บทที่16 ความจริงจากปากพี่สาว (1)

บทที่ 16

ความจริงจากปากพี่สาว

เมื่อได้คำตอบที่พอใจจากเตชินและเข้าใจแล้วว่าน้องชายของเจ้านายกำลังเข้าใจผิดจึงยอมพาออกจากบ้านยามวิกาลออกมาหาเตโซตามที่ขอทันทีอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้นและเคนก็อยากให้สองพี่น้องที่รักดูแลกันมาตั้งแต่เด็กเข้าใจผิดกันไปนานกว่านี้แล้วเพราะระยะเวลาหกปีที่เข้าใจผิดมันก็มากเกินไปแล้วสำหรับสองคนพี่น้องที่มีกันและกันมาตลอด ไม่เคยมีเรื่องผิดใจกันเลยสักครั้งหรือทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กๆ หรือใหญ่ก็ไม่เคยมี

ทันทีที่มาถึงสถานที่ที่ซ่อนตัวเตโซก็ทำให้เตชินแปลกใจเพราะดาริกาบอกว่าเจอพี่ชายแถวชานเมืองหากแต่ตอนนี้เตโซกำลังอยู่ใจกลางเมืองที่คอนโดมิเนียมของพราวมุก

เตชินนั่งกอดอกมองหน้าพี่ชายที่นั่งกอดอกมองมาที่ชายหนุ่มเฉกเช่นกันหากแต่คนละความรู้สึกเมื่อเตชินทั้งโกรธทั้งไม่เข้าใจทุกอย่าง หากแต่เตโซกำลังรู้สึกผิดแกมลำบากใจที่จะพูดออกไปตอนนี้กับน้องชายของเขาในตอนนี้เพราะเรื่องมันยังไม่จบง่ายๆ ต่อให้ตอนนี้เขาจะได้ตัวเปมิกามาอยู่ในมือแล้วก็ตาม แต่ถ้าคนร้ายยังไม่ถูกจับเข้าคุกเตโซก็ไม่มีทางไว้วางใจใดๆ ทั้งสิ้น

“พี่ไม่คิดจะพูดจริงๆ เหรอครับ”

ในที่สุดเตชินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยการถามออกไปอย่างมีความหวังว่าเตโซจะยอมพูดออกมาด้วยความจริงไม่ใช่คำกล่าวอ้างเพื่อโกหกอีก เพราะตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะต้องปิดบังอีกต่อไปแล้วกับความจริงที่เตโซยังไม่ตายและไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดเตโซถึงซ่อนตัวเช่นนี้นอกจากคนที่รู้มาตั้งแต่แรก

และจากที่เห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับเคนเมื่อกลับมาทำให้เตชินฉุกคิดว่ากำลังเกิดเรื่องอันตรายขึ้นกับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อหกปีก่อนเป็นแน่

“...” เตโซยังคงนิ่งเงียบมองหน้าน้องชาย

“ถ้าพี่ไม่พูดผมกับดาจะจัดการกันเองในแบบที่เข้าใจมาตลอด...” เตชินกดดันด้วยคำพูดที่ทำให้เตโซพูดแทรกขึ้นมาฉับพลัน

“อย่าดึงน้องดาเข้ามาเกี่ยวเด็ดขาด!” เตโซเอ่ยเสียงเข้มอย่าเด็ดขาด

“ทำไมล่ะครับ พูดออกมาสิครับแล้วผมจะยอมเชื่อและทำตามที่พี่โซต้องการ” เมื่อเตโซหลงกลเตชินจึงรีบดึงให้พี่ชายยอมพูดออกมาทันทีอย่างไม่ให้หลีกเลี่ยงได้

“ถ้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เตรับปากพี่ได้ไหมว่าจะทำตัวตามปกติดูแลดาอย่าให้คลาดสายตา ส่วนเรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่ก็พอ” เตโซมองหน้าน้องชายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นอย่างต้องการคำที่มั่นใจจากน้องชายให้เขาวางใจที่จะพูดออกไป

“ถ้าความจริงที่ผมจะได้รู้มันไม่ทำให้พี่ต้องเสี่ยงหรือใครต้องเสี่ยงเหมือนครั้งก่อน ผมรับปาก” เตชินรับปากอย่างไม่ลังเล

เพราะเขาก็ดีใจไม่ใช่น้อยที่เห็นว่าพี่ชายยังปลอดภัยมีชีวิตกลับมาอีกครั้งแม้จะยังไม่รู้เรื่องทั้งหมดแต่เขาก็ดีใจ หากแต่ในเวลาเดียวกันก็ยังคงรู้สึกผิดต่อดาริกาเมื่อคนที่ทำร้ายพ่อของหญิงสาวยังคงมีลมหายใจและหวังว่าความจริงที่จะได้ยินจะทำให้อะไรๆ มันดีขึ้นมา

อย่างน้อยก็เพื่อชดใช้ให้กับดาริกา ทั้งเขาและเตโซจะต้องชดใช้ที่ทำลายครอบครัวความสุขของเธอมานานเช่นนี้

“พี่รับปากไม่ได้ว่ามันจะไม่เสี่ยง แต่พี่รับปากว่าจะไม่มีใครต้องสูญเสียอีก” เตโซพูดออกไปตามตรงด้วยความกังวลอยู่ลึกๆ ในใจ แต่ก็ไม่อาจปิดบังน้องชายได้อีกเมื่อเจ้าตัวก็ไม่ยอมที่จะอยู่เฉยๆ รอให้เขาเป็นคนจัดการเสียเอง

“ผมจะรับปากเรื่องดา ส่วนเรื่องจะปล่อยให้พี่จัดการด้วยตัวเองผมคงรับปากไม่ได้” เตชินก็ไม่ยอมเช่นกันที่จะปล่อยให้พี่ชายไปเสี่ยงอันตรายอีกจึงพูดในสิ่งที่ต้องการออกไป

“เต พี่...” เตโซเริ่มอ่อนใจแต่แล้วก็ถูกน้องชายขัดขึ้น

“พบกันคนละครึ่งทางสิครับพี่โซ เรื่องที่พี่โซเป็นคนฆ่าพ่อของดาผมยอมเงียบมานานหกปีแล้ว ผมไม่...” เตชินพูดเสียงห้วนออกไปอย่างขัดใจที่พี่ชายเอาแต่ทำตัวเป็นพี่ชายอยู่วันยังค่ำ

“พี่ไม่ได้เป็นคนฆ่าอากร!” เตโซโต้ตอบกลับด้วยความตกใจแกมกังวลว่าน้องชายจะผิดหวัง เพราะไม่คิดเลยว่าเตชินจะเข้าใจเรื่องเมื่อหกปีว่าเขาเป็นคนที่ฆ่าพ่อของดาริกา

ทั้งที่เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เตชินกำลังเข้าใจสักนิด

“ถ้าพี่ไม่ใช่คนฆ่าอากรแล้วใครล่ะครับ!” เตชินโต้ตอบกลับด้วยความสับสนแกมหงุดหงิดเพราะความไม่เข้าใจเสียทีกับสิ่งที่เตโซกำลังตอบคำถามของเขา

“พี่...” เตโซอึกอักด้วยความลำบากใจ

“พูดออกมาสิครับ บอกความจริงออกมาพี่โซ ถ้ายังเห็นว่าผมเป็นน้องชายของพี่ หรือเพราะ...คนที่ซ่อนอยู่ในห้องนอนของมุก” เตชินกดดันเตโซด้วยคำพูดที่ทำให้คนเป็นพี่ชายตกใจในไหวพริบของเตชินที่พูดพลางหันไปมองประตูห้องนอนของพราวมุก

“เปรม...เปรมคือคนที่ฆ่าอากร จะให้พี่พูดออกมาโดยไม่รู้สึกหรือไม่คิดมากไม่ได้เต สำหรับพี่มันคือเรื่องโหดร้ายไม่ว่ากับพี่หรือน้องดา” เตโซยอมพูดออกไปในที่สุดหลังหันกลับมามองน้องชายจากที่หันไปมองตามเตชินอย่างไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

“อะไรนะครับ! เปรม...” เตชินอุทานออกไปด้วยความตกใจอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ทว่าก็มีเสียงสั่นเครือของใครคนหนึ่งที่ไม่คิดว่าจะมาปรากฎตัวดังขึ้นแทรกคำพูดของเตชินด้วยความตกใจแกมสับสนและเสียใจ

เสียใจกับเรื่องราวที่สรุปให้รู้ว่าเธอช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เป็นคนที่โง่จนทำให้คนอื่นเดือดร้อนหากแต่เธอก็ไม่อยากเชื่อในเวลาเดียวกัน

“คนที่ฆ่าคุณพ่อคือพี่เปรมจริงๆ เหรอคะ” ดาริกาเอื้อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแห่งความผิดหวังเสียใจอย่างที่สุดเมื่อได้ยินในสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้พลางก้าวเดินออกมาจากด้านหลังพราวมุกซึ่งเดินนำหน้าเข้ามาในห้องก่อน

หญิงสาวมองเตโซด้วยสายตาเสียใจแกมไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินอย่างหวาดหวั่นอยู่ข้างในใจ ดวงตาที่หม่นหมองลงเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาที่ตีตื้นขึ้นมาเพราะความจริงที่ไม่มีใครรู้มากก่อนนอกจากคนที่พยายามปิดบังรู้เรื่องมาตั้งแต่แรกอย่างเตโซ