บทที่ 17 คนร้ายตัวจริง (3)

เปมิกาเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อการแย่งปืนทำให้ปืนลั่นไปโดนธนากรซึ่งนั่งอยู่ แม้กระสุนจะถูกที่ซี่โครงหากแต่ก็เป็นจุดอันตรายที่จะทำให้คนถูกยิงอาการสาหัส เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็วมากทำให้ศศินตกใจชะงักก่อนจะตั้งสติได้ล็อกคอเปมิกาแล้วค่อยๆ กระตุกยิ้มมุกปาก ยกมือขึ้นบีบค่งเปมิกาให้กันไปมองธนากรที่มีสีหน้าเจ็บปวดจากการถูกยิงมองมาที่เปมิกา

‘ดูไว้ซะ คนที่เธอกำลังจะฆ่า จับมือมันเซ็นชื่อซะ ส่วนเธอมานี่!’ ศศินแค่นหัวเราะพูดพลางออกคำสั่งลูกน้องก่อนจะพาตัวเปมิกาเดินอ้อมมาด้านหลังโต๊ะ คว้ามือของหญิงสาวซึ่งถือมีดอยู่ยกขึ้นมาก่อนจะตรงเข้าไปด้านหลังธนากร

‘แก แกจะทำอะไร’ เปมิกาตกใจถามออกไปด้วยความกลัวพลางมองธนากรที่มีสีหน้าไม่สู่ดีจากการเจ็บปวดบาดแผลที่ถูกยิง

‘ก็จะทำให้เธอเป็นคนฆ่าคุณลุงอย่างสมบูรณ์แบบไง เมื่อกี้เธอก็ลงมือยิงไปแล้ว ไม่มีเธอไม่มีตาแก่นี่ ทุกอย่างก็ต้องเป็นของฉันรวมถึงดา’ ศศินกระซิบข้างใบหูพลางบีบค้างเปมิกาแน่นก่อนจะใช้ริมฝีปากคลอเคลียก่อนจะบรรจบจูบลงที่แก้มของเธอต่อหน้าธนากรอย่างหยามเกียรติเปมิกาต่อหน้าคนเป็นพ่อบุญธรรม

‘ปะ เปรม ลูก…’ ธนากรเห็นลูกสาวคนโตทุกหยามเกียรติจนรู้สึกโมโหแต่ก็เข้าไปช่วยไม่ได้จึงทำให้ยิ่งเจ็บใจ

‘ล็อกตัวมันไว้ มานี่! อย่าขัดขื่นเลย เดี๋ยวจะมีรอยขีดข่วนไปมากกว่านี้ มานี่!’ ศศินพูดอย่างคนโรคจิตก่อนจะออกแรงผู้ชายที่มีมากกว่าจับมือเปมิกาบังคับให้เอื้อมไปข้างหน้าโดยที่ล็อกตัวเธอจากด้านหลังพลางขยุ้มผมของธนากรแล้วกระชากให้เงยหน้าขึ้น

‘ไม่ อย่านะ ปล่อย! อย่า! พี่ขอร้องอย่าทำคุณพ่อ ไม่!!’ เปมิกากรีดร้องด้วยความเสียใจเจ็บปวดเมือคำขอของเธอไม่เป็นผลทั้งน้ำตาและเสียงสะอื้นไห้

‘สายไปแล้ว คนอย่างฉันถ้าอยากได้อะไรก็ต้องตาย อยากจะกำจัดเสี้ยนหนามก็ต้องกำจัด! และเธอจะต้องกำจัดแทนฉันอย่างค่อยๆ ช้าๆ นะที่รัก’ ไม่เพียงพูดแต่ศศินยังค่อยๆ จรดปลายมีดลงบนเนื้อที่ลำคอผ่านมือของเปมิกาจนมันกรีดเนื้อเป็นทางยาว

เปมิกาหลับตาแน่นไม่กล้าลืมตาดูหากแต่เสียงโอดครวญอย่างเจ็บปวดของธนากรช่างบีบหัวใจของเปมิกาจนทุกอย่างแตกสลาย เธอพยานามร้องไห้ให้ดังที่สุดเพื่อกลบเสียงร้องของธนากรแต่มันช่างไร้ประโยชน์เมื่อมันฝั่งอยู่ลึกลงไปในก้นบึ้งของหัวใจเสียแล้ว

ศศินยังคงค่อยๆ กรีดมีดลงบนคอของธนากรพร้อมเสียงหัวเราะอย่างโรคจิตก่อนจะเงียบลงเมื่อประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของธิรงค์ที่วิ่งเข้ามา ซึ่งในนาทีนั้นธนากรยังไม่สิ้นลมหายใจทีเดียวและได้ยินว่าคนสนิทของตัวเองกำลังหักหลังตน

‘รีบหนี ไอ้เตโซมันมาที่นี่ได้ไงก็ไม่รู้ รีบหนี เร็ว!’ ธิรงค์รีบออกคำสั่งพลางมองสภาพอดีตเจ้านายด้วยความสยดสยองก่อนจะรีบวิ่งหนีหายไปทันทีเพราะบุคคลที่ไม่คาดคิดโผล่มาพร้อมคนของตัวเอง

‘โธ่เว้ย! ไปหลบกันที่ระเบียง!’ ศศินออกคำสั่งพลางกระชากเปมิกาให้ตามไปโดยทิ้งมีดลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าของธนากรที่เริ่มหายใจติดขัดจนกระเสือกกระสนหายใจเสียงดังอย่างน่าสลดใจแก่เปมิกาที่หลับตาร้องไห้ออกมาไม่หยุด

ศศินล็อกตัวเปมิกาจากด้านหลังพลางยกมือปิดปากเมื่อเธอยังคงส่งเสียงไม่หยุด พลางมองผ่านผ้าม่านและเล็งมือเพื่อไม่ให้คนที่เดินเข้ามาเห็นโดยที่ข้างกายก็มีลูกน้องทั้งสองคน

ทว่า คนที่เข้ามากลับเป็นดาริกาที่กลับมาเร็วกว่าที่แจ้งเอาไว้ ทำให้ศศินเริ่มหัวเสียเมื่อลูกน้องของพ่อมือไหวเหนี่ยวไกออกไปจนเขารีบปัดมือไปที่ปืนของลูกน้องพลางตวาดออกไปเสียงแผ่ว

‘ทำบ้าอะไรวะ!’

เปมิกามองดาริกาทั้งน้ำตาอย่างเสียใจและเจ็บปวดอย่างรู้สึกผิดก่อนจะพยายามดิ้นให้หลุดจากการล็อกตัวเพื่อเข้าไปช่วยน้องสาว แต่แล้วก็ต้องทุกกระชากตัวให้เดินออกมาจากระเบียงกับศศินและลูกน้องอีกคน ส่วนคนที่ลั่นไกถูกสั่งให้ไปทำดาริกาหมดสติก่อนจะรีบพากันวิ่งหนีไปเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งขึ้นมา

เปมิกามองดาริกาที่ล้มลงโดยมีคนของคณินพยุงให้นอนพิงผนังห้องหลังใช้ด้ามปืนฟาดไปที่ศีรษะทั้งน้ำตาก่อนภาพของน้องสาวจะค่อยๆ เลือนลางเมื่อเธอถูกพาออกจากห้องทำงานของธนากรออกไปอีกทางของบ้าน ซึ่งเธอก็ได้เห็นเตโซซึ่งกำลังวิ่งขึ้นมาชั้นบนด้วยสีหน้าแตกตื่นตกใจโดยที่ไม่ทันสังเกตเธอที่ถูกศศินพาตัวออกไปทั้งที่ถูกใช้มือปิดบ้าน

เธอได้แต่มองเตโซที่หายเข้าไปในห้องทำงานของธนากรอย่างสิ้นหวัง…

“ศิน…ศินฆ่าพ่อแม่ของดา” ดาริกาพึมพำออกมาทันทีที่สิ้นคำพูดของเปมิกาซึ่งเล่าย้อนไปในวันที่เกิดเหตุการณ์ครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอเมื่อหกปีก่อนด้วยความรู้สึกเจ็บปวดกับความจริง

“พี่ขอโทษ มันคือความผิดพี่เองที่โง่ช่วยคุณพ่อไม่ได้ ช่วยดาไม่ได้” เปมิกาเอื้อนเอ่ยทั้งน้ำตาอีกครั้งอย่างรู้สึกผิดอย่างที่สุด

“ดา…ดาขอเวลาอยู่คนเดียวคะ ดาไม่พร้อมจะเห็นหน้าใครตอนนี้” ดาริกาพูดจบก็ลุกขึ้นสะบัดมือออกจากเตชินที่จับมือเธอมาตลอดก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของพราวมุกไปทันที

เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องตามลำพัง ร่างแบบบางก็ทรุดลงกับพื้นที่ประตูห้องนอนทันทีก่อนจะร้องไห้ออกมายกใหญ่จนเสียงสะอื้นไห้ดังออกไปสร้างความเจ็บปวดให้กับคนทั้งห้าที่นั่งอยู่ข้างนอกหันไปมองประตูห้องนอนด้วยสายตาสงสาร มีแต่เปมิกาที่มีแววตาหมองเศร้าโกรธเกลียดตัวเองที่ทำให้ดาริกาต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ ยิ่งได้ยินเสียงร้องไห้จวนจะขาดใจของดาริกาก็ยิ่งบีบหัวใจเปมิกามาขึ้นทุกขณะ

ไม่แตกต่างจากเตโซที่ทราบเรื่องก่อนไม่กี่ชั่วโมงทันทีที่พฤกษ์พาเปมิกามาส่งก่อนจะให้พราวมักพาพฤกษ์ไปโรงพยาบาลพร้อมกับเคน และระหว่างนั้นเขาก็สอบถามหาความจริงกับเปมิกาพร้อมกับให้ดูหลังฐานที่ตัวเองมีจนเปมิกาพูดออกมาจนหมด

เขาโกรธเปมิกาที่ทำให้ดาริกาต้องสูญเสียทุกอย่างแต่ก็ตระหนักได้ว่าคนที่มีส่วนผิดและเป็นคนร้ายตัวจริงไม่ใช่แค่เปมิกาแต่ยังมีศศินที่บงการทุกอย่างและเป็นคนลงมือทำเรื่องเลวร้าย

ความโกรธเหลียดจึงกลายเป็นความสงสารเปมิกาที่ถูกหลอกและไม่เอ็นดูเธอเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปกับสิ่งที่อีกฝ่ายได้ลงมือทำไปกับดาริกา

“แล้วคุณเปรมหนีมาได้ไงครับ หนีจากศศิน”

เป็นเคนที่เอื้อนเอ่ยถามขึ้นจึงเรียกให้คนอื่นๆ หันกลับไปมองเปมิกาที่ละสายตาจากประตูห้องนอนกลับมามองทุกคนก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาแล้วจึงเอ่ยตอบออกไปอย่างไม่อิดออดแม้จะบอกเรื่องนี้กับเตโซไปแล้วก็ตาม

แต่เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือไม่พอใจ

“ฉันอาศัยจังหวะที่ศินกำลังพยายามหนีออกทางหลังบ้านผลักแล้วแย่งปืนมาก่อนจะยิงไปที่ขาของลูกน้องศินแล้ววิ่งหนีไปทางด้านหลังอีกฝั่ง เป็นทางลัดที่พวกคนในบ้านใช้ออกไปข้างนอกน่ะ มันใกล้กว่า” เปมิกาตอบออกไปอย่างที่ตอบเตโซ

“หลังจากนี้ไปเธอต้องชดใช้ให้กับดา รู้ไหมว่าฉันกับพี่โซไม่เคยเห็นดาร้องไห้หนักขนาดนี้ ไม่เคยเห็นดาจะเสียใจกับเรื่องอะไรเลยสักนิด ถ้ามันไม่ตายเธอก็ต้องตายเป็นการชดใช้!” เมื่อจบคำพูดของเปมิกาเตชินก็เอื้อนเอ่ยเสียงเย็นพลางมองหญิงสาวด้วยสายตาโกรธเคือง

“ฉันรู้ดีคะว่าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต ฉันจะยอมทำทุกอย่างแม้แต่กับการทิ้งชีวิตตัวเองให้กับน้องดา” เปมิกาตอบกลับไปเสียงสั่นเครืออย่างรู้สึกผิด

“ถ้าเธอรู้จักดา ตอนนี้ดากำลังโทษตัวเองกำลังสับสนกับเรื่องทั้งหมด เธอคิดดูนะเปรม การที่ดาได้รู้ว่าใครคือคนที่ฆ่าพ่อดาจะทำให้ดารู้สึกแย่แค่ไหน ทำไมไม่ทำมันให้ถูกต้องตั้งแต่เมื่อหกปีก่อน!” เตชินตงาดขึ้นเมื่ออารมณ์ขุ่นมัวเริ่มเดือดขึ้นเรื่อยๆ จนเตโซต้องห้าม

“มุกพาเตออกไปที่ระเบียงก่อน” เตโซมองพราวมุกและเคนเพื่อให้ทั้งสองพาเตชินให้ออกห่างจากเปมิกา

“คะพี่โซ” พราวมุกซึ่งกำลังช็อกไม่ต่างจากดาริกาพยักหน้าตอบรับเตโซอย่างคนไม่ค่อยมีสติก่อนจะคว้าแขนของเตชินลากออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับเคน

“เปรมเข้าไปคุยกับดา ยังไงคนที่จะปรับความเข้าใจและแก้ไขก็คือเปรม” เมื่อเห็นเตชินเดินออกไปแล้ว เตโซจึงหันกลับมาบอกกับเปมิกา

“ขอบคุณนะคะคุณเตโซ” เปมิกาเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่วก่อนจะยัดตัวลงขึ้นอย่างอ่อนล้าเดินไปที่ห้องนอน โดยที่เตโซได้แต่นั่งมองเปมิกาเดินหายเข้าไปในห้องนอนของพราวมุก