหินตายหรือไง เขาเป็นอิสลาม รักร่วมเพศถือว่าบาป” ทศวรรษค้อนขวับ

“เอ้า ใครจะไปรู้ใช่มั้ยพ่อมึง”

“พ่อรู้จ้ะแม่”

“เอ้า รู้แล้วทำไมไม่บอก” พ่อเลี้ยงสมบูรณ์มีสีหน้าลำบากใจ

“ก็แม่ไม่ได้ถาม”

“ตาสมบูรณ์!”

“เอ้า” ทัดดาวตักปลาใส่ในจานให้ทั้งสองคน

“พอเลยทั้งแม่ทั้งพ่อ ทานข้าวทานปลากันดีกว่า”

“เอ็งก็เหมือนกัน อย่าทำอะไรแผลง ๆ เชียว”

“หนูทำอะไรล่ะแม่”

“เอ็งจะทำลูกให้ไอ้ทศ”

“โอ๊ย ก็หลานแม่ไหมล่ะ หรือว่าแม่ไม่อยากเลี้ยงหลาน”

“มีลูกอย่างพวกเอ็งสองคนเรื่องหลานปลงไปนานแล้ว ไม่มีก็ไม่เห็นเป็นไร ขอแค่พวกเอ็งมีความสุขก็พอ ใครจะว่าอะไรก็ช่าง…” แม้ถ้อยคำจะไม่ได้สวยหรูแต่สองพี่น้องก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าพ่อแม่รักพวกเขาที่แตกต่างจากคนอื่น

แม้จะแตกต่างแต่ก็พิเศษ…ดูได้จากหน้าที่การงานของลูกทั้งสองคนในวันนี้