บทที่ 31 สะใภ้ไม่ไร้ศักดินา

ทางด้านทศวรรษที่กำลังนั่งสังสรรค์กับเพื่อนบ้านที่มักจะมาร่วมจอยทานข้าวกับครอบครัวของมะเดี่ยวเป็นประจำ แม้ว่าทศวรรษจะพูดภาษาอีสานไม่ได้ ฟังไม่ออกแต่ทว่าความเป็นกันเองของคนที่นี่ กอปรกับเหล้าเข้าปากทำให้ภาษาไม่ใช่อุปสรรคของการพูดคุยกินดื่มอีกต่อไป เขาชอบสังคมที่นี่ ผู้คนน่ารักเป็นกันเอง เหมือนบ้านของเขาที่จันทบุรี หรือบ้านยายที่ภาคเหนือ ชีวิตที่รีบร้อนในเมืองกรุงแม้แต่ครอบครัวเดียวกันบางทีอาจไม่มีเวลาที่จะทานข้าวร่วมกันเลยด้วยซ้ำ แถมยังมีเวลานั่งกินลมชมวิว ดวงดาวที่นี่สุกสกาวมองเห็นด้วยตาเปล่า การมาที่นี่ของเขาไม่สูญเปล่าเลยจริง ๆ

“นี่อีทศ” ต้นตาลขยับตัวมานั่งข้าง ๆ ทศวรรษที่นั่งกอดเข่าเหม่อมองฟ้าทำเอ็มวี

“อะไร”

“มึงยังไม่คืนดีกับผัว?”

“ไม่เชิง”

“เอ้าอีนี่ตอบยังกะดารา” ทศวรรษถอนหายใจก่อนจะทำหน้าเหม็นเบื่อใส่พร้อมกับจิกกัดตอบ

“ตัวติดกับผัวก็ถาม ห่างกันก็ถาม ไหนเมื่อก่อนพวกมึงสมน้ำหน้ากูทื่เอาแต่ตามติดผัวไงคะ” ต้นตาลเกาหางคิ้วก่อนจะถอนหายใจ

“อีนี่ มึงรู้ปะมึงเป็นคนไม่มีตรงกลาง เวลาหายต๋อมไปกับผัวเหมือนไม่มีอยู่ในสารบบ พอมึงมาอยู่กับพวกกูมึงก็ไม่ติดต่อผัวเลย กูงงมากกกกกกกกถึงมากที่สุด”

“มึงงงอะไร”

“นี่อีทศ แล้วตกลงมึงจะเอายังไงต่อ จะให้มันคาราคาซังอยู่อย่างนี้?”

“ไม่รู้สิ กูเสียความรู้สึกไม่ได้ไง?”

“กูเข้าใจว่าฮีก็ทำเกินเบอร์ไปมาก แต่จะปั้นปึ่งแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้ใช่ปะ”

“กูแค่อยากให้เวลาตัวเองได้ไตร่ตรองความสัมพันธ์ระหว่างเรา”

“อีห่าสำบัดสำนวน มึงรักผัวปานจะดมดากขนาดนั้น”

“รักก็รักอยู่ แต่บางครั้งกูก็ไม่เข้าใจการกระทำของสืบ บอกกูสักคำจะตายปะ อย่างน้อยกูยังพอมีเวลาได้เตรียมใจจะได้ไม่ต้องดราม่ามาก และเหตุการณ์ที่ผ่านมาจะให้กูทำเป็นลืม ๆ แล้วเดินหน้าต่อไม่ได้จริง ๆ ถ้ากูไม่มีพวกมึงป่านนี้กูคงตายไปละ” พอพูดถึงตอนนี้ทศวรรษก็รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว แม้สภาพจิตใจจะดีขึ้นมากแล้ว แต่บททดสอบนี้ก็โหดร้ายกับเขามากเกินไปจริง ๆ แถมสลักรอยแผลขนาดใหญ่เอาไว้ใจในของเขา ต่อให้ทั้งเขาและสืบสานตัดสินใจจะเดินหน้าต่อ แต่ความรู้สึกที่ติดอยู่ในใจยังไงก็ไม่สามารถชะล้างออกไปได้โดยง่าย

เขารักสืบสานแต่เหมือนไม่เข้าใจความคิดความอ่านของสืบสานเลย และอีกฝ่ายก็เล่นละครตบตาได้แนบเนียนเหลือเกิน เหมือนเป็นใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก หัวใจแทบจะขาดรอน ๆ เมื่อได้ยินว่าคนรักประสบเหตุร้าย แม้อีกฝ่ายอยากจะปกป้องและกีดกันเขาให้ออกจากความขัดแย้งภายในของตระกูลก็ตาม

แค่บอกสักคำ อย่างน้อยเขาจะได้เตรียมใจ ไม่ได้สวมบทบาทเป็นผู้สูญเสียจนไม่อาจออกจากตัวละครนี้ได้โดยง่ายเหมือนอย่างตอนนี้

“มึงหนีได้ไม่นานหรอก ยังไงต้องเผชิญหน้ากันสักวัน”

“ก่อนมากูขอหย่ากับเขา”

“หาาาาา ถามจริง?”

“อือ”

“ไม่น่าเชื่อว่ามึงจะใจเด็ดขอหย่าผัวก่อน” ต้นตาลเอามือทาบอก อีทศเพื่อนสาวของเขาเติบโตทางกายใจและจิตวิญญาณของแท้ เมื่อก่อนอะไรก็ผัว ๆ ตอนนี้กลับใจแข็งเหมือนเหล็กกล้าไม่ยอมโอนอ่อนไปตามลมอีก

“กูยื่นหนังสือคำร้องหย่าให้พ่อผัว แถมยังเซ็นไม่เอาอะไรสักบาท เรื่องบริษัทกูก็เซ็นมอบอำนาจให้สืบจัดการ พ่อผัวแม่ผัวจะได้สบายใจ เอาลูกเขามากกไว้ตั้ง 10 ปี อย่างน้อยเขาจะได้รู้ว่ากูไม่ได้คิดหวังปอกลอกหรือเรียกร้องอะไร ถึงแม้กูจะไม่ร่ำรวยเท่าบ้านเขา แต่กูก็ไม่เคยคิดเรียกร้องอะไรจากเขาแม้แต่น้อย รักที่สืบเป็นสืบ ไม่ได้รักที่สืบเป็นลูกชายคนโต เป็นทายาทของคุณาปกร ต่อให้สืบไม่มีอะไรกูก็ยังรักและชอบเขาอยู่ดี อีกอย่าง 10 ปีที่ผ่านมากูมากกว่าที่เป็นฝ่ายได้กำไร ต่อให้ไปกันไม่ได้อีกต่อไปกูก็พร้อมยอมรับ”

แปะ แปะ ต้นตาลปรบมือพลางแสร้งปาดน้ำตาป้อย ๆ

“รางวัลตุ๊กตาทองปีนี้ต้องเข้าแล้วปะ” ทศวรรษหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคำปลอบใจของต้นตาล

“แต่อีกนัยหนึ่งกูก็อยากจะคบกับสืบได้อย่างสบายใจ ถ้าพ่อแม่เขาไม่ยอมรับ กูคงจะยอมแพ้แล้วจริง ๆ ไม่อยากจะดันทุรังต่อ ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะเจออะไรที่เหนือความคาดหมายแบบนี้อีก เล่นกับใจกูฉิบหาย เฮ้อ”

“กูเข้าใจว่ะ รักต่างชนชั้นฉิบหาย” สักพักเสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์ที่วางข้าง ๆ ก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของพวกเขาทั้งคู่ ทศวรรษหัวคิ้วขมวดเป็นปมก่อนจะกดรับโทรศัพท์

“ว่าไงแม่”

“ลูกทศเมื่อไหร่จะกลับบ้าน” ทศวรรษยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู ก่อนจะมองสายเรียกเข้าในหน้าจออีกครั้งด้วยความไม่แน่ใจ

“นี่คุณนายจะมาไม้ไหน” วันนี้คุณนายแกมาแปลก เรียกว่าลูกทศเสียงหวานเลี่ยนจนบาดหู

“ไม่มีอะไร คิดถึงลูกไม่ได้เหรอ”

“แน่ะ มีอะไรดี ๆ งั้นเหรอ หรือว่าแม่ขายที่ดินได้อีก หนูจะได้มีเงินไปทำสวย”

“โอ๊ย เอาที่ไหนมาขายอีกเล่า”

“แม่มีอะไรก็พูดมา พูดแบบนี้หนูขนลุก”

“จะโทรมาบอกว่าบ้านเอ็งเสร็จแล้ว อยากให้กลับมาดู ไอ้ดาวก็อยู่ด้วย”

“เอ้า กลับเมื่อไหร่ไม่เห็นบอกกันเลย”

“คงเห็นว่าเอ็งยุ่ง ๆ ไม่ก็อาจจะหลบไปเลียแผลใจเลยไม่ได้โทรบอก”

“แม่!!!!!” ทศวรรษอดที่จะตะโกนเรียกอีกฝ่ายดัง ๆ ไม่ได้ สมกับเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ

“ใครบอกว่าหนูหลบมาเลียแผลใจ หนูมาดูวัตถุดิบต่างหาก”

“เออ เออ เอาที่เอ็งสบายใจ รีบกลับมาดูบ้านได้แล้วจะเอาอะไรเพิ่มเติมจะได้รีบตกแต่งให้มันเสร็จ ๆ ไป” พอพูดมาถึงตรงนี้ก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้

“อีกอย่างจะได้ทันฤกษ์ขึ้นบ้านใหม่ที่ไปขอกับหลวงพ่อไว้ด้วย”