บทที่ 5 เหนี่ยวรั้งไว้แค่กาย

“เรื่องก็เป็นมาอย่างนี้แหละค่ะ” สานฝันกอดหมอนอิงในคอนโดของทศวรรษ ที่นี่เคยเป็นบ้านที่อบอุ่นของพี่ชาย แต่พอมาถึงวันนี้ทุกอย่างกลับแปรเปลี่ยนไปในพริบตา

“พี่ทศไม่คิดว่ามันแปลกเหรอคะ” ทศวรรษที่ใบหน้าซูบซีดแถมมุมปากยังแตกเลือดซิบก้มหน้ามองแก้วน้ำตรงหน้า เอ่ยตอบเสียงเนือย ๆ

“แปลกยังไง”

“ปกติพี่สิบไม่ใช่คนขับรถเร็ว แม้ว่าวันนั้นฝนจะตกก็จริง อีกอย่างรถยุโรปปกติเซฟตี้ดีจะตาย เบรกก่อนคนจะเหยียบด้วยซ้ำหากเกิดเรื่องไม่คาดฝัน” ทศวรรษเงยหน้าขึ้นมาสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหู

“ฝันไม่เชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุเหรอ” หญิงสาวพยักหน้า

“แล้วอีกฝ่ายเป็นใคร ต้องการอะไร” แม้ว่าทุกคนจะมีคำตอบอยู่ในใจแต่ก็ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ไม่น่าจะเป็นไปได้ หากพลาดถึงตายเลยทีเดียว

“ฝันก็ไม่รู้”

“ช่างเถอะพี่สืบปลอดภัยก็ดีแล้ว” ทศวรรษตัดบท ตอนนี้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ตั้งแต่คบหากันมาร่างกายของเขาไม่เคยต้องเลือดตกยางออกจากฝีมือของคนรักเลยสักครั้ง สืบสานปรนนิบัติดูแลเขาประหนึ่งสิ่งของล้ำค่า การกระทำทุกอย่างของอีกฝ่ายทิ้งตะกอนภายในใจของเขาจนไม่อาจสลัดให้หลุดภายในวันสองวัน เขาไม่อาจทำใจปล่อยมือผู้ชายที่แสนดีอย่างสืบสานให้หลุดมือไปได้

จวบจนลมหายใจสุดท้ายอาจลืมไม่ได้ด้วยซ้ำ…บางครั้งการตายจากย่อมดีกว่าการอยู่ต่อหน้าแต่ก็คว้าเอามาไว้ในมือไม่ได้ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง ระหว่างเขากับสานฝันเปรียบเสมือนพี่น้องท้องเดียวกันไม่มีอะไรให้น่าอาย เมื่อสานฝันเห็นน้ำตาอีกฝ่ายตัวเองก็น้ำตาเอ่อล้นที่ขอบตาทันทีเช่นกัน

“พี่ทศไม่เอาอย่าร้อง” สานฝันเข้าไปสวมกอดพี่สะใภ้ ทั้งสองคนกอดกันร้องไห้อยู่อย่างนั้นนานสองนานจนหลังเสื้อสานฝันชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา

“พี่ทศ อยากร้องก็ร้องออกมาให้พอ ถ้าพี่ยอมแพ้ตอนนี้แล้วพี่สืบล่ะ เขารักพี่ออกขนาดนั้นเขาไม่มีทางลืมพี่ได้หรอก” สานฝันจับใบหน้าของอีกฝ่ายไว้แน่นพลางจ้องไปยังนัยน์ตา

“พี่ทศเชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ พี่สืบรักพี่ขนาดไหนใคร ๆ ก็รู้ หากความทรงจำพี่สืบกลับมา…” พวกเขาสองคนจ้องตากันอยู่อย่างนั้น

“พี่หวังว่าจะยืนหยัดจนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่พี่สืบกลับมาหาพี่” ทศวรรษพูดแทบไม่เป็นภาษาน้ำเสียงสั่นเครือ แถมยังสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่า หางตาแดงระเรื่อไฝรองน้ำตาที่หางตาด้านขวานั้นยิ่งทำให้ผู้ชายตรงหน้าน่าสงสารเข้าไปใหญ่ สานฝันสวมกอดเขาด้วยความรู้สึกสงสาร และพี่สะใภ้ของเขาใบหน้าเหมาะกับรอยยิ้มพิมพ์ใจมากกว่าใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา สภาพในตอนนี้เหมือนซากศพเดินได้ยังไงยังงั้น

“ร้องซะให้พอ ต่อไปต้องเข้มแข็งและอย่ายอมแพ้เพราะว่าพี่สืบรอพี่อยู่นะ” ทศวรรษพยักหน้าพลางสูดน้ำมูกลึก ๆ ซับน้ำตาลวก ๆ

“พี่ขอโทษด้วยที่ทำให้เราต้องมาเห็นสภาพแบบนี้”

“พี่ทศนอกจากพี่หนูก็ไม่เห็นใครจะเหมาะกับพี่สืบอีกแล้ว พี่สืบมีวันนี้ได้ก็เพราะมีพี่อยู่เคียงข้าง อย่าทิ้งพี่สืบนะ”

“ได้” แต่หากสืบสานอยากจะปล่อยมือจากความสัมพันธ์นี้ บางทีเขาเองก็ควรจะปล่อยมือบ้างเช่นกัน แต่ก็ภาวนาว่าอย่าให้วันนั้นมาถึงไวนัก บางทีโลกที่ผุพังใบนี้เขาก็แบกคนเดียวลำพังไม่ไหว

สืบสานหลังจากกลับมาพักฟื้นที่บ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด อาจเป็นเพราะสมองได้รับความกระทบกระเทือน เขาลูบรอยแผลตกสะเก็ดตรงหน้าผากป้อย ๆ แต่ความรู้สึกอึดอัดภายในใจกลับไม่เคยจางหายไปตั้งแต่เขาก้าวเท้าเข้ามาที่บ้านหลังนี้ นอกจากมารดาที่ทำตัวเป็นปกติสุขอย่างออกนอกหน้า ไม่ว่าจะเป็นพ่อของเขา รวมไปถึงเหล่าแม่บ้านต่างก็ลอบมองเขาด้วยสีหน้าแปลก ๆ เหมือนกับว่าเขาไม่ค่อยมีความทรงจำดี ๆ กับบ้านเกิดสักเท่าไหร่ สืบสานนั่งมองฝ่ามือตัวเองทั้งสองข้างอยู่บนเตียง กวาดสายตาไปมองรอบ ๆ ห้อง ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นอาย ความผูกพันฉันครอบครัวในบ้านหลังนี้ทุกอย่างดูแปลกตา และเขากลับไม่ใคร่จะอยากอยู่ที่นี่สักเท่าไหร่โดยเฉพาะสายตาของผู้เป็นพ่อ รวมไปถึงใบหน้าที่บึ้งตึงเหมือนกับว่าก่อนหน้าพวกเขามีเรื่องบาดหมางร้ายแรงแทบจะตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูก

อาหารเย็นวันนี้ก็เหมือนกัน ไม่คุ้นลิ้นเลยสักนิด