บทที่ 11 เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏ (5)

ภาพสีหน้าเป็นกังวลและหวาดกลัวในความเป็นห่วงกับการที่เห็นลุกสาวของผู้ใหญ่ที่ไว้ใจตกบันไดยังคงติดตามดาริกาจนมาถึงปัจจุบัน เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วทำให้พบว่าตัวเองช่างเป็นคนโง่ที่ตื่นขึ้นมาเห็นว่าตำรวจและหน่วยกู้ภัยกับพยาบาลอยู่เต็มบ้าน โดยที่เธอนั่งอยู่บนโซฟาอย่างคนไร้สติไม่พูดไม่จากับใครเพราะกำลังมึนงงและเจ็บแผลที่ศีรษะ

เธอจำได้ไม่มีลืมเลยว่าเมื่อฟื้นขึ้นมาจากที่ได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้วถูกพาตัวมานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นแล้วหันไปแสงไฟสัญญาณจากรถตำรวจและรถกู้ภัยที่สาดส่องเข้ามาในคฤหาสน์พิทักษ์สกุลบ้านของเธอในยามราตรีที่มืดมิดมากระทบบนตัวหญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวก่อนจะหันกลับมาแล้วเหม่อมองไปที่รูปผู้เป็นบิดาและมารดาซึ่งแขวนอยู่ด้านบนผนังบ้านหลังใหญ่

สองมือขยุ้มกระโปรงสีขาวจนยับยู่ยี่และเปื้อนไปด้วยของเธอจากข้อมือก่อนจะแอบเบนสายตาไปมองเตโซซึ่งกำลังมองมาด้วยสายตาสงสารแกมกังวลหลังให้ปากคำกับตำรวจเป็นที่เรียบร้อย ทั้งที่รู้ดีว่าเขาคือคนร้ายแต่เธอก็ไร้ปากเสียงเมื่อทุกคนอยู่ในความควบคุมของเขาด้วยคำสั่งก่อนหน้านี้ที่ให้เธอเงียบแล้วเขาจะเป็นคนจัดการเอง เธอรีบเบนสายตากลับไปที่ภาพพ่อและแม่ของเธอทันทีเมื่อเขาเดินเข้ามาหาเธอที่แกล้งนั่งเหม่อราวกับสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปเสียแล้วก่อนจะเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยนและอบอุ่น

หากทว่ามันช่างเป็นมีดที่แหลมคมแทงเข้ามาซ้ำที่เดิมเป็นพันครั้งที่หัวใจของเธอ

‘น้องดา’ เตโซค่อย ๆ นั่งลงข้างดาริกาพลางเอ่ยเรียกลูกสาวของเพื่อนผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าสภาพจิตใจข้างในบอบช้ำมากแค่ไหน

หากทว่าภาพที่เตโซกำลังเป็นกังวลแกมห่วงใยต่อเธอช่างเป็นภาพการแสดงที่น่าสะอิดสะเอียนจนมือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธหากแต่ไร้ความแค้นเมื่อคำถามที่ว่าเขาฆ่าพ่อของเธอทำไมผุดขึ้นมาไม่อยุ่ เธอตะโกนถามเขาอยู่ข้างในด้วยความเจ็บปวดไปพร้อมกับน้ำตามากมายที่ไหลรินหากแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความกลัว

เธอกลัวเกินกว่าจะมีความกล้า

‘…’ เธอยังคงเอาแต่เหม่อมองไปที่รูปบิดาและมารดาไม่คิดเอื้อนเอ่ยตอบรับคนข้างๆ ด้วยความยากลำบากใจ

‘น้องดา หลังจากวันนี้ไปพี่จะเป็นผู้ปกครองของน้องดา พี่รู้ว่าน้องดาโตแล้ว แต่ตอนนี้คดีกลายเป็นคดีฆาตกรรม พี่เป็นห่วงน้องดา’ เตโซพูดขึ้นต่อทันทีก่อนจะมองตามสายตาของดาริกาจึงไปหยุดที่รูปของเพื่อนผู้เป็นบิดาและภรรยาของท่านแล้วดึงสายตากลับมาที่เธออีกครั้งแล้วค่อยๆ ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเธอ

ราวกับว่าเขาไม่ใช่คนร้ายเสียอย่างนั้น

‘...’ เธอยังคงเงียบไม่คิดส่งเสียงออกมาทัง้ที่ข้างในกำลังยืนตะโกนทั้งถามว่าทำไมและต่อว่าเขาที่เป็นคนฆ่าพ่อของเธอ ฉับพลันน้ำตาก็ไหลรินออกมาไร้เสียงสะอื้นไห้ ดวงตาแดงก่ำอย่างอัดอั้นอยู่ในใจและความสะอิดสะเอียนความอ่อนโยนของเขา

‘น้องดา...เดี๋ยวพี่มานะ’ เตโซกำลังจะพูดขึ้นอีกครั้งแต่แล้วก็ต้องเงียบลงเมื่อมีนายตำรวจเรียกเขาผู้ซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับบิดาของดาริกา

ทันทีที่ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเข้าไปหานายตำรวจ สายตาที่ว่างเปล่าของดาริกาก็เบนไปมองตามหลังของเตโซซึ่งกำลังเดินตรงไปหานายตำรวจทั้งสองนายที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากบันไดทางขึ้นชั้นสอง โดยมีแม่เลี้ยงและลูกติดซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องของเธอ

ใช่ ดาริกาได้ยินทุกคำพูดของเตโซและเธอรู้ว่ามันเป็นคดีฆาตกรรมเพราะเธอเองก็คือพยานคนเดียวที่เห็นทุกการกระทำของคนร้าย แต่เขากลับให้ตำรวจปิดเรื่องนี้ด้วยการปล่อยข่าวว่าบิดาของเธอป่วยหนักจนเสียชีวิตเองในห้องทำงาน เธอได้ยินทุกสิ่งที่เขาพูดกับตำรวจและนักข่าวและได้เห็นทุกการกระทำที่ตีสองหน้ากับคนอื่นๆ ได้อย่างราบรื่นจนเธอแทบจะทนไม่ไหวสั่งทำตุ๊กตาทองให้เขาเสียเดี๋ยวนั้น

แม้ตั้งแต่เด็กครอบครัวของเธอกับเขาจะสนิทกันมากแค่ไหนแต่คนที่หญิงสาวสนิทสนมด้วยก็มีเพียงเตชินเท่านั้น ใครๆ ต่างก็รู้เป็นอย่างดี แต่คนที่เข้าออกบ้านของเธอและสนิทกับบิดามากที่สุดคือเตโซเพียงคนเดียวที่แม้แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจพ่อของตัวเองที่มักจะเรียกหาแต่เตโซบ่งบอกให้รู้ว่าพ่อของเธอไว้ใจเขามาแค่ไหนและเป็นผู้ชายที่กำลังจะมาเป็นผู้ปกครองของเธอหลังจากนี้ไปแม้จะในเวลาไม่นานตามกฎหมายอายุของเธอในอีกสองปีก็จะบรรลุนิติภาวะแล้วก็ตาม

คงไม่ดีเท่าไรกระมังที่คนคนนี้จะมาเป็นผู้ปกครองและผู้ดูแลมรดกของบิดาเธอ

‘ดา!’ เสียงของศศินชายหนุ่มวัยสิบแปดปีวิ่งเข้ามาภายในบ้านของหญิงสาวด้วยความตื่นตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของชื่อที่เรียกแล้วจึงรีบตรงเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วงทันที

‘อย่าเพิ่งเข้าไปหาเธอเลยจะดีกว่า’ เตโซซึ่งกำลังสนทนากับตำรวจและทนายประจำครอบครัวของดาริการีบพุ่งไปหาศศินทันทีเมื่อเห็นศศินที่วิ่งเข้ามาภายในบ้านแล้วตรงไปหาดาริกาด้วยท่าทีเคร่งขรึมอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการให้ศศินเข้าไปหาสาวเจ้า

‘ผมเป็นห่วงเธอนะครับ ผมเป็นเพื่อนที่เธอสนิทและไว้ใจ ผมจะเข้าไปหาดา’ ศศินเริ่มโวยวายอย่างไม่พอใจเมื่อไม่ได้ดั่งใจ มองเตโซอย่างไม่เป็นมิตรที่อีกฝ่ายมีท่าทางมีสิทธิ์มีเสียงในตัวดาริกาและบ้านหลังนี้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

‘ฉันจะไม่พูดซ้ำ ออกไปซะ!’ เตโซพูดเสียงเข้มขึ้นพลางดันอกศศินให้ออกห่างจากที่เกิดเหตุจนถลาไปชนโต๊ะวางแจกันซึ่งทำให้คนอื่นๆ ต่างหันมามองที่เตโซไม่ต่างจากดาริกาที่หันมามองพลางลุกขึ้นเดินเข้ามาผู้ปกครองคนใหม่ของตัวเองทันที

‘พี่โซ...’ ดาริกากำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงบนผิวหนังจนห้อเลือดก่อนจะคลายออกไปคว้าแขนของเตโซ แต่แล้วไม่ทันจะพูดอะไรออกไปนอกจากเรียกเตโซ

อาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงก็เล่นงานให้เธอทรุดลงกับพื้นพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมศีรษะโดยที่เตโซที่ทรุดลงมาจับบ่าของเธอถามด้วยเสียงกังวลม่ต่างจากน้ำเสียงของศศินที่ดังขึ้นข้างเตโซหากแต่เธอไม่เห็นว่าเพื่อนข้างบ้านคนนี้อยุ่ในท่าทางไหนเมื่อถูกผู้ปกครองคนใหม่บังไม่ให้เข้ามาใกล้เธอ

‘น้องดาเป็นอะไร ปวดหัวเหรอ น้องดาอย่าทำพี่กลัวแบบนี้ น้องดา!’

‘ดา เป็นอะไร อย่าทำเรากลัวนะ’

ดาริกาเอื้อนเอ่ยตอบเตโซออกไปอย่างยากลำบากเพราะอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรงราวกับมีคนใช้เชือกมารัดแล้วใช้เครื่องมือบางอย่างบีบจนมันจะระเบิดออกมาให้ได้ก่อนจะหมดสติไปในอ้อมแขนของเตโซ

‘ดาปวดหัวมากพี่โซ เหมือนมันจะระเบิดออกมา ดา...’

‘น้องดา!’