บทที่ 21 รักที่ครอบครองไม่ได้จนต้องเลว (2)

ความวุ่นวายและเสียงเอะอะชุลมุนภายในคฤหาสน์ไพศาลธราธิกุลทันทีที่ยามรักษาความปลอดภัยรายงานเข้ามาด้านในว่ามีตำรวจมาพร้อมกับหมายจับคณินและศศิน ทว่ายังไม่ทันที่คณินจะจัดการทางด้านหน้าก็รายงานเข้ามาอีกครั้งว่าตำรวจได้เข้ามาด้านในแล้วเรียบร้อย จึงสั่งให้คนไปพาศศินที่บริษัทหนีไปส่วนตนจะรับมือกับทางตำรวจพลางออกคำสั่งให้ทำลายหลักกฐานการทำความผิดไม่ว่าจะเป็นเอกสารการถือของที่ดิน บริษัทหรืออสังหาริมทรัพย์ที่ซึ่งได้มาอย่างไม่โปร่งใส ทำลายทิ้งทุกอย่างเพื่อำไม่ให้ถูกเก็บไปเป็นหลักฐานแม้จะรู้ว่าเตโซคงได้หลักฐานครบแล้วถึงได้หมายจับมาเช่นนี้ ถึงจะทำลายไปไฟล์ต่างๆ ก็ถูกเก็บเอาไว้อย่างปลอดภัย

ทว่า...

“สวัสดีครับคุณคณิน ไพศาลธราธิกุล เรามีหมายจับคุณกับลูกชาย อย่าคิดหนีหรือปฏิเสธ คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด ทุกคำพูดของคุณจะถูกนำไปใช้ในศาล คุณมีสิทธิ์ที่จะเรียกทนายได้ ใส่กุญแจมือ” อภิสิทธิ์นายตำรวจนำทีมคดีของธนากรเอ่ยขึ้นพลางชูหมายจับให้คณินซึ่งนั่งอยู่บนโซฟามองมาไม่ได้ลุกไปไหน

“ผมรับทุกข้อกล่าวหา แต่ลูกชายผมไม่เกี่ยวด้วยในทุกเรื่องทุกอย่าง” คณินพูดพลางลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินไปไกล ซึ่งทำให้ตำรวจที่เข้ามาพร้อมเจ้านายต่างมีท่าทีระแวดระวัง ไม่ต่างจากลูกน้องของคณินที่ตั้งท่ารอปะทะหากคณินออกคำสั่ง

ทว่า เมื่อคณินเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอภิสิทธิ์ก็ยื่นมือทั้งสองข้างไปให้กับอภิสิทธิ์เพื่อให้อีกฝ่ายใส่กุญแจมือ

“ทางตำรวจมีหลักฐานครบทุกอย่างว่าศศิน ไพศาลธราธิกุลมีส่วนเกี่ยวข้อง และตอนนี้มีธีมตำรวจกำลังไปจับตัวลูกชายของคุณไปที่สภานีตำรวจครับ” อภิสิทธิ์แจ้งออกไปพลางใส่กุญแจมือคณินก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้างของคณินเดินออกไป

หากแต่ภายในใจรู้สึกไม่ชอบมาพากลเมื่อคณินยอมโดนจับแต่โดยดี ส่วนลูกน้องของคณินที่ควรจะมีมากกว่านี้กลับรู้สึกบางตาลง อีกทั้งยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ที่เจ้านายถูกจับ ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินพ้นประตู คณินก็หยุดเดินแล้วหันกลับไปมองอภิสิทธิ์ก่อนจะสารภาพออกไปตามตรง ซึ่งอภิสิทธิ์รู้สึกไม่ชอบมาพากลกับคำสารภาพของคณินกับเรื่องของเตชิน แม้ว่าเรื่องที่เตชินถูกลอบยิงจะเป็นเรื่องจริงหากแต่อภิสิทธิ์เชื่อมากกว่าว่าเป็นฝีมือของศศินไม่ใช่ของคณิน

“อ้อ เรื่องที่เตชินถูกลอบยิง เป็นผมที่สั่งการเอง หลักฐานคือเงินจ้างกับมือปืน” คณินพูดจบก็หันไปมองหน้ามือซ้ายเพื่อส่งสัญญาณ

รอเพียงไม่นานคนของคณินก็เดินออกมาจากด้านหลังห้องนั่งเล่นพร้อมกับมือปืนสองคนที่ถูกมัดแขนเอาไว้ด้านหลังโดยมีลูกน้องของคณินผลักมือปืนทั้งสองไปให้กับตำรวจ

“มันสองคนคือคนที่ผมจ้างให้ไปยิงเตชิน” คณินย้ำอีกครั้ง

“พาตัวไปที่สถานีตำรวจ…ทุกคนที่อยู่ที่นี่และที่บริษัท ทั้งหมด” อภิสิทธิ์ออกคำสั่งพลางมองสบสายตาคณินก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งให้รู้ว่าตนจะไม่ปล่อยให้คนของคณินรอดไปได้แม้แต่คนเดียว 

ศศินเงยหน้ามองมือขวาของผู้เป็นพ่อก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเมื่ออยู่ๆ อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาภายในห้องทำงานด้วยสีหน้าวิตกกังวล อีกทั้งยังมีลุกน้องตามมาถึงหกคนจึงทำให้ศศินฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าจะต้องเกิดเรื่องใหญ่หากมือขวาของพ่อมาพบศศินด้วยตัวเองเช่นนี้ จึงเอ่ยถามออกไปด้วยความอยากรู้

“เกิดอะไรขึ้น” ศศินถามเสียงเข้ม

“ท่านประธานถูกจับและยอมรับผิดเรื่องที่คุณศินส่งมือปืนไปยิงคุณเตแทนคุณศิน ผมมีหน้าที่พาคุณศินหนีไปกบดานก่อนครับ” มือชวาเอ่ยตอบพลางพนักหน้าให้ลุกน้องสองคนเก็บข้าวของสำคัญพร้อมทำลายข้อมูลที่จะสาวไปถึงตัวของศศินได้

“ไม่ ฉันจะไปหาพ่อ ทำไมพ่อไม่หนีไปด้วย” ศศินโวยวายอย่างเอาแต่ใจพลางจะเดินออกจากห้องไป

“ไม่ได้ครับ ท่านประธานมีแผน ผมมีหน้าที่พาคุณศินหนีไปกบดานจนกว่าท่านประธานจะจัดการให้เรียบร้อย รวมไปถึงเรื่องของคุณเตชินที่คุณศินทำลงไป” มือขวาเอ่ยเสียงเข้มและเด็ดขาดที่ศศินรู้ดีว่าไม่สามารถขัดคำสั่งได้แม้อีกฝ่ายจะเป็นลูกน้อง

หากแต่ผู้เป็นพ่อไว้ใจและมักจะเชื่อใจจนให้ทุกคนเชื่อฟังคำสั่งของมือขวาไม่เว้นแม้แต่ศศินเองที่เป็นถึงลูกชายซึ่งจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากพ่อก็ต้องฟังอย่างไม่อิดออดหรือขัดคำสั่งใดๆ ทั้งสิ้น

“พ่อให้พาไปที่ไหน” ศศินยอมในที่สุดและเข้าใจในคำพูดของมือขวาว่าพ่อรู้ทุกเรื่องที่ตนทำลงไป

“ขึ้นไปที่เชียงราย ข้ามประเทศไปกบดานที่พม่าจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบลง เงินจำนวนสิบล้านจะทำให้คุณศินอยู่ได้ไปหลายปีในกรณีที่แผนผิดพลาด พันธมิตรของท่านประธานจะรอรับและให้ความช่วยเหลือคุณศินตลอดที่อยู่พม่าครับ” มือขวาอธิบายออกไปให้ลูกชายเจ้านายรับทราบ

แม้จะเป็นคนที่แม้แต่ศศินจะต้องเคารพเชื่อฟังแต่ตนก้มีหน้าที่ที่จะต้องอธิบายทุกอย่างให้ศศินได้เข้าใจและรับรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นกันเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด

เฉกเช่นสิ่งที่ศศินทำลงไปอย่างการจ้างมือปืนไปยิงเตชินเพียงเพราะไม่ได้ครอบครองดาริกา หากแต่เสียหญิงสาวไปให้กับศัตรูหัวใจและศัตรูทางธุรกิจ ยิ่งเตโซกลับมาพร้อมกับอดีตที่ผ่านมาทำให้ศศินใช้อารมณ์มากกว่าสติในการจัดการเรื่องที่ไม่สมควรจะต้องใส่ใจจนพลาดเช่นนี้

เพราะศศินทำพลาดไม่รู้กี่ครั้งแล้วเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างดาริกา

“แล้วพ่อผมล่ะ” ศศินเอ่ยถามขณะที่กำลังเดินเข้าในลิฟต์

“ท่านประธานจะโอเคครับ ขอแค่คุณศินทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง” มือขวาให้คำตอบที่คลุมเครือ

“ผมรู้สึกไม่ดี ไม่อยากทิ้งพ่อให้จัดการเรื่องคนเดียว” ศศินพุดขึ้นด้วยความกังวล

“ก็เพราะคุณศินทำพลาดไม่ใช่หรือครับ ท่านประธานเตือนแล้วเรื่องของคุณดาริกา ถ้าทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีท่านประธานจะยอมปล่อยให้คุณศินจัดการ ทำไมไม่รอกให้ถึงตอนนั้นก่อนล่ะครับ” มือขวากล่าวตักเตือนพลางตำหนิออกไป

“มันเยาะเย้ยผม ใครจะไปทนได้ แค่ผมไม่ได้ครอบครองดาก่อนมันก็หยามกันเกินไปแล้ว ยังมาทำเป็นเจ้าข้าวเจ้าของดาตลอดเวลาแบบนี้ผมก็ไม่พอใจเป็นเรื่องปกติ” ศศินพูดเสียงห้วนเล็กน้อยเมื่อต้องพูดถึงสาเหตุที่ทำให้ต้องจ้างมือปืนไปยิงเตชิน

“คุณศินจะเอาคืนมันทีหลังก็ไม่สาย...ผมเตือนเรื่องใจร้อนไม่รู้กี่ครั้งแล้วนะครับคุณศิน” มือขวาของผู้เป็นพ่อยังคงตำหนิศศิน

“ยอมรับว่าความใจร้อนของผมทำให้เสียงานทำพลาดแบบนี้ แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วจะให้ทำยังไงครับ จะย้อนกลับไปแก้ก็ไม่ได้” ศศินเริ่มไม่สบอารมณ์เมื่อถูกตำหนิอยู่เรื่อยๆ ก่อนจะเตรียมก้าวเท้าเดินออกจากลิฟต์

ทว่า...

“สวัสดีครับคุณศศิน ผมมีหมายจับคุณศศินในข้อหาฆาตกรรมพันตำรวจเอกธนากร พิทักษ์สกุลและคุณหญิงดวงกมล พิทักษ์สกุล เข้า...”

“ไปที่ประตูหลังเดี๋ยวนี้!”

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!