EP.8

อัคคี...

ผมนั่งมองคนตัวเล็กยกแก้วเหล้าเข้าปากนับครั้งไม่ถ้วนเพราะไม่รู้มาก่อนว่าเธอเองก็ดื่มด้วย ไหนเพื่อนผมมันบอกว่ายัยนี่รักสุขภาพไงวะ ทำไมตอนนี้เอาแต่ดื่มเหล้าไม่หยุด ไหนจะชุดที่แต่งเข้าผับวันนี้อีกทำให้ผมหงุดหงิดเป็นบ้า ก็ใครใช้ให้เธอใส่ชุดเกาะอกสีดำรัดรูปที่กระโปรงนั้นยาวไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ ไหนสายตาผู้ชายโต๊ะอื่นมองมาทางเธออีกหงุดหงิดเป็นบ้าเลย

"แกไปแดนซ์กัน เอาแต่ดื่มเหล้าอยู่ได้วันนี้ไม่รักสุขภาพแล้วเหรอ" เสียงผู้หญิงแต่งตัวทรงป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาดึงแขนเธอให้ลุกจากโซฟา ผมไม่รู้หรอกว่ายัยนั่นชื่ออะไรรู้แค่ว่าหน้าเหมือนพยาบาลรุ่นน้องที่โรงพยาบาลไอ้เหมันต์

"รู้จักยัยนั่นได้ไง" หลังจากสองคนนั้นเดินพยุงกันออกไปก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและไม่รู้สึกว่ารู้จักกันมาก่อนทำให้ผมสงสัยว่าเข้ามาถามถึงคนที่เพิ่งเดินออกไปได้ยังไง

"หมายถึงใคร?" ผมเอียงคอถามคนมาใหม่ที่กำลังหย่อนก้นนั่งลงฝั่งตรงข้ามผม

"นายรู้จักน้ำแข็งได้ยังไง" คนตรงหน้าจ้องผมก่อนจะหันไปมองทิศทางที่น้ำแข็งเดินไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แปลก ๆ

"ก็...แฟนเก่า ตอนนี้กำลังตามจีบเขาอยู่" ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพูดออกไปแบบนั้น แต่ก็จริงนั่นแหละยัยนั่นเป็นแฟนเก่าผมและตอนนี้ผมกำลังตามจีบเธออยู่ ผมจะเอาเธอคืนมา...

"โอเค งั้นไปล่ะ" คนตรงหน้าพยักหน้าเบา ๆ เมื่อได้คำตอบก่อนจะเดินจากไป

อะไรของมันวะหรือว่ามันเมา ช่างแม่งอย่าสนใจเลย ว่าแต่ยัยนั่นหายไปไหนแล้วนะ เมื่อกี้ยังเต้นอยู่แถวนี้อยู่เลย

แฟน...

"นี่ยัยน้ำแข็งแกเมามากแล้วอะ ปะฉันจะพาแกไปนั่งก่อน" ฉันเขย่าตัวเพื่อนซี้ตัวดีที่ตอนนี้ทำท่าจะยืนไม่ไหวเพราะเมามาก เพื่อนรักที่อาการเหมือนจะหลับแหล่มิหลับแหล่ทำให้ฉันต้องรีบมองหาพวกพี่ ๆ ผู้ชายที่มาด้วยกันเผื่อจะได้วานให้ช่วยพายัยน้ำแข็งกลับไปที่โต๊ะแต่ก็ไม่เห็นมีใคร ไหนจะพี่เอิร์ธก็หายไปเลยไม่รู้ว่านั่งอยู่ตรงไหน

"มาพี่ช่วย" แต่แล้วก็มีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาคว้าตัวเพื่อนรักที่ไม่ได้สติไปอุ้มเอาไว้ ฉันตกใจเล็กน้อยเพราะไม่รู้จักเขาและแน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ใช่คนที่ยัยน้ำแข็งจะรู้จักด้วย

"อะเอ่อ คุณเป็นใครคะ" ฉันถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ขณะที่สายตาก็มองหาพี่ ๆ ที่มาด้วยกันเพื่อขอความช่วยเหลือ

"พี่ชื่อเอลฟ์เป็นเพื่อนสนิทไอ้เอิร์ธน่ะ ตอนนี้อยู่บ้านเดียวกับน้ำแข็ง พี่เพิ่งกลับจากฮ่องกง" คนตรงหน้ารีบอธิบาย

อ่อ แบบนี้นี่เอง งั้นให้พี่เขาพายัยน้ำแข็งกลับบ้านก็ได้มั้ง

"แล้วพี่จะกลับเลยมั้ย ฝากเพื่อนหนูกลับด้วย"

"ให้เขากลับกับแฟนเขาไม่ดีกว่าเหรอ" พี่เอลฟ์พูดพลางส่งยิ้มมุมปากให้ฉัน

"แต่ยัยน้ำแข็งไม่มีแฟนนะคะ"

"แฟนเก่าเขาไง เห็นว่ากำลังตามง้อกันอยู่ เรามาช่วยให้เขาคืนดีกันดีมั้ย" แฟนเก่ายัยน้ำแข็งใครวะ?

พี่เอลฟ์ไม่พูดเปล่าแต่บุ้ยปากไปหาผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังเดินมาทางนี้เหมือนตามหาใครสักคน อย่าบอกนะว่าแฟนเก่ายัยน้ำแข็งคือคุณอัคคี! แต่นั่นเพื่อนคุณเหมันต์นี่ ทำไมยัยน้ำแข็งไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลยนะ จะว่าไปเกียร์ที่ยัยน้ำแข็งสวมอยู่มันก็เป็นสัญลักษณ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์นี่นา ถ้าอย่างนั้นก็เป็นของคุณอัคคีเหรอ?

"แล้วพี่เอิร์ธจะไม่ว่าเหรอคะ พี่เขาหวงน้ำแข็งมากเลยนะ"

"ไอ้เอิร์ธเพื่อนพี่เดี๋ยวพี่จัดการเอง ตอนนี้มันไม่อยู่มันไม่รู้หรอก" พี่เอลฟ์พูดกับฉันพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ เอาวะเป็นไงเป็นกันเพื่อให้เพื่อนได้มีผัว ที่สำคัญเหมือนสองคนนี้ยังรักกันอยู่เพราะยัยน้ำแข็งเองก็ไม่เคยสนใจผู้ชายที่ไหน แล้วก็ยังสวมสร้อยเกียร์ของคุณอัคคีเอาไว้อีก คุณอัคคีเป็นเพื่อนคุณเหมันต์งั้นก็ต้องเป็นคนดีระดับหนึ่งแหละ

"ตกลงค่ะพี่ แต่พี่ห้ามบอกใครนะว่าเรื่องนี้หนูมีส่วนร่วมน่ะ" ฉันพยักหน้าให้คนตรงหน้าพร้อมกับเดินตามหลังพี่เขาไปหาคุณอัคคี