บทที่ 5 เหนี่ยวรั้งไว้แค่กาย 1

วันนี้สมาชิกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมหน้า แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับไม่ได้ครื้นเครงหรือสุขสันต์อย่างที่ควรจะเป็น ต่างคนต่างทานเงียบ ๆ เหมือนมีอะไรในใจ จนคุณหญิงพรรณพิลัยอดที่จะเอ่ยทำลายความเงียบออกมาไม่ได้

“ลูกสืบ งานเป็นยังไงบ้างจ้ะ” ผู้เป็นแม่ถามพลางตักแกงใส่ชามพลางเลื่อนมาทางเขาอย่างเอาใจ

“ของโปรดลูกทั้งนั้น” สืบสานก้มมองแกงจืดในถ้วยตรงหน้าไม่ปริปากพูดอะไร พลางครุ่นคิด เขาชอบกินแกงจืดงั้นเหรอ

“งานก็เรื่อย ๆ น่ะครับ ต้องเรียนรู้ใหม่หมด”

“แล้วแกคิดยังไงกลับมาบริหารที่นี่” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม พรรณพิลัยเห็นท่าว่าไม่ดีจึงเอ่ยเตือน

“คุณค่ะ ลูกเพิ่งหาย…”

“หึ ถ้าแกไม่เกิดอุบัติเหตุไม่รู้ว่าชาตินี้จะซมซานกลับมาบ้านไหม” สืบสานวางช้อนส้อมในจาน ก่อนจะหลุบตาเอ่ยเสียงเรียบ

“แล้วก่อนหน้านี้ผมไปอยู่ที่ไหนงั้นเหรอครับ”

“ยังมีหน้ามาถาม!” สืบศักดิ์ขึ้นเสียง

“คุณพ่อคะ” สานฝันท้วงเบา ๆ เพราะเกรงว่าอาหารค่ำมื้อนี้จะกลายเป็นคว่ำโต๊ะแทน

“กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายเลยนะคะ” ทอฝันก็ผสมโรงช่วยไกล่เกลี่ย สืบศักดิ์เองก็วางช้อนส้อมไว้ในจานประสานมือเท้าแขนกับโต๊ะ

“กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายจริงแหละ พี่ชายแกหัวรั้นขนาดไหน หากไม่ใช่เพราะ… มันน่านัก” สืบศักดิ์พูดเสร็จก็ลุกออกจากโต๊ะไปอย่างหัวเสีย ทุกคนหน้าเจื่อน รวมไปถึงสืบสานเอง

“บางทีผมไม่ควรกลับมาที่นี่ตั้งแต่แรก” พรรณพิลัยหน้าเจื่อนมากกว่าใคร

“ลูกสืบ…ลูก”

“ถึงผมจะยังจำอะไรไม่ค่อยได้แต่ก็ไม่ได้หูหนวกตาบอด” คนในบ้านปรนนิบัติต่อเขาแบบไหนเขารู้ดีแก่ใจ และไม่มีลูกคนไหนอยากจะอยู่ในบ้านที่พ่อแม่เอาแต่บังคับ ยื่นสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดให้กับลูก บอกว่ารักลูกเสียมากมาย แต่ไม่คิดถามว่าลูกต้องการสิ่งนั้นหรือเปล่า

ยัดเยียดให้พร้อมกับคำว่า…หวังดี แต่ไม่เคยถามความต้องการจริง ๆ ของเด็กเลย บางครั้งความฝันอันยิ่งใหญ่ของเด็กคนหนึ่งก็ถูกความหวังดีของพ่อแม่ทุบแตกกระจายเพียงเพราะคิดว่าความฝันนั้นมันกินไม่ได้

แต่กลับไม่คิดบ้างว่า หากเด็กคนหนึ่งไร้ซึ่งความฝัน ก็ไม่ต่างจากสิ่งไร้ชีวิต

เพราะมีฝัน…จึงมีชีวิต หยัดยืนเพื่อที่จะวิ่งตามความฝัน แม้ว่าจะไม่สำเร็จก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ได้ต่อสู้ดิ้นรนวิ่งตามความฝันนั้นจนสุดกำลัง

“พี่สืบ” สานฝันเดินมาจับจูงมือเขา เลยต้องจำใจลุกออกจากเก้าอี้อย่างว่าง่าย สานฝันพาพี่ชายเดินลัดเลาะมายังสวนหลังบ้าน มีโต๊ะกลางแจ้งตั้งวางอยู่

“นั่งลงทำใจให้สบายก่อนค่ะ” สืบสานไม่พูดอะไร เอาแต่นั่งนิ่งหลุบตาจ้องมองฝ่ามือตัวเองอยู่อย่างนั้น

“พี่สืบรู้สึกไม่สบายใจเวลาที่อยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ?” สานฝันเลียบเคียงถาม

“พี่…”

“ไม่แปลกเลยค่ะ” สานฝันยิ้มให้เมื่อพี่ชายเงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมกับใบหน้าที่ย่นคิ้วสงสัยว่าน้องสาวกำลังจะพูดเรื่องอะไร

“อยากฟังเรื่องราวที่ผ่านมาไหมคะ สาบานว่าฝันไม่ได้พูดใส่ไข่ตีสีแต่อย่างใด ที่ผ่านมาพี่เองก็คงจะรู้อยู่แก่ใจ” สืบสานพยักหน้าน้อย ๆ พลางถอนหายใจ และเขาก็รำคาญไอ้อาการที่เป็นอยู่ของตัวเองเสียเหลือเกิน

“ความจริงพี่สืบไม่ได้กลับมาที่นี่ร่วมสิบปีแล้วค่ะ ตั้งแต่มหา’ ลัยปีสี่…” สืบสานคิ้วขมวดกันเป็นปมก่อนจะนั่งฟังอย่างตั้งใจ

“พี่คงรู้จักว่าที่คู่หมั้นแล้ว”

“เคธี?”

“ใช่ค่ะ แต่ก็ไม่ใช่สาเหตุนี้ทั้งหมดเสียทีเดียว” สานฝันค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับมือพี่ชาย กอบกุมมืออุ่นนั้นเบา ๆ

“พี่สืบ ฝันว่าพี่รู้จักตัวเองดีว่าพี่เองก็ไม่ได้ชอบพอเคธีสักเท่าไหร่”

“แล้ว?” ยิ่งฟังสืบสานยิ่งงง

“เพราะพี่มีคนที่รักอยู่แล้วต่างหาก…พี่ทศ หรือทศวรรษคนนั้น” เหมือนภายในหัวมีภาพแฟลชแบล็กต่าง ๆ ไหลเข้ามาจนสืบสานต้องกุมหน้าผากด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่ละเหตุการณ์มีใบหน้าและแววตาของทศวรรษล่องลอยอยู่เต็มไปหมด

“โอ๊ย” จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเบลอ และมองเห็นภาพซ้อน สานฝันเห็นท่าว่าไม่ดีจึงตะโกนเรียกแม่บ้าน ร่างกายสืบสานเบาหวิวคล้ายกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงฝัน เสียงโหวกเหวกโวยวายค่อย ๆ ไกลห่างออกไป พร้อมกับร่างกายที่หงายหลังลงไปกับพื้น