บทที่ 12 หย่าไม่หย่า (1)

บทที่ 12

หย่าไม่หย่า

เตชินนั่งเงียบไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกไประหว่างที่นั่งฟังดาริกาค่อยพูดถึงอดีตเมื่อหกปีออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างเก็บกักความรู้สึกเจ็บปวดเสียใจไม่ต่างจากชายหนุ่มที่ได้รู้ว่าพี่ชายตัวเองเป็นฆาตกร เขามองสบดวงตาที่แดงก่ำของหญิงสาวที่มองมาอย่างไม่หลบสายตาบ่งบอกให้รู้ว่าความทรงจำของเธอกลับมาทั้งหมดแล้ว

ทั้งหมดที่แสดงให้เห็นโดยไม่ต้องพูดออกมาว่าเธอทั้งโกรธทั้งเกลียดแต่ก็รักเขากับเตโซในเวลาเดียวกัน ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกหมดเรี่ยวแรงที่จะรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้เพราะเขาเพิ่งรู้ซึ้งแล้วว่าสิ่งที่ตัดสินใจทำตั้งแต่แรกมันผิดมาตลอดอย่างที่รินนราถามเขาว่ามันถูกต้องแล้วหรือ ใช่เขาเพิ่งรู้ตัวเมื่อสายเกินไปแล้ว เพิ่งรู้ว่าหัวใจกำลังโหยหาเธอมากกว่าจะผลักไสเธอไปเพราะความรู้สึกผิดไม่อยากให้เธอทนทุกข์กับครอบครัวที่ฆ่าพ่อของเธอไปตลอดชีวิตหากแต่พอถึงเวลาที่เธอจะต้องเดินจากไปเขาก็ไม่พร้อมรับมือ...

เขาไม่พร้อมที่จะเสียเธอไปในตอนนี้

และความเห็นแก่ตัวของเขาก็มีมากเกินกว่าความรู้สึกผิดเมื่อเตชินไม่คิดจะปล่อยเธอไปแม้จะรู้ว่าการตัดสินใจใหม่ในครั้งนี้ของเขาจะทำให้เธอเกลียดเขาก็เป็นได้

“สิ่งที่ดาพูดออกไปถึงเหตุการณ์เมื่อหกปีก่อนพี่เตก็คงรู้มาตั้งแต่แรกถึงได้ทำเป็นเกลียดดาเพื่อให้ดาเลือกที่จะเดินออกไปจากชีวิตพี่ เพราะพี่เตรู้จักดาดีกว่าใคร ผู้หญิงอย่างดาที่ทำเพื่อคนอื่นอยากให้คนอื่นมีความสุขมากกว่าความต้องการของตัวเอง...” เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นเตชินไม่พูดคำใดออกมาก่อนจะเงียบลงอย่างข่มน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“…” เตชินเงียบฟังอย่างข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้เดือดดาลออกไปด้วยความกลัวคำบางคำ

“แน่นอนว่าดาจะต้องเดินออกไปเพื่อคืนอิสระให้พี่เต ขอบคุณนะคะพี่เต เพราะความรู้สึกผิดของพี่เตแทนพี่โซมันได้ผลดีเลยคะ ขอบคุณนะคะคุณเต” เธอพูดออกไปอย่างข่มอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเพราะตอนนี้เธอทั้งเจ็บปวดทั้งโกรธเกลียดในเวลาเดียวกันไม่ต่างจากเมื่อหกปีก่อน

ยิ่งสรรพนามที่เธอเรียกด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าทุกอย่างสายไปแล้วสำหรับเตชิน

“เธอกำลังจะพูดอะไรดาริกา” เขาถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่สุดหากทว่าภายในใจกำลังเดือดดาลเต้นกระหน่ำด้วยความกลัว

“…เย็นนี้ดาอยากไปดินเนอร์กับพี่ ได้ไหมคะ พี่เตพอจะมีเวลาให้ดาได้ไหม” เธอคลี่ยิ้มบางก่อนจะเอ่ยถามออกไปแทน

เพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะพูด ‘คำนั้น’ ออกไปในตอนนี้ เธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะมีความกล้าพูดออกไปยังไม่พร้อมที่จะทำใจอย่างกะทันหันในตอนนี้จริงๆ เธอขอเวลาทบทวนอีกสักนิดอย่างเห็นแก่ตัวกับครั้งสุดท้ายที่เธอจะเอาแต่ใจรั้งเข้าเอาไว้ข้างกาย

ก่อนที่หลังจากคืนนี้ไปจะไม่มีเขาอีกต่อไป...

“อืม ได้” เตชินขมวดคิ้วไม่เข้าใจแต่ก็ตอบรับกลับไปอย่างง่ายดายพลางรู้สึกโหวงอยู่ข้างในหัวใจและรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

หรืออาจเพราะรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่ว่าอย่างไรหรือจะเกิดเหตุการณ์ที่เขากำลังกลัวอบู่ขึ้นมาจริงๆ เขาก็จะยอมกลายเป็นคนร้ายในสายตาเธอเพื่อรั้งให้เธอยังอยู่ในสายตาของเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ว่าเธอจะพยายามบินหนีอีกสักครั้งเขาก็จะขังเธอเอาไว้อย่างไม่รู้จักเหนื่อย

เพราะเขาเสียเธอไปไม่ได้จริงๆ ไม่ว่าจะตอนนี้หรืออนาคต

“แล้วก็...ดายอมรับว่าตอนนั้นดาทั้งโกรธทั้งเกลียดพี่โซจนรู้สึกสะอิดสะเอียดกับการกระทำที่แสแสร้งของพี่โซ แต่ตลอดเวลาหกปีที่ผ่านมาที่พี่โซดูแลดามันอาจจะลบล้างกันไม่ได้แต่ความโกรธความเกลียดที่ดาเคยมีก็เหลือแต่ความโกรธเท่านั้น ดาแค่บอกให้รู้ว่าเตกำลังรู้สึกยังไงกับพี่ชายของพี่เต” เธอทำท่าจะลุกขึ้นแต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจก่อนจะพูดสิ่งที่กำลังรู้สึกออกไปให้เตชินได้รู้

“ฉันรู้...” เตชินตอบรับเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะทำท่าอ้าปากคล้ายจะพูดแต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจไม่พูดมันออกไป

“สถานที่ดินเนอร์ดาให้พี่เตเป็นคนเลือกก็แล้วกันนะคะ” ดาริกามองอากัปกกิริยาที่เฉยชาของเขาอยู่ครู่ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

เตชินมองตามดาริกาที่เบนสายตากลับมามองชายหนุ่มก่อนจะดึงสายตากลับไปที่แฟ้มเอกสารบนโต๊ะแทน เขามองหญิงสาวด้วยสีหน้าและแววตาราบเรียบไม่แสกงความรู้สึกใดๆ ออกไปทั้งสิ้นแตกต่างจากข้างในซึ่งกำลังถูกมีดที่เตโซใช้ปลิดชีพพ่อของเธอทิ่มแทงลงบนหัวใจที่พยายามก่อกำแพงให้ตัวเองใจแข็งผลักไสเธอไปก่อนหน้านี้ให้ทลายลงอย่างไม่เป็นชิ้นดี ฉับพลันดวงตาที่เฉยชาของเตชินค่อยๆ อ่อนลงแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดและถวิลหา

เมื่อได้รู้แล้วว่าตอนนี้ดาริกาอยู่ไกลเกินไปที่จะเอื้อมมือรั้งเธอให้เข้ามาใกล้กว่าที่เคยผ่านมา

ทว่า ความรู้สึกของเขากำลังเดินสวนทางกับความรู้สึกของเธอ เมื่อเธอกำลังข่มอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองให้เข้มแข็งมากพอจะเดินจากเขาไปให้ไกลแสนไกล

แม้ชีวิตของเตโซที่ใช้ปกป้องเธออย่างไม่เข้าใจจะลบล้างความเกลียดชังที่เธอมีไปจนหมดสิ้นแต่เธอก็โกรธที่เขามาทำให้รู้สึกรักและเคารพเหมือนเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ คนหนึ่งอย่างเชื่อหมดหัวใจ น้ำตาที่เธอเสียไปในวันนี้เตโซหมดลมหายใจถือเป็นการลบล้างชีวิตที่เตโซทำลายไป

เธอจึงเลือกที่จะเหลือความโกรธให้เตชินได้ฉุกคิดว่าพวกเขาทำผิดต่อเธอมากแค่ไหน เพราะถ้าเธอไม่โกรธพวกเขาและเลือกที่จะเกลียดชังซึ่งแสดงให้รู้ว่าความรู้สึกดีๆ ที่มีให้มันถูกทำลายจนหมดสิ้น ซึ่งเขารู้ดีว่าการที่เธอเลือกที่จะโกรธก็คือความรู้สึกที่เธอใส่ใจในความสัมพันธ์ตลอดหกปีที่ผ่านมา และยิ่งไปกว่านั้นที่เปรียบดังมีดเล่มที่สองแสนแหลมคมแทงเข้ามาเมื่อเธอให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ตลอดหกปีที่ผ่านมากับเตโซมากแค่ไหน

หากพูดออกมาเป็นคำพูดก็คงหมายถึงเธอไว้ใจและเชื่อใจฆาตกรที่ฆ่าพ่อของเธอหมดหัวใจ