บทที่ 14 บุคคลที่คาดไม่ถึง (4)

สองเท้าที่สวมผ้าใบเก่าๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวังเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ที่ถูดปิดไม่มีคนอยู่มานานหกปีจนรกร้างไปหมดทั้งที่ชื่อเจ้าของบ้านยังเป็นคนเดิม สายตาที่หม่นหมองเศร้าทอดมองสิ่งของภายในบ้านที่ไม่ได้ถูกเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่คืนเมื่อหกปีก่อน แม้จะยังไม่เย็นจนค่ำจนมองไม่เห็นภายในแต่เปมิกาก็ต้องระมัดระวังคนของคณินและเตโซเสมอด้วยความเคยชิน

แม้จะต้องเข้าออกบ้านไปที่หอพักซึ่งอยู่ถัดไปสองซอยในเส้นทางไปแถวชานเมืองแทนที่จะเป็นเส้นทางเข้าไปในตัวเมืองกรุงเทพมหานคร ก็เพราะเส้นทางสามารถไปได้ทุกทิศแต่ก็มีระยะทางที่ไม่อ้อมจนใช้เวลานานเกินไป เพราะอีกฝั่งของบ้านกลับมีเส้นทางที่อ้อมจนใช้เวลานานในการเดินทางและยังที่ซอกซอยที่น้อยกว่ามาก

“หกปี…หกปีที่เปรมจะต้องอยู่ที่นี่ อยู่ในที่ที่เหมือนกับนรกคอยแผดเผาเปรมให้ตายทั้งเป็น แต่เปรมจะไม่ยอมตายด้วยฝีมือได้ฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าคุณพ่อ ไม่สิ เปรมไม่สิทธิ์เรียกคุณท่านว่าคุณพ่ออีกนับตั้งแต่เปรมอกตัญญูลงมือทำร้ายคุณท่าน…เปรมขอโทษ”

เปมิกาก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากรอบรูปกรอบใหญ่ซึ่งเป็นรูปถ่ายพ่อแม่ของดาริกาก่อนจะพูดขึ้นด้วยความแค้นปนเปไปกับความเจ็บปวดและรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน รวมทั้งความโกรธมากมายผสานกันจนรู้สึกกลัวเกินกว่าจะกล้าทำเรื่องที่ทุกต้องในคืนนั้น และตอนนี้เธอก็กำลังรู้สึกเช่นนี้เหมือนเดิมในทุกๆ วันที่กลับเข้ามาหลังออกไปอาบน้ำหาอาหารทานรักษาชีวิตของตัวเอง

แม้ในอีกห้าวันจะต้องเดินทางไปอยุธยาเพื่อกดเงินออกมาใช้เปมิกาก็รู้สึกตงิดใจไม่อยากไปแต่จะให้อยู่แบบไม่มีของกินก็ไม่ได้เช่นกัน อีกทั้งก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง เพราะตั้งแต่เหตุการณ์เมือหกปีก่อนเปมิกาก็ตัดขาดกับโลกภายนอกทั้งหมด ไม่ตามข่าวของใครทั้งนั้นแม้แต่ข่าวของดาริกา

จนกระทั่งวันนี้…

“คุณท่านคะ วันนี้เปรมบังเอิญเห็นน้องดาด้วยนะคะ แต่เปรมเข้าไปหาไม่ได้เพราะคนของไอ้ชั่วสองพ่อลูกมันกำลังตามน้องดาอยู่ และ…และเปรมก็เห็นคุณโซ เปรมตัดสินใจแล้วว่าเปรมจะชดใช้ให้คุณท่าน เปรมจะตามหาคุณโซให้เจอให้ได้เพื่อคุณท่านเพื่อน้องดา” เปมิกาให้คำมั่นทั้งที่ไม่รู้ว่าธนากรจะรับรู้หรือไม่ว่าเธอกำลังพยายามรวบรวมความกล้าทำเพื่อผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเธอมาจนได้ดิบได้ดีแต่แล้วต้องมาพังลงเพราะคนชั่วที่เคยลักพาตัวเธอเพื่อไปค้าประเวณีที่ประเทศเพื่อนบ้าน

ภาพที่เธอเจอกับดาริกาครั้งแรกผุดขึ้นมาในความทรงจำพร้อมกับหยดน้ำตาที่รินไหลลงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ทั้งที่พยายามข่มมันมาจนตาแดงตลอดเวลาที่กลับเข้ามาบ้านแล้วยืนบอกเล่ากับภาพถ่ายพ่อแม่ของดาริกา

เสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนของธนากรดังขึ้นเพื่อแนะนำเธอให้กับลูกสาวแท้ๆ เพียงคนเดียวได้รู้จักกับพี่สาวที่ถูกคนเป็นพ่อบุญธรรมจับจูงมือเดินเข้าบ้านมาด้วยความต้อนรับและยินดี

‘น้องดา…วันนี้พ่อพาพี่สาวมาอยู่กับน้องดาด้วยนะคะ มานี่มา มาหาพี่เปรม พี่สาวของน้องดาคะ’ ธนากรเดินจับจูงมือเปมิกาที่มีสีหน้าและแววตาหวาดระแวงด้วยความกลัว

เพราะเปมิกาเพิ่งถูกช่วยออกมาจากพวกค้ามนุษย์และพาไปรักษาตัวได้เพียงสองวันก็ถูกพากลับมาที่บ้านของธนากรทันทีด้วยเพราะดวงกมลต้องการเจอหน้าเปมิกาอย่างตื่นเต้น อีกทั้งธนากรจะต้องกลับไปทำงานให้จบเพื่อเริ่มคดีใหม่ต่อทันที

‘เดินไปหาพี่เปรมสิคะน้องดา ชวนพี่สาวมาเล่นด้วยกัน’ ดวงกมลซึ่งกำลังนั่งเล่นอยู่กับลูกสาวตัวน้อยพูดพลางลูบหัวอย่างเอ็นดูก่อนจะดันหลังลูกสาวให้เดินไปหาเปมิกา

‘ค่ะคุณแม่’ ดาริกาตอบกลับด้วยรอยยิ้มตามประสาเด็กที่กำลังเรียนรู้สิ่งต่างๆ ในช่วงวัยห้าขวบ

คนเป็นพ่อแม่ต่างมองดูลูกสาวตัวน้อยวัยห้าขวบซึ่งกำลังเดินเข้าไปหาลูกสาวบุญธรรมที่มองมาด้วยสีหน้าหวาดระแวงเล็กน้อยพลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระวัง มองดาริกาด้วยความลังเลก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปจับมือเล็กของดาริกาเมื่อเด้กน้อยวัยห้าขวบพูดพร้อมรอยยิ้มจนตาหยียื่นมือมารอรับมือของพี่สาว

‘ไปเล่นด้วยกันๆ นะคะพี่สาว’ ดาริกายิ้มยิงฟันจนตาหยีพลางยื่นมือไปข้างหน้า

เมื่อเปมิกาไว้ใจยื่นมือมาอย่างไว้ใจก็ทำให้คนเป็นผู้ใหญ่หันกลับมามองหน้ากันด้วยความโล่งแกมสบายใจเมื่อลูกบุญธรรมและลูกสาวแท้ๆ เข้ากันได้ดีก่อนจะหันกลับไปมองลูกสาวทั้งสองคนซึ่งกำลังยืนจับมือส่งยิ้มให้กันและกันอย่างวางใจจนเปมิกายิ้มออกมาด้วยความอุ่นใจแกมรู้สึกไว้วางใจได้กับครอบครัวใหม่

ครอบครัวที่กำลังมอบชีวิตที่ดีที่สุดในชีวิตของเปมิกา มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ไม่ต่างจากดาริกาในทุกๆ อย่างไม่ว่าจะเป็นสังคมรอบตัวหรือการศึกษา รวมไปถึงหน้าที่การงานอย่างตามใจโดยไม่บีบบังคับใดๆ ทั้งสิ้น ให้ทั้งเงินสิ่งของหรือแม้แต่บ้านหลังใหญ่แถวชานเมือง ยิ่งไปกว่านั้นคือคือหุ้นส่วนบริษัทของดวงกมลถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์เท่ากับดาริกาทุกอย่าง ปกป้องดูแลเธอเหมือนกับลูกสาวแท้ๆ คนหนึ่ง

แต่ทว่า เธอกลับหักหลังยืดทุกอย่างที่เป็นของดวงกมลทันทีที่ท่านเสียชีวิตซึ่งเกิดจากการจัดฉากว่าเป็นอุบัติเหตุหากแต่เป็นความตั้งใจของคณินที่ต้องการหุบบริษัทอัญมณีของดวงกมลมาเป็นของตัวเองเพื่ออำนาจและเงินทอง ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดเมื่อธนากรทราบเรื่องทุกอย่างแต่กลับไม่เอาผิดเธอเลยจนกระทั่งคืนนั้นเมื่อหกปีก่อนซ้ำร้ายที่ดาริกาไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็เพื่อความปลอดภัยจากคนใจร้ายคิดชั่วอย่างคณิน และแน่นอนว่าเธอก็ยอมทำตามคำขอของธนากรไม่ดึงดาริกาเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่สุดท้ายแล้วความโชคร้ายก็ดึงให้น้องสาวที่แสนดีและน่ารักเข้ามาเกี่ยวข้องเมื่อคืนนั้นดาริกากลับมามาเร็วกว่าที่แจ้งเอาไว้ หนำซ้ำคลิปวิดีโอดันถูกส่งพลาดไปที่อีเมลของดวงกมลซึ่งอยู่ในโทรศัพท์มือถือของดาริกา หลักฐานทุกอย่างที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้

เป็นสิ่งเดียวที่เธอจะตอบแทนครอบครัวของดาริกาได้ก็คือการเก็บความลับที่ไม่มีใครรู้นอกจากเธอและธนากรเท่านั้น และเธอจะต้องมีชีวิตอยู่เผยเปิดโปงความชั่วของคนโลภมากพวกนั้น

จับพวกมันมาชดใช้ให้กับดาริกา!