บทที่ 11 เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏ (4)

“ดา...ดาจำได้ว่าตอนที่ดากลับมาจากข้างนอก...”

ดาริกาสบสายตาเฉยชาที่มองมาอย่างไม่รู้เลยสักนิดว่าภายในใจของเตชินกำลังรู้สึกเช่นไรเพราะเขาเก็บมันได้อย่างมิดชิดยากจะทำลายกำแพงที่ก่อขึ้นอย่างแน่นหนาเพื่อให้รู้ว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไรก่อนจะเริ่มบอกเล่าให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าในวันที่หญิงสาวฟื้นขึ้นมา

เธอจำเรื่องราวอะไรได้บ้างกับความฝันที่หลอกหลอนเธอมากำลังจะปรากฎเป็นความจริงบาองย่างกับอดีต

อดีตเมื่อหกปีก่อน...

ดาริกาก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้านพลางสอดสายตามองไปทั่วบ้านที่เงียบสงัดอย่างไม่ตงิดใจเมื่อหญิงสาวพบว่าเป็นเวลาที่ทุกคนต่างเข้านอนกันหมดแล้ว เธอจึงตรงไปยังบันไดเพื่อกลับขึ้นห้องหลังจากออกไปติวหนังสือกับเพื่อนตามปกติที่บ้านของน้ำหวาน แต่แล้วเท้าที่กำลังก้าวขึ้นไปบันไดไปได้เพียงสองก้าวก็ต้องชะงักเมื่อเสียงปืนดังขึ้นที่ห้องทำงานของผู้เป็นพ่อพร้อมกับเสียงกระจกแตก

ปัง! เพล้ง!

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกลัวก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นวิ่งขึ้นบันไดไปที่ห้องทำงานผู้เป็นพ่อทันทีภายในใจภาวนาไม่ให้พ่อของเธอเป็นอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสองของบ้านขนาดใหญ่สาวเจ้าก็ออกแรงวิ่งทั้งที่หอบหายใจด้วยความเหนื่อยไปที่ประตูห้องทำงานก่อนจะกระชากมันเปิดออก

ในวินาทีนั้นเธอได้แต่ยืนนิ่งมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกใจซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ลูกกระสุนจากทางระเบียงลอยผ่านอากาศเฉียดแก้มเธอไปจนเป็นรอยถากได้เลือด หากแต่มันไม่น่ากลัวเท่ากับภาพที่เธอเห็นผู้เป็นพ่อนั่งอยู่บนเก้าอี้มีโลหิตสีแดงไหลทะลักที่ลำคอ บนโต๊ะทำงานมีมีดด้ามหนึ่งเปื้อนเลือดวางอยู่ไม่ห่าง เธอไม่เห็นมือปืนหรือใครอยู่ภายในห้องนอนที่ทุกอย่างจะดับวูบเมื่อสายตาช้อนขึ้นไปสบดวงตาที่เบิกโพลงของผู้เป็นพ่อ

เมื่อดาริกาฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงของคนคุ้นเคยกำลังร้องเรียกชื่อพ่อของเธอพร้อมกับในมือถือมีด สองมือเลอะเปรอะเปื้อนเลือด

‘คุณอา!’

‘พี่โซ…’

หญิงสาวพึมพำเรียกเตโซที่กำลังยืนจับบ่าพ่อของเธอและอีกมือถือมีดซึ่งเต็มไปด้วยเลือดโดยที่ความทรงจำก่อนหน้านี้หายไปเพราะอาการช็อกก่อนจะเลือนสายตามองลงที่ข้อมือของตัวเองซึ่งมีสายเคเบิ้ลไทร์รัดข้อมือเอาไว้แน่น อาการที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่จากอาการช็อกทำให้สาวเจ้าพยายามบิดข้อมือของตัวเองจนผิวขูดไปกับสายเคเบิ้ลไทร์จนบาดลึกขึ้น โลหิตสีแดงค่อยๆ ซึมออกมาไม่ต่างจากภาพที่เธอเห็นเลือดของผู้เป็นพ่อค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ถูกปาดที่คอก่อนจะสะดุ้งตกใจกลัวสุดขีดเมื่อเสียงของเตโซเรียกเธอด้วยความตกใจ

‘น้องดา!’

‘ไม่ ไม่นะ อย่าทำดา ไม่ ไม่!’

ดาริกาตะโกนออกมาด้วยความกลัวสุดขีดด้วยเพราะวัยเพียงสิบหกปีพลางพยายามบิดข้อมือตัวเองหวังจะหาทางหนีจากมัจจุราชที่พยายามจำทร้ายเธอด้วยอีกคน ในเวลานั้นสิ่งแรกที่เธอเองคือความจริงที่น่ากลัวเกินกว่าจะฟังหรือเข้าใจเตโซที่ถือมีดเดินเข้ามาหาเธอ

‘เงียบก่อนน้องดา เงียบ น้องดา!’ เตโซตะโกนออกไปด้วยความตกใจรีบพุ่งไปหาดาริกาที่ช่วยพยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้นได้หลังพยายามบิดข้อมือตัวเองให้หลุดจากสายเคเบิ้ลไทร์ไม่สำเร็จ

‘อย่าเข้ามานะ อย่า ฮือ อย่า! พ่อคะ พ่อ!’ ดาริกาตะโกนออกไปอย่างควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ภาพในหัวมีเพียงเลือดของตัวเองและของผู้เป็นพ่อพร้อมกับภาพที่เตโซกำลังถือมีดวิ่งตามออกมาหลังเธอฉุกคิดได้ว่าควรจะต้องหนี

หญิงสาวเปลี่ยนจากบิดข้อมือตัวเองดันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะวิ่งออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นพ่อพลางตะโกนหาพ่ออย่างเสียสติจนไม่ทันฉุกคิดได้ว่าตัวเองนั้นล้มลงไปนอนหมดสติหากแต่ตื่นขึ้นมาเธอเพียงนิ่งพิงผนังห้องทำงาน เธอปิดหูหลับตาวิ่งหนีเตโซที่ยังคงวิ่งตามพร้อมตะโกนสั่งให้เธอหยุดวิ่งก่อนจะร้องออกไปด้วยความตกใจอย่างได้สติว่าตัวเองกำลังจะตกบันไดเพราะความวิ่งหนีไม่ดูทางอย่างไม่มีสติ

ดาริกาเบิกตาโพลงทั้งที่สองแก้มเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างตกใจเมื่อร่างกายของเธอกำลังลอยอยู่กลางอากาศแล้วตกลงไปตามขั้นบันได ศีรษะกระแทกที่ขอบขั้นบันไดสุดท้ายจากที่กลิ้งตกมาตั้งแต่ขั้นบนสุด เธอหมดสติในทันทีพร้อมกับโลหิตสีแดงไหลซึมออกมาเล็กน้อยซึ่งภาพที่เธอกลิ้งตกบันไดอยู่ในสายตาของเตโซที่หยุดยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดมองลงมาก่อนจะรีบทิ้งมีดในมือแล้ววิ่งลงไปพร้อมกับคนในบ้านของสาวเจ้าวิ่งกันเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่จากเรือนพักด้านหลัง

‘น้องดา!’

เสียงเรียกอย่างร้อนใจของเตโซช่างปลอมเปลือกสำหรับดาริกาที่สะลึมสะลือขึ้นมามองเขาด้วยความหวาดกลัวและเสียงใจที่สุดเท่าที่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้เห็นความโหดร้ายจากคนที่พ่อไว้ใจทำร้ายก่อนจะหมดสติไปในที่สุด