บทที่ 12 หย่าไม่หย่า (2)

ดาริกาเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูพันรอบตัวก่อนจะเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจก หญิงสาวมองตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปที่แผลเป็นบนหน้าอก เธอใช้ปลายนิ้วมือข้างซ้ายลูบแผลเป็นไปมาอย่างแผ่วเบา ฉับพลันที่ความทรงจำในอดีตมากมายหลั่งไหลเข้ามาให้ครุ่นคิด

แผลเป็นที่เกิดจากกระสุนนัดเดียวกับที่ยิงเตโซทะลุมาโดนเธอ…

พลันสายตาก็เหลือบไปมองแผลเป็นจางๆ เล็กๆ ที่ข้อมือของตัวเองซึ่งเป็นข้างซ้าย เธอมองรอยแผลเป็นที่เกิดจากสายรัดเคเบิ้ลไทร์ เมื่อยิ่งมองภาพความทรงจำที่เธอพยายามบิดข้อมือจนมันบาดลึกเข้าที่ผิวของเธอเพื่อให้หลุดออกจนสายเคเบิ้ลไทร์ซึ่งจากสีขาวจนกลายเป็นสีเลือดจากเลือดที่ข้อมือของเธอ

“พ่อคะ ดาจำได้แล้ว ดาจำได้ทุกอย่าง ดาจำได้แม้กระทั่งเห็นพี่โซถือมีดที่ปาดคอพ่อ ดาจำได้แล้ว…” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองอยู่หน้ากระจกสายตาจ้องมองตัวเองและรอยแผลเป็นที่ได้จากคนที่เคยทำร้ายผู้เป็นพ่อถึงสองครั้งสองครา

“วันนี้ดาจะทำเพื่อพ่อ ดาไม่รู้ว่าพินัยกรรมที่ให้ดาแต่งงานกับพี่เตมันจริงหรือเปล่าแต่วันนี้ดาจะยุติการแต่งงานลงเพื่อพ่อนะคะ” เธอค่อยๆ คลี่ยิ้มบางออกมาเพื่อให้กำลังใจตัวเอง

หญิงสาวมองตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปสวมใส่ชุดนักศึกษาตามปกติที่ใส่ไปทำงานที่บริษัทในทุกวันพลางให้กำลังใจตัวเองกับวันนี้จะเผชิญหน้ากับเตชินเมื่อเขาพยายามบ่ายเบี่ยงมาตลอด เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วเธอจึงรีบออกจากคอนโดตรงไปที่บริษัททันทีเพื่อไม่ให้เขาหลบหน้าเธอได้สำเร็จ

เพราะตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาแล้วสองสัปดาห์ที่เตชินใช้ข้ออ้างมากมายในการเลื่อนนัดดินเนอร์กับดาริกาและพยายามหลบหน้าหญิงสาวมาตลอดซึ่งเธอก็สัมผัสได้ ไม่ว่าจะเป็นที่บริษัทหรือที่คอนโดชายหนุ่มก็พยายามหลบเลี่ยงเธอมาตลอดเท่าที่จะทำได้ แม้แต่ยามที่ศศินมาหาเธอถึงหน้าบริษัทเขาก็เลือกที่จะขับรถผ่านไปโดยไม่คิดเข้ามาหาเรื่องอย่างที่เคยทำจนเธอรู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว ตัดสินใจหาจังหวะที่เขาอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพังเดินเข้าไปแล้วล็อกประตูไม่ให้ใครมาขัดจังหวะสิ่งที่เธอจะพูดกับเขาได้

เพราะเธอไม่อยากให้เวลามันยืดเยื้อไปมากกว่านี้ก่อนที่อีกไม่กี่สัปดาห์เธอจะฝึกงานจบและเตรียมตัวยื่นเอกสารเรียนจบกับมหาวิทยาลัยเมื่อลองนับเวลาที่ผ่านมาเหลืออีกสี่สัปดาห์เธอก็จะได้คืนอิสระให้กับและเธอจะได้เดินออกไปจากบ้านของคนที่เธอเหลือไว้เพียงความโกรธให้เท่านั้น

“…” เตชินมองดาริกาที่หันหลังกลับมามองเมื่อล็อกประตูห้องทำงานเรียบร้อย

“หลบหน้ากันทำไมคะ ยังจะกลัวที่จะเผชิญหน้าอะไรอีกคะท่านรองประธานที่เก่งไปซะทุกอย่าง” ดาริกาพูดพลางก้าวเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

วันนี้เธอจะต้องจบการแต่งงานที่เต็มไปด้วยความไม่ชัดเจนนี้ให้ได้

“ถ้าจะมาหาเรื่องกันก็กลับไปทำงาน” เขาพูดปัดเพื่อไม่ให้เธอได้พูดเรื่องที่อยากพูด

ก็เพราะว่าเขากำลังกลัวอย่างที่เธอกำลังสงสัย

“…อย่าบ่ายเบี่ยงอีกเลยคะ เราต้องคุยกันนะคะ” เธอมองเขาก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเขา

“ถ้าเรื่องอื่นก็ไว้ทีหลัง แต่ถ้าเป็นเรื่องงานก็พูดมา” เขาพูดพลางหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้งส่วนมือก็เริ่มคีย์ข้อมูลเข้าไปคล้ายกับกำลังบอกให้เธอรู้ว่าเขาจะยอมหยุดฟังก็ต่อเป็นเรื่องงานเท่านั้น

ดาริกามองอากัปกิริยาของเตชินโดยที่ยังไม่ยอมพูดอะไรออกไปเพราะเธอเองก็ลำบากใจที่จะพูดออกไปเช่นกัน แต่ถ้าหากหญิงสาวไม่พูดออกไปตอนนี้ก็เกรงว่าครั้งหน้าเธอจะไม่มีความกล้าและพ่ายแพ้ให้กับเขาในที่สุด เธอมองเขาอย่างรวบรวมความกล้าให้มั่นใจกว่านี้จนในที่สุดเธอพูดเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุณเตชินคะ...เราหย่ากันเถอะค่ะ”

ดาริกาแอบถอดถอนหายใจออกมาเมื่อรวบรวมความกล้าพูดออกไปในที่สุดพลางลอบมองสายตาของเตชินที่ไม่ว่าจะอยุ่ในสถานการณ์ไหนก็ยังคงควบคุมความรู้สึกข้างในได้เป็นอย่างดีไม่ให้ใครรู้ถึงจุดอ่อนได้

“...” เตชินชะงักกึกทั้งสายตาที่กำลังไล่อ่านตัวอักษรและมือที่กำลังบรรจงกดแป้นพิมพ์

เตชินไม่ได้พูดคำใดออกไปทันทีที่ดาริกาพูดจบแต่ก็หยุดทุกการกระทำที่กำลังทำอยู่โดยที่ไม่หันไปมองเธอที่กำลังมองมาอย่างรอคำตอบจากเขา

คำตอบที่เขาเองก็ต้องการมันเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนแต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจนานแล้ว นานมากพอที่จะตัดสินใจว่าควรพูดปฏิเสธออกไปตั้งแต่วันที่เธอต้องการไปดินเนอร์ด้วยกันแล้วแต่เขาก็เลือกที่จะหลบหน้าเธออย่างไม่ใช่ลูกผู้ชาย เผยความหลัวออกไปให้เธอจับได้จนหาโอกาสอย่างในตอนนี้เพื่อไล่ต้อนเขาให้จนมุม

“ตอนนี้ฉันเข้มแข็งพอที่จะเดินออกไปจากชีวิตของคุณ...มันถึงเวลาแล้วที่เราต้องหย่ากัน เพื่อฉันและเพื่อคุณ” เมื่อเห็นเขาชะงักไปแต่ไม่ยอมพูดหรือคิดจะหันกลับมามองเธอ จึงเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบบ่งบอกให้รู้ว่าเธอพูดขึ้นอย่างจริงจัง

สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างของเขาซึ่งไม่ยอมหันกลับมาสบสายตาทั้งที่เมื่อก่อนช่างเป็นคนที่ใช้สายตามองเธอจนมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงน้อยจนหวั่นไหวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สาวเจ้านั่งรอเขาว่าเมื่อไรจะพูดออกมาหรือต่อให้เขาไม่พูดออกมาด้วยการใช้ความเงียบปฏิเสธแต่เธอก็จะพูดออกไปถึงความต้องการให้เขาได้รู้ว่าเธอพอแล้วกับเรื่องราวระหว่างกันที่มันไม่สามารถบรรจบกันได้

ความรู้สึกของเธอกับเขาไม่สามารถมาบรรจบกันได้ตั้งแต่วันที่เตโซปลิดลมหายใจพ่อของเธอแล้ว

ไม่มีทางบรรจบกันได้...

“ฉันไม่หย่า”

“แต่คุณไม่ได้รักฉัน”

คำพูดที่สวนกลับมาทำให้เตชินชะงักกึกอีกครั้ง คำถามมากมายก่อเกิดขึ้นในหัวของเธอว่าเพราะอะไรเขาถึงไม่หย่ากับคนตรงหน้า ทั้งที่เมื่อหกเดือนก่อนเขาแทบบ้าที่เธอไม่ยอมหย่าให้หลังจากการเสียชีวิตของของพ่อเธอ

ทำไมตอนนี้ถึงไม่อยากหย่ากันนะ...