บทที่ 12

         “เอาไปสิ”

          อิทเดินมาส่งวีที่หอเช่นเคย ระหว่างทางก็ยื่นเงินให้สามพันบาท

          “ค่าอะไรอ่ะพี่”

          “ค่าข้าวไง วีซื้อมาให้ตลอดเลย พี่ก็ลืมทุกที”

          ตอนแรกจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่คิดไปคิดมาตนเองก็ไม่ได้รวยล้นฟ้า ค่าขนมที่ได้มาก็มีจำกัด ถ้าอย่างนั้นรับไว้สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน

          “วีรับไว้ก็ได้ แต่ค่าข้าวไม่กี่บาทเอง ไม่ถึงสามพันหรอก”

          “ถือว่าผูกปิ่นโตไว้ทั้งเดือนก็แล้วกัน เอาไปเถอะ วีอุตส่าห์เสียเวลามาติวแล้วยังมีน้ำใจซื้อข้าวมาเผื่ออีก นี่เป็นค่าข้าวของวีด้วยไง พี่มีเงินเดือน เลี้ยงเราอ่ะถูกแล้ว”

          อิทยัดเงินใส่กระเป๋าย่ามของวีได้สำเร็จแล้วก็หันมายิ้มแป้นฟันขาว ก่อนวีจะขึ้นหอ อิทก็เอ่ยถามขึ้นมา

          “วันนี้ เอ่อ...วีเรียนหนักเหรอ”

          “หืม? ก็ปกตินะ ทำไมเหรอพี่”

          “วีดูเงียบๆไป ก็เลยคิดว่าเหนื่อยรึเปล่า”

          คำตอบของอิททำให้วีหน้าแดง เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะแปลกไปจนอีกฝ่ายสังเกตได้

          “วีเริ่มทำโปรเจคจบแล้วใช่มั้ยล่ะ งานคงเยอะ ถ้าวันไหนไม่สะดวกบอกพี่ได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ”

          อิทกลัวว่าวีจะไม่กล้าพูดตรงๆเพราะเป็นพี่ชายของเพื่อนสนิท จึงเป็นฝ่ายพูดเปิดทางขึ้นมาเสียเอง แต่ชายหนุ่มหารู้ไม่ว่าที่อีกฝ่ายมีท่าทีแปลกไป ไม่ใช่เพราะเรียนหนักหรืองานยุ่งแต่อย่างใด

          ตอนที่ติวกันอยู่ วีเงียบกว่าเดิมทั้งยังไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย นั่นก็เพราะเวลามองหน้าอิท ดันไปคิดถึงตอนที่เขากำลังเรียกชื่อเธอไปช่วยตัวเองไปน่ะสิ ซึ่งนั่นทำให้วีเกิดความวูบวาบจนสมาธิหลุดบ่อยครั้งเลยทีเดียว

          “หรือว่าไม่สบาย หน้าแดงๆ มีไข้รึเปล่า พี่พาไปซื้อยาหน้ามอมั้ย”

          “อ่ะ...เอ่อ ไม่เป็นไรๆ วันนี้มันร้อนๆ ก็เลยไม่ค่อยมีสมาธิน่ะ ฮ่าๆ ถ้างั้น...วีขึ้นหอก่อนนะ มะรืนเจอกัน อย่าลืมทำแบบฝึกหัดด้วยล่ะ บาย”

          วีพูดเร็วปรื๋อ โบกมือบ๊ายบายแล้ววิ่งปรู๊ดขึ้นหอไปเลย พอถึงห้องก็รีบผลัดผ้าไปอาบน้ำ ไม่ทักทายรูมเมทสักคำจนเพื่อนพากันงงสงสัยว่าอีกฝ่ายท้องเสียหรืออย่างไร

          วีไม่ได้ปวดท้องหนัก แต่อยากอาบน้ำเพื่อให้ร่างกายที่ร้อนรุ่มเย็นลงบ้าง

          หลังจากหันหลังให้กับนิว แม้วีพยายามจะเลิกนึกถึงเขาในแง่ของคนรัก แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอไม่อาจลืมรสสวาทของเขาได้เลย

          วีไม่รู้ว่าเวลามีอะไรกับผู้ชาย ผู้หญิงทุกคนจะเป็นแบบเธอหรือเปล่า หรือผู้ชายคนอื่นจะเป็นแบบนิวหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่ทุกครั้งที่ถูกเล้าโลมแล้วสอดใส่เข้ามา กลางกลีบถูกบดเบียดกระแทกกระทั้น วีก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ด มีความสุขจนตัวลอยทุกที

          ความเสียวซ่านวาบหวามทั่วร่างจากการได้ถูกสัมผัส และความรู้สึกที่มีบางอย่างล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายนั้น เมื่อได้ลิ้มลองไปครั้งหนึ่งแล้วก็ยากที่จะลืมเลือน ทั้งยังโหยหาคิดถึงอยู่บ่อยๆเสียด้วย

          วีพยายามระงับใจเพราะไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้ ควบคุมร่างกายไม่ได้แล้วหงุดหงิดอย่างไรบอกไม่ถูก หญิงสาวบอกกับตัวเองว่าที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะยังรักนิวอยู่ คิดว่าเวลาผ่านไปความรู้สึกนี้จะหายไปเอง

          ที่ไหนได้พอได้เห็นร่างกำยำเปลือยเปล่าของอิทที่กำลังครางชื่อตัวเองด้วยเสียงกระเส่า กลับปลุกเร้าความพลุ่งพล่านที่อยู่ในตัวขึ้นมาแทบจะทันที ทั้งยังเพิ่มความรุนแรงหลายเท่าอีกต่างหาก