บทที่ 9 สะใภ้ไร้ศักดินา

ตั้งแต่ทศวรรษกลับไปสืบสานก็ไม่มีสมาธิอ่านรายงานในมือเลยสักนิด เขาปิดแฟ้มบนโต๊ะดังพรึบนั่งคลึงหัวตาก่อนจะเดินไปยังไลน์การผลิตเพื่อดูงาน เสียงอธิบายของหัวหน้าการผลิตรวมไปถึงเสียงของเครื่องจักรที่กำลังทำงาน ขวดแก้วที่เรียงรายเลื่อนผ่านเขาไปขวดแล้วขวดเล่าก็ไม่อาจดึงสติของสืบสานให้อยู่กับเนื้อกับตัวได้

พลันหัวสมองของเขาก็นึกถึงเรื่องคราฟเบียร์ ภาพที่เขาเปิดถังหมักแล้วพบกับกลิ่นเหม็นบูด ถังหมักเบียร์กลับกลายเป็นน้ำคลำที่เน่าเหม็น ภาพแฟลชแบล็กต่าง ๆ ทยอยเข้ามาในหัวจนร่างกายเริ่มโงนเงนต้องเอนหลังพิงผนัง ผู้จัดการฝ่ายเห็นท่าไม่ดีก็รีบพยุงตัวลูกชายเจ้าของบริษัทด้วยความตื่นตระหนกและกังวล

หากลูกชายท่านเจ้าสัวเป็นอะไรขึ้นมาที่นี่คงไม่ดีแน่

“ผมว่าคุณรีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ ไม่ต้องตรวจแล้ว” วินัยหัวหน้าฝ่ายผลิตเอ่ยอย่างลนลาน

“ขอโทษด้วยครับ” ใบหน้าสืบสานขาวซีดเหมือนคนป่วย พักสักพักก็ถูกพยุงให้ออกจากไลน์การผลิตไป วินัยได้แต่ส่ายหน้าให้ชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูก

“เฮ้อ!” แม้ว่าสืบสานจะเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน แต่ยังไงก็เป็นลูกไม้ที่ตกไกลต้นจากท่านเจ้าสัว คนเราปณิธานต่างกัน การใช้ชีวิตย่อมต่างกันเป็นธรรมดา เขามองเห็นไฟในดวงตาคู่นั้น ไฟที่พร้อมจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งให้ทันกับยุคสมัย จะว่าไปโรงงานเบียร์แห่งนี้ก็เปิดและผลิตมาอย่างยาวนาน ทุกสิ่งทุกอย่างมั่นคงและไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไร แม้จะมีผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ออกมาแต่ก็มีกลิ่นอายของเบียร์ในรูปแบบเดิม

แม้วินัยจะทำงานที่นี่มายาวนานเกือบครึ่งชีวิต แต่วินัยเองก็ยังคงจะอยากเห็นบริษัทเบียร์ที่เขาทำเปลี่ยนแปลงและครองตลาดเป็นอันดับ 1 อีกครั้ง แต่ท่านเจ้าสัวกลับเป็นคนที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไรง่าย ๆ แต่ลูกชายกลับเป็นคนสมัยใหม่ที่เปลี่ยนแปลงสิ่งต่าง ๆ ให้เข้ากับยุคสมัยได้เป็นอย่างดี ดูได้จากการสรุปเอกลักษณ์ของฉลาก รสชาติ และบรรจุภัณฑ์ที่เห็นทีจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงให้เข้ากับยุคดิจิตอล 2026 แต่เบื้องบนก็ปัดตกทุกครั้ง

วินัยได้แต่ถอนหายใจ วางคนไม่ถูกกับงาน…แต่กลับบอกว่าอีกฝ่ายทำงานไม่ได้เรื่อง เสียดายคน! ตัวเขาเป็นเพียงพนักงานตัวเล็ก ๆ ไม่สามารถก้าวก่ายไปยังการบริหารเบื้องบนได้ ก็แค่เสียดายศักยภาพของลูกชายท่านเจ้าสัวก็แค่นั้น…

วันนี้สืบสานตัดสินใจที่จะเข้าหาพ่อของตัวเอง เขาสูดลมหายใจอยู่หน้าห้องทำงานชั้นสองของบ้านอยู่นานพร้อมกับชามะลิหนึ่งแก้ว ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูนั้น

“เข้ามา” เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ เขาเข้าไปพร้อมกับวางชามะลิที่ส่งกลิ่นหอมและควันฉุยวางลงบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นพ่อ จะว่าไปเส้นผมสีดอกเลา ความเหี่ยวย่นของหางตา ท่านอายุมากถึงเพียงนี้…สืบศักดิ์เงยหน้ามองลูกชาย

“มีอะไร” สืบสานได้แต่ยืนมือกอบกุมตรงหน้าท้องอยู่อย่างนั้น สืบศักดิ์ที่ก้มหน้าอ่านเอกสารไม่ทันไรก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

“นั่งลงสิ หรือจะให้ฉันเชิญ”

“ขอบคุณครับ” ท่านเจ้าสัวเอนตัวพิงพนักพิงเก้าอี้หนังราคาแพง ถอดแว่นตาวางไว้บนโต๊ะ สองมือประสานกันบนตัก

“มีอะไรก็ว่ามา”

“ผม…ผมอยากจะขอโทษคุณพ่อ”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“เรื่องของผมที่ผ่านมา”

“แกทำไว้ตั้งหลายเรื่อง แกอยากจะขอโทษฉันเรื่องอะไรกันแน่ พ่อหนุ่มนั่นหรือเรื่องบริษัท”

“ผม”

เมื่อเห็นแววตาและสีหน้าของลูกชาย แม้ว่าเขาจะโกรธลูกชายเรื่องการแต่งงานของเจ้าตัว แต่พอเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ความโกรธ ความเกลียดชังบวกกับอายุที่เพิ่มมากขึ้น และต้องขอบคุณเทคโนโลยีรวมไปถึงโลกที่เปิดกว้างขึ้นทำให้พ่ออย่างเขาพอจะใจเย็นและลองฟังลูกมากขึ้น

สืบสานลูกชายของเขาไม่ได้ผิดแผกไปจากคนอื่นสักเท่าไหร่ มีคนมากมายที่เป็นเหมือนลูกชายของเขา เมื่อสองเดือนที่แล้วเขาก็ยังไปงานแต่งงานของลูกบ้านอื่นเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็เป็นผู้ชายสองคน โลกไปไกลถึงเพียงนี้ บางทีอาจมีแต่พ่ออย่างเขาที่ติดหล่มอยู่ที่เดิม

“แกคงโกรธฉันมากล่ะสิ”

“…” สืบสานลังเลและไม่มั่นใจ เขาจึงไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมามากนัก

“ผมแค่หวังว่าพ่อจะยกโทษให้ ผมอาจเป็นลูกที่ไม่ดี ทำให้พ่อผิดหวัง แต่ผมก็มั่นใจว่าผมไม่เคยสร้างปัญหาและความเดือดร้อนให้ใคร ที่ผ่านมาผมทำดีมาตลอด”