บทที่ 12 หย่าไม่หย่า (3)

เตชินหันกลับไปมองสบสายตาดาริกาที่มองมาด้วยความสบสันแกมฉงนกับคำตอบของชายหนุ่มที่พูดออกไปก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งซึ่งทำให้หญิงสาวเกิดโทสะขึ้นมา

“แปลกตรงไหนที่ฉันยังสนุกกับเธอ”

“คุณเต!”

ดาริกาลุกขึ้นพรวดยกมือตบโต๊ะด้วยความโกรธและความเสียใจกับคำพูดของเขาที่แม้จะไม่รู้ว่าเขาพูดมันออกมาด้วยใจจริงหรือกำลังยียวนโทสะของเธออยู่กันแน่

ทว่า เตชินไม่โต้ตอบเป็นคำพูดแต่กลับลุกขึ้นใช้มือรั้งท้ายทอยของดาริกาเข้ามาใกล้ก่อนจะกดจูบอย่างรุนแรงจนสาวเจ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือกที่ปากก่อนที่เอวของเธอจะถูกแขนแกร่งอีกข้างของเขารวบยกขึ้นจนตัวของเธอปีนขึ้นไปอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งสติทัน กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าตัวเองกำลังถูกเขาชักนำให้โอนอ่อนไปกับสัมผัสเพื่อควบคุมให้เธอทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ เมื่อได้ยินเสียงสิ่งของที่ถูกกวาดตกลงพื้นในเวลาต่อมาจนบนโต๊ะเหลือเพียงคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวที่อยู่ห่างออกไปให้เหลือพื้นที่มากพอ

หญิงสาวพยายามยกมือดันหน้าอกของเขาให้หลุดออกจากพันธนาการของชายหนุ่มเมื่อตั้งสติได้แต่ก็ไร้ผลเมื่อเธอสู้แรงของเขาไม่ได้สักนิด

น่าหงุดหงิดที่สุด!

ในครานี้เองที่เธอพบว่ากำลังพ่ายแพ้ให้กับเขาที่รู้จักควบคุมเธอและรู้วิธีที่จะทำให้เธออ่อนยวบให้กับเขาอย่างง่ายดาย

“อื้อ!”

แม้จะรู้ตัวว่ากำลังพ่ายแพ้ให้กับเขาแต่เธอก็จะพยายามแข็งข้อให้ถึงที่สุด มือเล็กทั้งทุบทั้งตีที่หน้าอกแกร่งของเขาทั้งผลักให้เขายอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่ไม่ว่าเธอจะออกแรงมากแค่ไหนก็ไม่เป็นผลอยู่ดีเมื่อเธอเริ่มสัมผัสได้ว่าเขากำลังถือไพ่เหนือกว่ามากขึ้นเรื่องเพราะแผ่นหลังของเธอกำลังแนบไปกับพื้นโต๊ะทำงานด้วยแรงของเขาที่โน้มตัวคร่อมเธอไม่ให้หลุดหนีไปไหนได้

ฉับพลันความแข็งกร้าวของเธอที่ใช้ต่อต้านก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้าที่จะต่อสู้กับคนใจร้ายที่เอาแต่ใจทำร้ายกันอยู่แบบนี้ เธอไม่รู้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกันแน่แต่ถ้าไม่ได้รักกันทำไมถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป ทำไมถึงยังกักขังกันอยู่เช่นนี้ทั้งที่รู้ว่าอย่างไรแล้วเธอกับเขาก็ลงเอยกันไม่ได้

จะยังให้เธอเจ็บไปอีกนานแค่ไหนกัน

หยาดน้ำใสค่อยๆ ไหลริมลงจากหางตาอย่างไร้เสียงสะอื้นไห้ เรี่ยวแรงที่มากมายใช้ต่อสู้ออกแรงผลักไสคนตัวใหญ่อ่อนแรงลง วางทาบมือลงบนแผงอกแกร่งก่อนจะลากไล้ขึ้นไปที่บ่าแล้วโอบกอดรอบลำคอของเขา เผยอริมฝีปากให้ลิ้นร้อนลุกล้ำเข้ามาเกี่ยวกระหวัดอย่างเจ็บปวดกับความเอาแต่ใจของเขาที่ใช้วิธีนี้กักขังเธอให้อยู่ภายใต้อาณัติของเขาอย่างไร้แรงสู้และพ่ายแพ้ให้กับเขาแล้วจริง

พ่ายแพ้กับการกระทำที่กำลังย่ำยีความรู้สึกสุดท้ายของเธอที่หลงเหลือให้เขาก่อนที่จะจากไป...เธอตั้งใจที่จะให้ความรักที่เหลือเพียงน้อยนิดให้กับเขาแล้วแท้ๆ

แต่บัดนี้เขากำลังทำลายมันลง

น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและอ่อนแอไหลรินเป็นสายทั้งที่ยังคงจูบกับเขาด้วยหัวใจที่แตกสลายเมื่อรู้ว่าเขายังคงสนุกกับร่างกายและความรู้สึกของเธอ เพราะยังรู้สึกไม่พอยังไม่หายสนุกเขาจึงยังไม่อยากปล่อยเธอไปในตอนนี้จนกว่าจะถึงวันที่เขาหมดสนุก

วันที่เขาจะเป็นฝ่ายทิ้งเธอไปด้วยความเบื่อหน่าย...

“เลิกคิดที่จะหย่ากับฉัน…มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิด”

เตชินผละริมฝีปากออกแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาของดาริกาที่ปรือขึ้นมามอง แวบหนึ่งที่เขาตกใจเมื่อพบว่าเธอกำลังร้องไห้ออกมากับสิ่งที่เขากระทำลงไปก่อนจะรีบกลบเกลื่อนด้วยสายตาที่เฉยชามองเธอแล้วพูดออกไปด้วยโทนเสียงราบเรียบ ต่อให้กลายเป็นคนใจร้ายที่เธอเกลียดเขาก็ยอมเพราะมันคือทางเดียวที่จะรั้งเธอเอาไว้ให้อยู่ข้างกายเขาต่อไปแม้ว่าจะทำให้เธอโกรธเกลียดแทนความรู้สึกที่เธอเคยมีให้เขาก็ตาม

มันคือทางเดียว…ทางเดียว

“ถ้าคุณไม่หย่ากับฉัน คุณก็จะได้ความเกลียดจากฉันแทน ทำไมคะ หย่ากันก็จบกันไปด้วยดีมันไม่ดีกว่าเหรอ”

ดาริกากลืนก้อนสะอื้นไห้ลงคอก่อนจะพูดออกไปทั้งน้ำตาด้วยความเจ็บปวดหัวใจ เพราะเธอรักเขาเต็มหัวใจแต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความต้องหารที่เขายังอยากสนุกกับเธอมากกว่าจะมอบความรักตอบแทน หากเขารู้สึกรักเธอสักนิดการตัดสินใจของเธออาจเปลี่ยนไปก็เป็นได้ แต่ทว่าเขายิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าเขาก็โหดร้ายไม่ต่างจากพี่ชายของเขาเลยสักนิด

เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

สำหรับเรื่องของเตโซแล้วเธอตั้งใจจะยอมให้มันจบลงที่หกปีก่อน แต่เขาเล่าทำไมไม่จบมันไปอย่างที่ต้องการในตอนแรก ทว่าความคิดความรู้สึกของเธอกำลังสวนทางกับเขาที่ไม่รู้จะพูดอย่างไรออกไปให้เธอได้เข้าใจความรู้สึก เพราะสำหรับเขาแล้วการกระทำคือการตอบทุกสิ่งที่เธอสงสัยตัเงแต่เมื่อสามเดือนก่อน

แต่ทำไมเล่าถึงไม่เข้าใจเขาเอาเสียเลย

เพราะความไม่เข้าใจกันและไม่รู้ว่าจะพูดออกมาเช่นไรดีทำให้คนทั้งสองมีแต่จะสวนทางกันมากขึ้นพร้อมกับอดีตที่กำลังจะตามมาในไม่ช้าจนเธอกับเขาไม่ทันตั้งตัว หากแต่ตอนนี้เขามีความค้องการเพียงอย่างเดียวคือการไม่ปล่อยมือจากผู้หญิงที่เขายกใจให้ตั้งนานแล้วหลุดมือไปแน่

แม้ว่าเธอกำลังจะหมดใจไปจากเขาก็ตาม…

เขาก็จะทำให้เธอกลับมารักเขาอีกครั้ง!

“ฉันไม่หย่า…ถ้าฉันไม่หย่าเธอก็ทำอะไรไม่ได้ดาริกา”

จบคำพูดของเตชิน ริมฝีปากของดาริกาก็ถูกปิดด้วยปากบางของชายหนุ่มทันที หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนหรือผลักเขาออกแต่เลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นไปด้วยความเจ็บปวด เธออยากทำให้ชายหนุ่มได้รับรู้ว่ากำลังทำลายความรู้สึกเพียงเล็กน้อยที่เธอเหลืออยู่ทิ้งไปอย่างไม่ไยดีด้วยน้ำมือของเขา

ด้วยการกระทำของเขา!

คำพูดมากมายที่รินนราพร่ำบอกเธอว่าเขารู้สึกอย่างนั้นอย่างนี้กับเธอกลับกลายเป็นสายลมที่ผัดผ่านมาและผ่านไปจนลืมหมดสิ้น ต่อให้คำพูดเหล่านั้นจะเคยทำให้เธอหวั่นไหวและรู้สึกดีจนเผลอฝันไปว่าจุดจบของเธอกับเขามันจะดีกว่านี้

ดีกว่าที่กำลังเป็นอยู่…