บทที่ 6 การพบหน้าน้องสะใภ้ (1)

บทที่ 6

การพบหน้าน้องสะใภ้

“พูดออกมาเลยค่ะพี่สาย”

ปิ่นอนงค์เร่งสายพิณทันทีด้วยเพราะลึกๆ แล้วหญิงสาวยังคงเชื่อและเป็นห่วงเชอรีนอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะทำให้เธอระแวดระวังมากขึ้นก็ตามยามที่ได้เผชิญหน้ากับเชอรีน

และคนที่เธอเป็นห่วงมาที่สุดก็มีแต่เจ้านาย

“จริงๆ สายก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรค่ะ พอดีหลานสาวยายเลียงผา คุณปิ่นจำได้ใช่ไหมคะ ยายเลียงผา” สายพิณตอบก่อนจะถามอย่างไม่ต้องการคำตอบเสียทีเดียว

“อดีตพนักงานเก่าเมื่อสามสิบปีก่อน ถือว่าเป็นพนักงานอาวุโสที่ทางเราต้องคอยจ่ายเงินเลี้ยงดูแบบบำนาญให้ทุกเดือนเป็นกรณีพิเศษ ยายเลียงผาคนนี้ใช่ไหมคะ” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นพลางถามกลับเพราะกลัวว่าจะเป็นคนละคนกันกับที่สายพิณพูดถึง

“ใช่ค่ะ หลานสาวยายเลียงแกเคยเผลอหลุดปากพูดงานเลี้ยงปีใหม่ปีที่แล้วค่ะ…จริงๆ แล้วที่ทางเราต้องคอยส่งเงินดูแลแกเป็นพิเศษไม่ใช่เพราะยายแกทำงานกับเรานานหรือทำให้โรงแรมรีสอร์ตมีชื่อเสียงหรอกนะคะ แต่เพราะแกดันไปรู้เห็นการตายของคุณแม่คุณเชอรีนน่ะสิคะ” สายพิณเมื่อได้เริ่มเล่าก็เริ่มที่เจ้าแม่ขาเมาท์เข้าสิง

“การตายของคุณอาศศิมล…” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองพลางทบทวนความทรงจำของตัวเองตั้งแต่รู้เรื่องของศศิมลทั้งหมด ทว่าเธอก็ทราบเรื่องไม่มากนอกจากพบท่านเสียชีวิตโดยมีเชอรีนนั่งเฝ้าร่างไร้ลมหายใจของมารดาทั้งน้ำตาหากแต่ไร้เสียงสะอื้นไห้

ในตอนนี้เธอได้ยินผู้ใหญ่ในบ้านเอาแต่พูดว่าเชอรีนมีอาการช็อคมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนกลายเป็นเด็กวีนเหวี่ยงอย่างไรเหตุผล

ใช่แล้ว

เจ้าสัวธรรมรงค์มักสอนหลานๆ ของตัวเองรักใคร่กันมาตลอดตั้งแต่จำความได้จนกระทั่งเกิดเรื่องของอาศศิมลเมื่อสามสิบปีก่อนที่รุ่นหลานต่างรู้เพียงว่าเป็นอุบัติเหตุและหลังจากนั้นปิ่นอนงค์ เชอรีนและปิ่นฉัตรก็เริ่มไม่สนิทกันอีกเลย รวมไปถึงโชติกาที่เริ่มห่างเหินกันมากขึ้นจนในที่สุดเวลาล่วงเลยไปจนคนต่างคนต่างโตขึ้นและมีวิถีชีวิตของตัวเอง แน่นอนว่าเรื่องของเธอกับเชอรีนถึงจะไม่ได้สนิทรักใคร่กันเหมือนเดิมแต่ก็ไม่เคยต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองเมื่อเจ้าสัวธรรมรงค์ส่งย้ายครอบครัวของเธอมาคุมทุกอย่างที่ภูเก็ตทันทีที่ปู่ธีรนัยเสียชีวิต

ในตอนนั้นนั่นเองที่เป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขันและการทะเลาะระหว่างปิ่นอนงค์กับเชอรีนมาตลอด

“ปิ่น ปิ่น!” เตโซเรียกปิ่นอนงค์พลางแตะปลายนิ้วลงที่ต้นแขนข้างซ้ายของหญิงสาว

“คะ ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ปิ่นอนงค์กระพริบตาถี่ดึงสติกลับมาจากภวังค์อดีตถามเตโซด้วยความงุนงง

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ผมถามแต่เห็นคุณนั่งเหม่อ” เตโซถามกลับแทนคำตอบด้วยความเป็นห่วงเธอเล็กน้อย

“เอ่อ…คุณถามอะไรเหรอคะ” ปิ่นอนงค์ชั่งใจที่จะพูดแต่แล้วก็เลือกที่จะถามหาคำถามของเตโซเสียก่อน

“ผมถามว่า…คุณรู้เรื่องการเสียชีวิตแม่ของเชอรีนด้วยเหรอ ถึงได้พูดชื่อท่านออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ” เตโซให้คำตอบพลางมองสีหน้าของปิ่นอนงค์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก

“ไม่หรอกค่ะ ได้ยินจากผู้ใหญ่พูดการว่าเป็นอุบัติเหตุที่ทำให้เชอรีนช็อคแล้วเปลี่ยนเป็นคนละคนกันเลย จากที่ทุกคนเคยสนิทรักใคร่กันก็กลายเป็นแตกคอกันจนมาถึงตอนนี้” หญิงสาวเลือกที่จะตอบตามตรงเมื่อไม่ใช่เรื่องที่ควรปิดบัง

“คุณถึงเชื่อใจเชอรีน” ชายหนุ่มถามกลับอย่างเข้าใจเมื่อได้ยินคำตอบจากเธอ

“ใช่ค่ะ แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้ว เพราะระหว่างเราก็มีช่วงที่ห่างเหินกันไปนานจริงๆ นั่นแหละ” เธอพยักหน้าตอบเล็กน้อยก็จะเปลี่ยนเป็นพูดออกมาอย่างฉุกคิดได้

“แล้วที่ว่าอุบัติเหตุ เป็นอุบัติเหตุอะไร” เขาถามด้วยความอย่างรู้ทั้งที่ไม่เหมาะสมเลยที่ถามออกไป

“ไม่รู้เลยค่ะ ตอนนั้นเราแค่หกขวบกันเอง ได้ยินพวกผู้ใหญ่บอกแค่ว่าอุบัติเหตุ” สาวเจ้าส่ายหน้าพรืดให้คำตอบก่อนจะหันขวับพร้อมเขาไปทางสายพิณทันที

“เอ่อ ที่คนเก่าคนแก่พูดกันนะคะ เขาบอกว่าเพราะคุณแม่คุณเชอรีนดันไปจับได้ว่าคุณธีรเมศคิดจะหุบทุกอย่างของคุณท่านธีรนัยมาอย่างไม่ถูกต้องค่ะ ยังมีเรื่องฉ้อโกงเงินของทางโรงแรมไปหลายล้านในตอนนั้นเลยค่ะ แล้วเกิดคนทั้งสองทะเลาะมีปากเสียงกันค่ะ” สายพิณพูดขึ้นกับสิ่งที่ได้รับข่าวสารมาอีกทีเมื่อเข้ามาทำงานใหม่ๆ จนกระทั่งช่วงปีใหม่ปีที่ผ่านมา

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับงานพีอาร์” ปิ่นอนงค์ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

“ถ้าเป็นอย่างที่คุณปิ่นพูดว่าคุณเชอรีนมีอาการช็อคก็คงจะเป็นคำว่าพีอาร์มันฝังเป็นปมมากกว่าค่ะ ตอนนั้นคุณศศิมลอยู่ในตำแหน่งพีอาร์ของโรงแรม ที่เกิดเหตุก็อยู่เยื้องๆ กับหน้าห้องทำงานของคุณศศิมล น่าจะช็อคแล้วกลายเป็นสิ่งที่ทำให้คุณเชอรีนเกลียดเข้ากระดูกดำแบบนั้นค่ะ” สายพิณให้คำตอบตามคนอื่นที่พูดต่อปากกันและความเข้าใจของตัวเอง ทว่าถูกเจ้านายสาวเอ็ดกลับมา

“เหลวไหลทั้งนั้น” ปิ่นอนงค์เอ็ดอย่างไม่สบอารมณ์

“เอาเถอะ ยังไงก็เป็นเรื่องที่อ่อนไหวกับเชอรีนก็อย่าได้พูดอีกเลย” เตโซตัดบทเมือเห็นว่าปิ่นอนงค์เริ่มไม่สบอารมณ์และตอนนี้สิ่งที่น่าห่วงน่าคิดมากเสียมากกว่าก็คือหญิงสาวที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของเขาซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้

“พี่สายกลับไปทำงานที่รีสอร์ตต่อเถอะค่ะ ส่วนตอนเย็นเดี๋ยวปิ่นจะไปรับน้องนายเองค่ะ” ปิ่นอนงค์ยิ้มบางให้กับสายพิณหลังจบคำสั่ง

แม้ว่าบทสนทนาจะจบลงปต่ความคิดของปิ่นอนงค์กลับไม่จบลงไปด้วยเมื่อเธอคิดไม่ตกกับเรื่องของศศิมลจนกระทั่งสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเตโซที่จรดลงระหว่างหัวคิ้วเพื่อคลายความกังวลให้สาวเจ้าจึงทำให้หญิงสาวเบนสายตาไปมองจึงสบเข้ากับสายตาที่ทอประกายอบอุ่นอ่อนโยนของเขาที่มองมา

หัวใจเต้นแรงอีกแล้วปิ่นอนงค์…

ทำไมกันนะ แค่สายตาหรือแค่รอยยิ้มของเตโซถึงได้รุนแรงเช่นนี้จนเธอเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้เสียแล้วทั้งที่ยังไม่ทันจะเริ่มทำตามข้อตกลงระหว่างกันเลย

เธอจะมาตายตอนนี้ไม่ได้นะปิ่นอนงค์