บทที่ 31 สะใภ้ไม่ไร้ศักดินา 3

“มะ มีอะไรหรือเปล่าครับ” พอได้สติทศวรรษก็รีบถามสืบสานด้วยความประหม่าก่อนจะยกมือไหว้พ่อแม่ของสืบสานอย่างนอบน้อม พรรณพิลัยเองก็ยกมือไหว้ตอบรับเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยปากเรียกทศวรรษให้มาทานข้าวด้วยกัน

“เรียกน้องมาทานข้าวสิลูก” แม้แต่สามสาวที่ได้ฟังหูตาตั้งขึ้นมาทันที ถองศอกใส่กันยกใหญ่ ไม่เคยคาดคิดถึงความเป็นไปตรงหน้ามาก่อน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าทางแม่อีพี่สืบเกลียดอีทศเพื่อนเขาจนหน้าไม่อยากจะมอง ตอนนี้มานั่งที่บ้านของอีทศไม่พอ ยังชวนร่วมโต๊ะอีก ใครไม่งง แต่สามสาวงงค่ะ เพราะว่าตั้งแต่คบหากันมาหลายสิบปี ทศวรรษเองก็มีปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้กันมาตลอด ถึงขนาดทำของใส่กัน ยังขนลุกไม่หาย ตอนนี้นั่งหน้าสลอนพร้อมหน้ากันสองฝั่งก็อดแปลกใจระคนดีใจด้วยไม่ได้ สืบสานเอื้อมมือไปจับมือที่ผอมบางของทศวรรษกระชับให้มั่นก่อนจะเดินไปยังทางด้านข้างสานฝันที่ยิ้มหน้าระรื่น พลางเอ่ยเรียกเบา ๆ

“พี่ทศ พี่ทศ” กวักมือเบา ๆ พร้อมกับขยับที่ให้อีกฝ่ายได้นั่งข้าง ๆ ตน ทศวรรษกระซิบถามสานฝันทันที

“นี่มันอะไรกัน”

“เดี๋ยวพี่ทศก็รู้เองค่ะ” พลางขยิบตาให้อย่างทะเล้น ทศวรรษที่งงเป็นไก่ตาแตกหันไปหาสืบสานที่นั่งลงข้าง ๆ ตัวเองพอดี รวมไปถึงสามสาวที่นั่งลงฝั่งตรงข้าม นั่งล้อมวงกันเป็นตัวยูพอดี

“นี่มันอะไรกับครับ” สืบสานเองก็กระชับฝ่ามือชื้นเหงื่อนั้นพร้อมบีบเบา ๆ ให้กำลังใจ

“บ้านพี่อยากมาทานข้าวกับบ้านทศ”

“ครับ?” พอเห็นทุกคนมากันครบแล้วท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ก็เอ่ยต้อนรับลูกสะใภ้ใหญ่ทันที

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ”

“ครับ” ทศวรรษยกมือไหว้อีกครั้งด้วยความเคารพ พลางมองหน้าแม่และพ่อของตัวเองก็ไม่เห็นความขุ่นข้องหมองใจอยู่ในนั้น รวมไปถึงน้องสาวอย่างทัดดาวที่ยิ้มหน้าบาน แถมยังยักคิ้วหลิ่วตาให้ผู้เป็นพี่อีก สองพี่น้องต่างส่งซิกให้กัน แต่ทศวรรษก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับสองบ้านในระหว่างที่เขาไม่อยู่ รวมไปถึงคุณหญิงพรรณพิลัยที่ดูอ่อนโยน โอบอ้อมอารีทันทีที่เห็นเขา ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เห็นหน้าคนรักของลูกชายทีไรเหมือนสวมวิญญาณแม่งูปรี่เข้ามาฉกก่อนเสียด้วยซ้ำ แถมยังไม่เคยพูดจากันดี ๆ กันเลยสักครั้ง

“ทานข้าวกันก่อนดีกว่านะคะ เด็ก ๆ คงจะหิวกันแล้ว” สามสาวจ้องอาหารตรงหน้าตาเป็นมัน อาหารบนโต๊ะเป็นอาหารจานโปรดของทศวรรษทั้งนั้น เพราะว่ามีสมาชิกมากอาหารแต่ละอย่างจึงมีอย่างละสาม แกงส้มชะอมกุ้งตรงหน้าทศวรรษก็เช่นกัน

“ชิมแกงส้มกุ้งดูซิจ๊ะ” พรรณพิลัยชักชวน สืบสานเลยตักใส่ชามเล็ก ๆ ให้ทศวรรษ ทุกคนทั้งโต๊ะลุ้นเป็นตาเดียว ทศวรรษกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอก่อนจะพยักหน้าน้อย ๆ ตักกุ้งลายเสือตัวโตเข้าปากพร้อมกับซดน้ำแกงร้อน ๆ ไปด้วย

“อร่อยหรือเปล่า แม่พี่ทำเอง” ทศวรรษสำลักไอโขลกหน้าดำหน้าแดง สืบสานคอยลูบหลังให้ไม่ขาด พอลมหายใจคงที่ก็ตอบไม่เต็มปาก

“อ อร่อยครับ” เคยโดนข้าวคลุกเกลือไปครั้งหนึ่ง ใครบ้างจะไม่ระแวง ต่อให้ที่นี่จะเป็นถิ่นเขาเองก็ตาม ทศวรรษคิดในใจเงียบ ๆ

“รสชาติพอใช้ได้เหรือเปล่า เผ็ดไปไหมลูก” พรรณพิลัยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ต้นตาลยังทำตาโตเมื่อได้ยินแม่ผัวเรียกลูกสะใภ้แบบนั้น ยกมือมาปิดปากแทบไม่ทัน รวมไปถึงทศวรรษเองด้วย เขาหันไปมองหน้าสืบสานก่อนจะเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มให้กันด้วยความเอ็นดู

“แม่พี่เข้าครัวทำด้วยตัวเองเลยนะพอรู้ว่าวันนี้ทศจะกลับมา” ทศวรรษเม้มปาก ไม่รู้จะทำหน้ายังไง แล้วก็ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะตอนที่เขาก้าวเท้าออกมาจากบ้านคุณาปกรก็คิดถึงเหตุการณ์ในแง่ลบเอาไว้ต่าง ๆ นานาถึงขั้นต้องหนีไปฮีลใจไกลถึงกาฬสินธุ์ และต่อให้สืบสานไม่อยากจะหย่าขาดกับเขาแต่ทางผู้ใหญ่คงไม่มีทางยอม แต่นี่กลับตาลปัตรไปหมด

และนี่คงเป็นสาเหตุที่นายแม่จันทร์ทิพย์เรียกลูกทศกลับบ้าน?

แล้วถามน้ำหนักตัวของเขาไปทำไม ทศวรรษเอียงหัวด้วยความงุนงง สับสน และไม่เข้าใจเหตุการณ์ในขณะนี้เป็นอย่างมาก แล้วแม่ของเขาเองถึงขนาดเรียกแม่ของสืบสานว่า ‘คุณน้อง’ อีกฝ่ายก็เรียกแม่เขาว่า ‘คุณพี่ด้วยเช่นกัน’ แล้วไปเป็นคุณพี่คุณน้องกันตั้งแต่เมื่อไหร่!!

โอ้โหแล้วสมาชิกมากันครบทุกคน แถมยังนั่งพื้นขัดสมาธิกินข้าวขันโตกกันแบบบ้าน ๆ แบบนี้อีก

ทศวรรษเลยหันไปยกมือไหว้ พร้อมกับเยี่ยมหน้าออกไปด้านหน้าเล็กน้อย สบตากับพรรณพิลัยพร้อมกับเอ่ยถ้อยคำจากใจ

“ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้มากครับ และก็ขอบคุณ คุณท่านและทุกคนที่อยู่ที่นี่ด้วย ขอบคุณจริง ๆ ครับ” ทศวรรษยกมือไหว้ไปทางฝั่งผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ ต่อให้เหตุผลที่บ้านคุณาปกรมาอยู่ที่นี่จะเป็นเพราะอะไรก็ตาม แต่เขาไม่อยากทำลายบรรยากาศอันดีงามเพราะทิฐิในใจ ดูจากสีหน้าของคนที่อยู่ที่นี่ ทุกคนยิ้มแย้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความเบิกบาน มื้อเย็นมื้อนี้จึงเป็นอีกมื้อที่พิเศษและมีค่าสำหรับทศวรรษ ครั้งนี้แม้จะกินข้าวพร้อมน้ำตา แต่กลับไม่ใช่เพราะความทุกข์ระทม เหมือนฝันเป็นจริงมากกว่า ที่ทั้งสองบ้านต่างก็นั่งทานข้าวกันด้วยท่าทีสบาย ๆ ไม่มีชนชั้นและแวดวงสังคมมาเกี่ยวข้อง เขาไม่เคยมีตัวตนและได้รับการยอมรับจากฝั่งทางครอบครัวของสืบสานมายาวนานนับสิบปี บางทีต่อให้พวกเขาวาสนาคนรักสิ้นสุดเพียงเท่านี้ ทศวรรษก็ไม่เสียใจถือว่าได้เพื่อนรู้ใจเพิ่มมาอีกหนึ่งคน สุดท้ายมื้ออาหารนี้ก็จบลงพร้อมกับบ้านคุณาปกรที่กลับไปพักที่โรงแรมในเมือง ยกเว้นสืบสาน…