บทที่ 21 แค่เปิดใจ ม่านหมอกก็มลาย 4

“ก็อย่างที่ฝันเคยบอกไป ช่วงนี้สภาพจิตใจพี่ทศไม่ค่อยดีแต่ก็ยังพยายามจะทำทุกอย่างตัวคนเดียว ฝันก็เคยตั้งคำถามในใจระหว่างความรักระหว่างพี่สองคน ตอนนั้นฝันก็ยังไม่เข้าใจโลกของพวกพี่มากนัก แต่พอฝันไปคอนโดพี่ทศบ่อย ๆ ฝันรับรู้ความรักก่อนหน้าระหว่างพี่ทั้งสองทันทีผ่านรูปถ่ายมากมายเหล่านั้น และพี่ทศทำเพื่อพี่สืบมากมายขนาดไหนขนาดตัวเองแพ้ขนยังซื้อแมว…เอ๊ย” สานฝันทำทียกมือปิดปาก สีหน้าเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด สืบสานที่จมจ่อมกับความคิดของตัวเองเงยหน้าขึ้นมาคาดคั้นเอาคำตอบจากน้องสาวผ่านทางสายตา สืบสานไม่รู้ตัวเลยว่าภายใต้หน้ากากใบหน้าที่เฉยชาแต่แววตากลับซ่อนความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ไม่มิด เต็มไปด้วยคำถาม การคาดคั้น และบีบบังคับผ่านทางความเงียบที่ปกคลุมคนทั้งสอง

“…เอ่อ ฝันต้องไปหาพี่ทอฝันแล้วละคะ” สานฝันทำทีเหลือบมองนาฬิกาตรงผนัง สืบสานยืดตัวนั่งหลังตรงจดจ้องนัยน์ตาของน้องสาวอย่างไม่ลดละ

“แมวอะไร”

“พี่สืบจะสนใจทำไมละคะ”

“พี่ถามว่าแมวอะไร?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นแม้ไม่กระโชกโฮกฮากแต่ก็เหมือนมีมือเย็น ๆ บีบตรงคอเพื่อให้เธอคายคำตอบที่ทำให้เขาพอใจ

“มะ แมวที่พี่ทศซื้อไว้เพื่อฉลองวันครบรอบการแต่งงาน ตรงกับวันที่พี่สืบเกิดอุบัติเหตุพอดี” สานฝันกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ พร้อมกับบ่นในใจหลายประโยค อะไรกันทำไมเธอถึงกลายเป็นคนผิดไปเสียอย่างนั้นเล่า!

“อย่าบอกว่าฝันเป็นคนพูดนะคะ”

“แล้วแมวอยู่ไหน”

“ตอนแรกฝันก็ไม่รู้ พอดีเห็นของเล่นแมวที่พี่ทศซื้อไว้เลยถามกับพวกพี่ต้นตาลเห็นว่าฝากแม่พี่ทศเลี้ยงที่จันทบุรี” สืบสานไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงหลับตาและถอนหายใจออกมาอย่างแรงเพียงเท่านั้น

“พี่สืบ”

“พี่ไม่เป็นไร ถ้างั้นพี่ขอตัวก่อน” สืบสานหยัดตัวยืนขึ้น สองขาที่กำลังจะก้าวเดินชะงักกับคำขอของน้องสาว

“อีกสามวันพี่ทศจะไปเที่ยวญี่ปุ่น เผื่อพี่สืบลืมไปว่าตัวเองเป็นคนจองและจัดแจงทั้งหมด ถ้าพี่ไปพี่ทศคงดีใจมาก” สืบสานหันหน้าเอียงคอน้อย ๆ มองน้องสาวที่หุบปากฉับก่อนจะเดินออกไปด้วยอารมณ์ปั่นป่วนที่พลุกพล่านอยู่ในอกจนแสบร้อนไปหมด เมื่อแผ่นหลังตระหง่านนั้นผลุบหายไปยังบานประตูอีกฝั่งสานฝันก็ยิ้มพรายกดโทรศัพท์เข้าไปในกลุ่มที่มีสมาชิกเพียงสี่คน และไม่มีทศวรรษด้วยเช่นกัน ภารกิจทวงคืนความเป็นธรรมให้พี่สะใภ้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

“B1 เรียก B2 แผนการขั้นต้นสำเร็จ!” สามสาวที่กำลังสุมหัวพูดคุยอยู่ที่ร้านวิกของต้นตาลเหยียดยิ้มที่ริมฝีปากก่อนจะตบมือใส่กันทั้งสามคน

“งานนี้ต้องแจกแอนตาซิน”

“กูจะทำอ่างให้แช่เลยเอ้า ฮีจะได้จำไปจนตาย!”

สืบสานเดินกลับมาห้องตัวเองไม่กี่ก้าวก็เจอกับพรรณพิลัยที่มีสีหน้ากังวลใจเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องนอนของเขาเหมือนหนูติดจั่น สืบสานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อดึงสติและปรับอารมณ์ให้เย็นลงก่อนจะเอ่ยเรียกมารดา

“คุณแม่” พรรณพิลัยที่ก้มหน้าเดินไปมาจมจ่อมกับความคิดของตัวเองก่อนหน้าสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากลูกชายที่ดังมาจากทางด้านหลัง พรรณพิลัยเองก็ปั้นสีหน้าไม่ถูก ร่วมสองสัปดาห์เศษที่เธอเอาแต่เก็บตัว วิ่งหนีความจริงและความผิดของตนที่ได้ก่อไว้

“สืบ” พรรณพิลัยหมายจะสืบเท้าเข้าใกล้ลูกชายอีกหน่อยแต่สืบสานกลับก้าวถอยหลังเสียอย่างนั้น

“ครับ”

“คือ แม่” พรรณพิลัยบีบมือที่เย็นเฉียบของตัวเองแน่นพร้อมกับเม้มปากก่อนจะเอ่ยคำขอโทษออกมาได้ในที่สุด

“…แม่ ขอโทษ ขอโทษลูกทุกอย่าง ขอโทษที่ทำให้ลูกเสียใจ” สีหน้าของสืบสานไม่แปรเปลี่ยนแต่เรียบเฉยจนคงมองใจหาย

“แม่…ไม่ได้หวังให้ลูกให้อภัยแม่ในตอนนี้ แต่แม่อยากให้สืบรู้ไว้ว่าแม่เสียใจจริง ๆ ที่ทำกับลูกแบบนั้น” พรรณพิลัยสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อไม่ให้หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาไหลลงมา สืบสานหลุบตามองพื้นก่อนจะเสไปมองด้านข้างเขาเองก็ทำได้เพียงถอนหายใจเช่นกัน

“คุณแม่รับในส่ิงที่ผมเป็นได้จริง ๆ เหรอครับ” คำถามนี้ทำเอาพรรณพิลัยเองก็สะอึกไปเหมือนกัน แต่เธอพยายามเปิดใจและพูดในใจสิ่งที่กลั่นกรองมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

“เราต่างก็เติบโตมาต่างยุคต่างสมัย แม่จะพยายามเปิดใจและยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็น ต่อไปแม่จะไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของลูกอีก …ลูกรักใคร แม่ก็จะรักเขาด้วย” สืบสานได้ยินประโยคนั้นหันไปมองมารดาที่น้ำตานองหน้า ต่างฝ่ายต่างก็สบตากันอยู่อย่างนั้นสักครู่

“ขอบคุณครับ” สืบสานเป็นฝ่ายขอบคุณเพื่อทำลายความเงียบนั้น ความบาดหมางไม่ว่าจะทางใจและทางกายที่ได้รับมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ลูกอย่างเขาก็อยากได้เวลาเพื่อเยียวยาความรู้สึกของตัวเองด้วยเช่นกัน ระยะเวลาสิบปีที่เขาต้องรอนแรมอยู่ข้างนอก หากไม่มีทศวรรษอยู่เคียงข้าง ไม่มีทศวรรษคอยส่งเสียค่าเทอมให้เขาเรียนจนจบปริญญาโท ระหว่างที่เขาร่อนเร่สร้างเนื้อสร้างตัวอยู่ข้างนอก พิสูจน์ตัวเองอย่างหนัก มารดาก็คอยก่อกวนความสำเร็จของเขาอยู่ตลอด สู้กับตลาดไม่พอ ยังต้องสู้รบตบมือกับแผนการก่อกวนของครอบครัวตัวเองด้วย ตัวตนของเขาที่เกือบจะแตกสลายเพราะพ่อกับแม่ผิดหวังในเพศสภาพของตัวเอง ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นเด็กดี อยู่ในโอวาทของท่านทั้งสองมาโดยตลอด การที่เขาเป็นเกย์เสมือนว่าเขากลายเป็นตราบาปของครอบครัว ตะกอนในใจของสืบสานที่รสนิยมชมชอบเพศเดียวกันกลับกลายเป็นปมในใจปมใหญ่กดตัวเขาให้ต้อยต่ำและเล็กจ้อยอยู่เสมอ การทะเลาะกับที่บ้านใหญ่โต พ่อแม่ไม่ยอมรับตัวตนของเขาที่รักใคร่ชมชอบเพศเดียวกัน หากจะเอ่ยคำว่าให้อภัยในวันนี้ ตอนนี้ และไม่ถือสาการกระทำที่ผ่านมาของท่านทั้งสอง…มันก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก ต่อให้พูดได้แต่ก็ไม่ได้ออกมาจากใจของเขาด้วยความสัตย์จริง ช่องว่างระหว่างวัยที่ห่างหายไปนานจนเกือบขาดสะบั้น ไหนจะเรื่องที่แม่ของเขาทำลับหลังรังแกทศวรรษตลอดระยะเวลาหลายปี หนักสุดคือรถของทศวรรษถูกตัดสายเบรก หากคนขับในวันนั้นคือทศวรรษเล่า…แม้ว่าแม่เขาจะไม่ได้เป็นคนสั่งการก็ตาม แต่ก็เปิดเผยร่องรอยให้ศัตรูสบโอกาส และหาจังหวะในการลงมือ!

กลับกันหากท่านทั้งสองยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ไม่ว่าเขาจะเป็นเกย์หรือไม่ สืบสานคนนั้นก็ยังคงเป็นสืบสาน คุณาปกร เป็นบุตรชายคนโต มีเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเราไหลเวียนอยู่ในร่างกายคนละครึ่ง หากพ่อแม่ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นได้ ป่านนี้บริษัทของครอบครัวก็คงไม่สั่นคลอน ดีไม่ดีอาจจะแตกไลน์การผลิตใหม่ ๆ และครอบครัวของเขาก็คงไม่ต้องห่างเหินกันยาวนานถึงสิบปี สืบสานได้แต่ยืนอยู่ที่เดิมอยู่อย่างนั้น ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ข้อมูลหลายอย่างที่ได้รับวันนี้ทำให้หัวสมองตื้อ อื้ออึงไปหมด ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่อย่างเดียวจนพรรณพิลัยเองก็ใจเสีย แต่ก็พยายามที่จะเข้าหาลูกชายด้วยวิธีละมุนละม่อม

“งานเลี้ยงฉลองวันเกิดแม่ ชวนเขามาด้วยสิ” สืบสานเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เงียบไปนานก่อนจะเอ่ย

“ผมจะลองถามดูครับ” พรรณพิลัยยิ้มแย้มก่อนจะปาดน้ำตาตรงหัวตาลวก ๆ

“ดึกแล้วลูกรีบพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้ยังต้องเข้าบริษัทอีก”

“คุณแม่ก็เช่นกัน” สืบสานพูดจบก็เปิดประตูเข้าห้องนอนไป เมื่อบานประตูปิดลงสืบสานที่เข้มแข็งและเปลือกนอกที่ไม่แยแสอะไรกลับยืนพิงประตูด้วยความเหนื่อยล้า กระบอกตาร้อนผ่าวก่อนจะปล่อยตัวเองให้ไหลไปกับแรงโน้มถ่วงของโลก นั่งยอง ๆ ซุกกระบอกตาที่ร้อนผ่าวและเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตากับสองแขนของตัวเอง นั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่หลังบานประตูนั้น