บทที่ 18 เจ้าบ่าวตัวจริงที่ไม่ได้แต่ง (1)

บทที่ 18

เจ้าบ่าวตัวจริงที่ไม่ได้แต่ง

ดาริกาซึ่งนั่งพิงประตูชันเข่าขึ้นมากอดแล้วฟุบใบหน้าร้องไห้ออกมาไม่หยุดจนเสียงแหบเสียงแห้ง ใบหน้าดวงตาแกงก่ำจนรู้สึกปวดตาไปหมด สองแก้มเต็มไปด้วยคราบน้ำตาก่อนจะชะงักเมื่อประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับร่างของเปมิกาค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เมื่อปิดประตูเรียบร้อย

“น้องดา พี่…”

“พี่เปรมไม่ได้ทำผิดอยู่ฝ่ายเดียว อย่ารู้สึกผิดเลยนะคะ แค่พี่เปรมรู้ตัวว่าผิดพร้อมจะชดใช้ก็คือคำขอโทษที่ดีที่สุดให้กับดาแล้วคะ”

ดาริกาพูดแทรกเสียก่อนเมื่อเห็นอากัปกิริยาและท่าทางอ้าปากแล้วก็หุบของเปมิกาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อรู้ว่าเปมิกาจะพูดคำว่าขอโทษออกมาก่อนจะยกมือใช้ทั้งฝ่ามือทั้งหลังมือเช็ดคราบน้ำตาให้น้องสาวด้วยความอ่อนโยน หากแต่ดาริกาก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยความในใจเสียตอนนี้จึงพูดดักคอ

“พี่ขอโทษจริงๆ นะดา พี่ทั้งโง่ทั้งเลว” เปมิกาพูดพลางมองสบสายตาเจ็บปวดของดาริกาที่มองมา

“ดาเจ็บดาเสียใจ แต่ดาก็รู้ว่ามันย้อนกลับไปไม่ได้ เพราะรู้ดาถึงได้เจ็บขนาดนี้ ดาจะไม่ถือโทษโกรธพี่เปรมแต่ดาจะขอร้องพี่เปรมได้ไหมคะ” ดาริการู้ตัวดีว่าไม่สามารถย้อนกลับไปในอดีตไม่ได้จึงฉุกคิดขึ้นมาว่าสิ่งที่ควรทำในเวลานี้คือการให้คนผิดมารับโทษในสิ่งที่ทำลงไป

นั่นแหละที่เรียกว่าชดใช้อย่างถูกต้อง

“ได้สิ พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อน้องดา” เปมิการีบตอบรับกลับไปอย่างไม่ลังเล

หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดเสียใจเลยขอเวลาระบายความอัดอั้นออกมาก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินหน้าทำเรื่องที่ผิดมานานให้ถูกต้องเสียที คืนความยุติธรรมให้กับผู้เป็นพ่อแม่ที่จากโลกนี้ไปอย่างไม่เป็นธรรม แม้ในคราแรกที่ได้ฟังความจริงจากปากของเปมิกาความรู้สึกมากมายก็ถาโถมเข้ามาจนเธอแบกรับไม่ไหวจนเผลอโทษพี่สาวบุญธรรมที่ทำให้เธอเกิดความระแวงให้กับเตโซทั้งที่ชายหนุ่มพยายามปกป้องเธอจากคนร้าย

ปกป้องเธอมาตลอด...

เธอเข้าใจในวินาทีต่อมาว่าเตโซเลือกที่จะไม่กระตุ้นความทรงจำของเธอก็เพื่อไม่อยากให้ต้องมารับรู้เรื่องราวที่จะทำให้โกรธเกลียดพี่สาวของตัวเอง ซึ่งดาริกาก็รู้สึกไปครู่หนึ่งก่อนจะคิดได้ว่าเปมิกาก็ไม่ได้ทำผิดอยู่คนเดียวและการที่พี่สาวคนนี้ของเธอเลือกที่จะหลบซ่อนตัวเพ่อรอวันที่ออกมาคืนความยุติธรรมให้กับผู้เป็นพ่อแม่ก็ถือว่ายังมีความดีอยู่บ้าง เธอจึงเลิกที่จะโกรธจะโทษเปมิกา หลบมาระบายความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาที่อกด้วยความอึดอัดออกมาอยู่คนเดียวเช่นนี้

หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่อยากเชื่อจริงๆ แต่ก็ต้องเชื่อและนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าศศินที่ดีกับเธอมาตลอดจะเป็นคนที่น่ากลัวได้ขนาดนี้

“ดาอยากจะขอให้พี่เปรมทำสิ่งที่ถูกต้องด้วยการเป็นพยานคดีของพ่อดา ทำเพื่อพ่อได้ไหมคะ พี่เปรมหนีมานานเกินพอแล้วกับหกปี พี่โซต้องถูกดาสงสัยทั้งที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลยแต่กลับกันพี่โซพยายามปกป้องดา พี่เตต้องลำบากใจเพราะเข้าใจผิดคิดว่าพี่โซฆ่าพ่อดา จะทำดีกับดาก็รู้สึกว่าเห็นแก่ตัวทั้งที่พี่ชายเป็นคนร้าย ช่วยทำให้มันถูกต้องได้ไหมคะ” ดาริกาเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างเว้าวอน

เปมิกามองดาริกาทั้งน้ำตาอย่างเข้าใจว่าทำไมหญิงสาวถึงเลือกจะพูดออกมาเช่นนั้น น้องสาวคนนี้ของเธอยังคงเหมือนเดิมที่ชอบทำเพื่อคนอื่นทั้งที่ตัวเองถูกทำร้าย ดาริกาไม่จำเป็นเลยที่จะต้องร้องขอเช่นนี้แต่เธอก็จะทำให้อย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น

“ได้สิ พี่ทำได้ พี่จะทำสิ่งที่มันผิดไปให้ถูกต้อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณเตชินกับน้องดาเข้าใจผิดคุณเตโซ ไม่ว่าจะเรื่องที่พี่อกตัญญู ทุกอย่างในอดีตที่มันเกิดอย่างไม่ถูกต้อง พี่จะแก้ไขมันด้วยตัวพี่เอง” เปมิกาคลี่ยิ้มบางส่งไปให้ดาริกาอย่างต้องการให้อีกฝ่ายเชื่อมั่นว่าเธอจะทำในสิ่งที่พูดออกไปอย่างแน่นอน

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่พี่เปรมเลือกที่จะทำสิ่งที่ถูกเลือกที่จะอยู่ฝั่งพี่โซ พ่อกับแม่จะต้องดีใจที่ลุกสาวของท่านทำเรื่องที่ถูกต้อง” ดาริกายิ้มออกไปทั้งน้ำตาอีกครั้งด้วยความโล่งใจแกมเสียใจกับความสูญเสียปะปนกันไปจนเปมิกาดึงน้องสาวเข้าไปกอด

“พวกท่านก็ดีใจและภูมิใจที่น้องดาอดทนมาได้นานขนาดนี้ อดจนรอเวลาที่ทุกอย่างจะจบลงโดยไม่ลืมมันไป” เปมิกาชื่นชมในความกล้าและอดทนของดาริกาอย่างภาคภูมิใจทั้งยังเชื่อว่าธนากรกับดวงกมลคงมองดูลูกสาวแท้ๆ ของพวกท่านค่อยๆ เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี

“พี่เปรม” ดาริกาสวมกอดตอบพลางร้องไห้ออกมาเพื่อปลดปล่อยเป็นครั้งสุดท้ายหลังปรับความเข้าใจกับเปมิกาอย่างเข้าใจ