บทที่ 17 คนร้ายตัวจริง (2)

แม้ก่อนหน้านี้จะรู้ว่าคณินสั่งให้ลูกชายหลอกล่อให้เปมิกาโอนหุ้นให้ทั้งหมดจนบริษัทของภรรยาที่เสียไปตกไปเป็นของคณิน แต่ไม่คิดเลยว่าเด็กชายตรงหน้าจะยังทำร้ายเปมิกาทั้งกายและใจได้มากขนาดนี้

‘อย่าเพิ่งโมโหไปเลยครับ ผมกับพี่เปรมอายุก็ห่างกันตั้งห้าปี ที่ผ่านมาถือว่าพลาดก็แล้วกัน ผมจะชดเชยให้ด้วยเงินสิบล้าน ส่วนดา…ผมต้องการให้เธอเป็นผู้หญิงของผม เป็นเมียที่ออกหน้าออกตา ผมให้เกียรติผู้หญิงอย่างดา ส่งนเปรมเมื่อก่อนเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า โชคดีที่ได้คุณลุงคุณป้ารับเลี้ยงถึงมีหน้ามีตาได้ขนาดนี้ ยกดาให้ผมเถอะ ง่ายๆ ไม่ต้องยุ่งยาก”

ศศินนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มองธนากรที่ยืนมองมาด้วยแววตากรุ่นโกรธอย่างพยายามข่มอารมณ์ก่อนจะหันไปมองเปมิกาที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้เป็นพ่อบุญธรรมอย่างรู้สึกและเสียใจ เมื่อเขาเห็นดังนั้นก็สมเพชคนทั้งสองจนต้องยกยิ้มแค่นหัวเราะออกมาอีกครั้ง อดคิดไม่ได้ว่าจนตรอกขนาดนี้แล้วทำไมถึงดื้อดึงไม่ยอมเหมือนกับดวงกมล

เขาไม่อยากทำร้ายคนที่ดาริการักที่เหลือเพียงคนเดียวอย่างธนากรแต่ถ้ายังดื้อเขาก็คงปล่อยไปไม่ได้เสียแล้ว

‘ฉันไม่ยกน้องดาให้กับคนเลวๆ แบบเธอหรอกศิน!’ ธนากรตอบโต้ด้วยความโกรธจนเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้ จนเปมิกาถอยหลังออกเล็กน้อย

‘ผมก็ไม่ยอมเสียผลประโยชน์เหมือนกัน! อย่าดื้อเหมือนคุณป้าเลยครับ ยกดาให้ดีๆ ดาจะได้ทุกอย่างดาจะเป็นผู้หญิงที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา แต่ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง…ผมก็คงต้องทำเหมือนที่ทำกับคุณป้านะครับ’ ศินลุกขึ้นยืนมองคนเป็นพ่อของดาริกาอย่างไม่เคารพ

ด้วยเพราะรูปร่างสูงโปร่งเกินวัยเพราะได้มาจากคนเป็นพ่อ จึงทำให้ศศินเหมือนเด็กที่โตเกินวัยไม่ใช่น้อย มีเพียงอายุและหน้าตาที่ดูอ่อนเยาว์เท่านั้นที่บ่งบอกได้ว่าผู้ชายอย่างศศินยังไม่บรรลุนิติภาวะเท่านั้น และยิ่งได้ผู้เป็นพ่อที่เฝ้าสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กอีกทั้งคนเป็นพ่อยังยกตำแหน่งให้ได้เมื่อไม่นาน ทำให้ศศินนึกคะนองมากกว่าเดิมและยิ่งเลวร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสิ่งที่ตนทำผิดกลับไม่ได้รับบทลงโทษ

‘ต่อให้เธอฆ่าฉัน ยังไงเธอก็ไม่มีทางได้แต่งงานกับดา เพราะฉันระบุในพินัยกรรมแล้วว่าใครคือคนที่จะได้แต่งงานกับน้องดา เธอได้แต่ใันเท่านั้น’ ธนากรตอบโต้อย่างไม่เกรงกลัวคนตรงหน้าซึ่งเกินจะเยียวยา

‘งั้นเหรอครับ ฉันบอกเธอแล้วส่าถ้าทำให้ฉันไม่ได้ สิ่งที่เธอจะต้องชดใช้คือชีวิตของคนที่เธอรัก’ ศศินแค่นหัวเราะตอบธนากรก่อนจะหันไปพูดกับเปมิกาพร้อมกับหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปที่ทั้งสองคนซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตั้งแต่เดินเข้ามาภายในห้องเพื่อกดดันและข่มขู่คนทั้งสอง

‘ศิน พี่ขอ อย่าทำอะไรคุณพ่อนะ ทำพี่แทน’ เปมิกาเว้าวอนขอร้องทั้งน้ำตาพางเดนิไปบังคนเป็นพ่อบุญธรรม

‘เปรมลูก หลบอยู่หลังพ่อ’ คนเป็นพ่อบุญธรรมรีบคว้าตัวเปมิกาให้หลบอยู่ด้านหลังทันทีด้วยสีหน้ากังวล

‘ยอมผมสิครับ ยกดาให้กับผมแล้วเซ็นสัญญาที่จะยอมปล่อยผ่านความผิดทั้งหมดที่พ่อและผมทำ จะโยนให้ไอ้หน้ายาหรอพ่อค้าของผิดกฎหมายคนไหนก็ได้ แล้วแต่เลยครับ ผมจะจบแค่นี้แล้วเดินกลับไป’ ศศินแค่นหัวเราะพูดออกไปพลางมองไปที่สองพ่อลูกด้วยสายตาสมเพช

‘ไม่นะคะ อย่าทำนะคะคุณพ่อ เปรมจะจบเรื่องนี้เอง’ เปมิกาคว้ามีดที่ตัวเองซ่อนเอาไว้ที่หลังขอบกางเกงตั้งแต่ถูกศศินเดินเข้าบ้านมาเจอเธอที่ห้องครัวก่อนจะขู่บังคับให้พาไปเจอธนากรทั้งที่เธอควรจะเดินทางไปสนามบิน

หากแต่เพราะเธอมัวแต่ชักช้าอยู่เช่นนี้จนทำให้ศศินมาที่นี่ได้สำเร็จ ถ้าเธอเดินทางไปสนามบินเร็วกว่านี้ศศินก็คงตามเธอไปที่สนามบินและตอนนั้นอีกฝ่ายก็คงไม่มาที่บ้านเป็นแน่ถ้ายังตกลงกับเธอไม่ได้เสียที

‘คนไม่มีค่าอย่างเธอหุบปากซะ! คิดหรือไงว่ามีดจะทำอะไรฉันได้น่ะ จัดการ!’ ศศินพูดก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องของผู้เป็นพ่อที่ตามมาทำงานด้วยให้จับตัวเปมิกาและธนากรเอาไว้

เปมิกาถูกลูกน้องของคณินล็อกตัวให้ถอยห่างจากธนากรที่ถูกล็อกตัวให้นั่งลงกับเก้าอี้เพื่อเตรียมจะบังคับให้เซ็นเอกสารสัญญา แต่แล้วจังหวะที่ทุกคนกำลังเผลอตัว เปมิกาก็สะบัดตัวให้หลุดออกจากการเกาะกุมตัวพุ่งไปแย่งปืนจากศศินอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางสายตาเป็นห่วงของผู้เป็นพ่อบุญธรรมที่ถูกล็อกตัวได้แต่นั่งมองลูกสาวบุญธรรมพยายามช่วยเขาจัดการศศิน

ทว่า…

ปัง!