บทที่ 8 วางแผนบุกถ้ำเสือ 3

สืบสานกวาดสายตาไปยังอาหารคาวหวานละลานตาบนโต๊ะก่อนจะหยุดที่น้ำลำไยสองแก้วนั้น เขาแกะคว้ามาดื่มทันที ทศวรรษหลุบตาส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับคนตรงหน้า ก็ไอ้ของที่ว่ามามันเป็นของที่สืบสานชอบทานทั้งนั้น สืบสานที่ถูกเลี้ยงและเติบโตมาอย่างดีในบ้านเศรษฐีกลับชอบทานอาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ แบบนี้ และเขาเองก็หลงรักความง่าย ๆ สบาย ๆ ของเจ้าตัว เป็นลูกคนรวยที่ถ่อมตัวและติดดินเสียจนเข้าไม่ต้องโน้มกิ่งดอกฟ้า แต่เจ้าตัวกลับโน้มกิ่งมาหาคนบ้าน ๆ ปอน ๆ อย่างเขาเองต่างหาก และนี่คงเป็นมื้อแรกที่เรานั่งทานข้าวด้วยกันโดยไม่มีปากเสียง

“อร่อยใช่ไหมล่ะ” เมื่อเห็นสืบสานตักข้าวในกล่องจนพร่องไปเกือบครึ่งก็อดที่จะหยอกเย้าไม่ได้ บ้านไม่ใช่เซฟโซนสำหรับทุกคน ลูกอย่างสืบสานเองก็เช่นกัน แต่เขาจะพูดอะไรได้ ในเมื่อตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างเปลี่ยนไป สืบสานตรงหน้าก็ไม่ใช่สืบสานคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

“เวลากินไม่พูด”

“ทำไมคุณพูดได้” ทศวรรษเถียงกลับทันที สืบสานเคี้ยวข้าวจนหมดปากก่อนจะเปิดปากพูด

“ตอนผมพูดไม่มีข้าวอยู่ในปาก” ทศวรรษที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปากได้แต่ถลึงตาใส่อีกฝ่าย สืบสานจ้องมองอีกฝ่ายที่นั่งทำตาค้อนปะหลับปะเหลือกใส่เขา สืบสานส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับพฤติกรรมเหมือนเด็กของทศวรรษ

“คุณส่ายหน้าทำไม”

“คุณจับผิดเกินไปแล้ว”

“ก็เห็น ๆ อยู่”

“ชวนทะเลาะ?” ทศวรรษหุบปากฉับ ได้แต่นั่งขบริมฝีปากตัวเองอยู่อย่างนั้น เพราะเป็นสืบสานคนนี้นี่แหละเขาถึงไม่อยากจะอ่อนข้อให้ อยากจะเข้าไปเขย่าหัวอีกฝ่ายแล้วบอกให้คายสืบสานคนเดิมของเขาออกมา

“คุณจ้องผมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ”

“ชวนทะเลาะ?” ทศวรรษยอกย้อนเข้าให้ พลางตักอาหารเข้าปากอย่างไม่รู้รส เคี้ยวอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้าผมทำให้คุณไม่สบอารมณ์ขนาดนั้นคุณไม่จำเป็นต้องถ่อมาหาผมถึงที่นี่ก็ได้” ทศวรรษวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะพร้อมกับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา

“คุณจะไปเข้าใจอะไร”

“นั่นสิ ผมไม่เข้าใจคุณมาก ๆ เลยล่ะ ถ้าเป็นผม…”

“เก็บปากไว้กินข้าวเถอะ”

“แทงใจดำสินะ”

“ไม่เชิง…จะถือสาอะไรกับคนป่วยอย่างคุณกัน”

“นั่นแหละที่ผมไม่เข้าใจคุณ” ทั้งสองคนเงียบต่างไม่มีอะไรให้พูดคุยกันอีก มันคือความจริงอย่างที่สืบสานพูด หากเป็นคนอื่นคงเปลี่ยนใจและยอมรับกับเรื่องราวที่ผ่านมา บ้างอาจตัดใจและเดินหน้าต่อไป แต่สำหรับทศวรรษ…เขาทำไม่ได้ ทุกอย่างมันค้างคาไปหมด หากสืบสานไม่ได้เกิดอุบัติเหตุ หากอีกฝ่ายบอกเหตุผลที่จะไปกับเขาสักคำ เขาเองก็คงก้มหน้ายอมรับและตัดใจที่จะเดินหน้าไปได้อย่างสบายใจ ไม่มีอะไรค้างคา

คนไม่รักกันแล้วจะยื้อไปเพื่ออะไร

แต่ในกรณีนี้มันไม่เหมือนกัน…ใจหนึ่งแม้ยากจะยอมรับ แต่อีกเสี้ยวหนึ่งเขาก็ทำใจเอาไว้แล้วว่าสืบสานคนเดิมอาจตายไปจากโลกนี้ แต่เพราะยังคงมีความหวัง…หวังว่าสืบสานจะฟื้นจากการหลับใหล กล่องความทรงจำมากมายแม้จะลืมเลือนบ้างไปตามกาลเวลา จดจำไม่ได้ทั้งหมดกับเรื่องราวที่ผ่านมาเขาก็ยังจะสร้างกล่องความทรงจำใบใหม่ไปพร้อมกับสืบสานอีกครั้ง

ทศวรรษเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ข้าวที่กินไปได้ไม่ถึงครึ่งแต่ท้องไส้กลับปั่นป่วน หมดอารมณ์ที่จะกินต่อ ได้แต่นั่งเฝ้าอีกคนที่ดูเหมือนจะเจริญอาหารมากกว่าปกติ

“คุณคงไม่ได้มาส่งข้าวให้ผมอย่างเดียวหรอกมั้ง”

“แสนรู้”

“อ่าฮะ แต่น้อยกว่าคุณ” ทั้งสองคนจ้องกันอย่างไม่วางตา เกมจ้องตานี้ทศวรรษไม่มีทางอ่อนข้อให้เป็นอันขาด แถมเจ้าตัวยังยกน้ำลำไยมาดูดหน้าตาเฉยอีกต่างหาก นาฬิกาติดผนังกลับส่งเสียงเมื่อเข้าชั่วโมงใหม่เหมือนกรรมการมายุติเกมจ้องตาของคนทั้งสอง

ทั้งสองต่างก็เบือนหน้าหนีไปคนละฝั่ง

“ผมขี้เกียจขับรถเทียวไปเทียวมาอย่างนี้เหมือนกัน” สายตาอย่างมีเลศนัยที่จ้องมองมาทำเอาสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสืบสานตื่นขึ้นมา จู่ ๆ เขาก็โพล่งออกมา

“ไม่มีทาง!”

“ไหนคุณบอกว่าถ้าผมตามติดคุณอย่างนี้ ไม่สู้ย้ายไปอยู่กับคุณที่บ้านใหญ่เสียให้รู้แล้วรู้รอด”

“ทศวรรษ!”

“สืบสาน!”

“แล้วคุณจะเสียใจ” สืบสานพูดพลางลุกขึ้น

“คุณจะไปไหน”

“ผมจะไปไหนต้องรายงานคุณด้วยเหรอไง”

“เปล่า…ถ้าคุณไม่ทิ้งขยะพวกนี้แล้วใครจะเป็นคนทิ้งล่ะ ผมไม่รู้นี่นาว่าถังขยะอยู่ตรงไหน” น้ำเสียงและท่าทางเยาะเย้ยของอีกฝ่ายนี่มัน…ขมับของสืบสานเต้นตุ๊บ ๆ ก่อนจะกวาดของทุกอย่างลงในถุงพลาสติกใบใหญ่เดินตึงตังออกจากห้องไป ทศวรรษหัวเราะน้อย ๆ กับท่าทางของสืบสานที่เขาไม่เคยได้เห็น

“เด็กโค่ง จะว่าไปคุณก็มีมุมนี้กับเขาด้วยแฮะ” เมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมสืบสานชอบแหย่เขาให้งอน ให้โกรธ มันสนุกอย่างนี้นี่เอง แถมยังชอบให้เขาขู่ฟ่อฟ่ออีกฝ่ายก็มาง้อเอาอกเอาใจ เอานั่นนี่มาล่อ

สืบสานก็เลี้ยงทศวรรษเหมือนแมวน้อยตัวหนึ่งจริง ๆ นั่นแหละ

ตอนนี้อาจกลายเป็นเพียงศัตรูที่ต้องห้ำหั่นให้ตายกันไปข้าง!