บทที่ 23 จุดจบ (10)

เตโซพยายามดึงเตชินให้หลุดจากตำแหน่งคนมือปืนที่เล็งมาแต่คนเป็นน้องชายขืนตัวเองไว้เพื่อปกป้องดาริกาอย่างไม่คิดยอมเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นเปมิกาที่เห็นบางอย่างที่ผิดปกติจากลูกน้องของคณินที่เพิ่งมาปรากฎตัววันนี้จึงรีบวิ่งเข้าไปยืนบังเตชินด้วยความสังหรใจไม่ดี และแทบจะทันทีที่เปมิกาวิ่งไปบังเตชินพอดิบพอดีกระสุนปืนก็แล่นผ่านอากาศจากตึกสูงฝั่งตรงข้ามของถนนตรงเข้าที่ศีรษะของเปมิกาทะลุเฉียดแก้มของเตชินไปอย่างน่าหวาดเสียว

ทว่า ภาพที่เปมิกาถูกยิ่งทำให้ทั้งเตชินและดาริกาเบิกตาโตด้วยความตกใจแกมตื่นตระหนกกับสิ่งที่ได้เห็น โดยเฉพาะดาริกาที่รีบสะบัดเองหลุดจากแขนของเตชินและเตโซรีบวิ่งเข้าไปรับร่างที่หมดลมหายใจของเปมิกามาอยู่ในอ้อมแขนเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ ทรุดลงนั่งกับพื้นกอดพี่สาวเอาไว้แน่นพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเสียใจ

“พี่เปรม! ไม่ ไม่ พี่เปรม” ดาริกาสะอื้นไห้ออกมาราวกับเด็กร้องไห้ด้วยความเจ็บตัว หากแต่ดาริกากำลังใจสลายเมื่อคนในครอบครัวเพียงคนเดียวจากเธอไปแล้ว

“เตดูดา” เตโซที่ตั้งสติได้จากอาการตกใจที่ได้เห็นเปมิกาถูกยิงแทนเตชินกับดาริกาก็รีบสั่งน้องชายเมื่อตำรวจวิ่งเข้าไปจับกุมศศินที่ยืนตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะไม่คาดคิดเลยว่าคนเป็นพ่อจะยังเหลือลูกน้องที่ทำงานให้อยู่อย่างซื่อสัตย์เช่นนี้

เตโซรีบวิ่งเข้าไปจับตัวศศินทันทีเมื่อถูกลูกน้องกำลังพาหนีพร้อมกับธนาที่รีบวิ่งเข้าไปหาศศินจนจับกุมได้สำเร็จ เตโซจึงรีบกลับไปดูดาริกาที่กำลังร้องไห้ออกมาอย่างหนักกับการสูญเสียเปมิกาที่ใช้ชีวิตของตัวเองเข้ามาปกป้องดาริกาและไม่ได้เอ่ยคำลาแม้แต่นิด ตำรวจนายอื่นๆ ก็รีบกระจายตัวตามจับลูกน้องของศศินที่ต่างวิ่งหนีไปคนละทางเมื่อเห็นศศินถูกจับได้แล้ว

“ดา!” เตชินอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อดาริการ้องไห้จนหมดสติไปจึงรีบประคองหญิงสาวก่อนจะช้อนตัวอุ้มลุกขึ้นเพื่อให้ตำรวจได้จัดการสถานการณ์ต่อ

“ดา เตรีบพาดาออกไปจากที่นี่ก่อน ทางนี้พี่กับธนาจะจัดการเอง” เตโซรีบบอกน้องชายทันทีด้วยความเป็นห่วงดาริกาที่หมดสติไป

ส่วนศศินที่พยายามขัดขืนตัวเองเพื่ออยากจะตรงเข้าไปหาดาริกาด้วยความเป็นห่วงจนสายตามีแต่ภาพของหญิงสาวที่หมดสติถูกเตชินอุ้มไว้ ในวินาทีนั้นเองที่เขาได้ทำร้ายเธอจนยากที่จะได้คำว่าอภัยจากเธอเสียแล้ว และในจังหวะนั้นเองที่ศศินถูกจับกดเพื่อล็อกตัวเองไว้เมื่อเขารู้สึกก่อนแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ กับความจริงที่ประจักษ์อยู่ตรงหน้า แม้จะถูกจับกดเพื่อล็อกตัวใส่กุญแจมือแต่สายตาก็ยังคงมองดาริกาอย่างไม่ละสายตาเช่นกัน พลันน้ำตาแห่งความเสียใจเจ็บปวดที่ทำร้ายคนที่ตนรักก็พรั่งพรูออกมา

เตชินหลังพยักหน้าตอบรับพี่ชายก็หันไปมองศศินก่อนจะเดินเข้าไปหาทั้งที่อุ้มดาริกาเอาไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทีปกติ ไม่ได้เยาะเย้ยหรือซ้ำเติมแต่มีความโกรธและคิดที่จะเตือนให้ศศินได้รู้อีกข้อกับคำพูดของดาริกาที่เหมือนคนตรงหน้าจะยังไม่เข้าใจดี

“ดาไว้ใจเชื่อใจนายมากรู้หรือเปล่า ดาคิดให้อภัยนายทั้งที่นายฆ่าพ่อแม่ดา สิ่งที่นายทำไม่ได้เรียกว่าความรัก…แต่มันเรียกว่าความเห็นแก่ตัว และอีกเรื่อง...ดาไม่เคยคิดหักหลังนายเลย มีแต่ความหวังดีของเพื่อนคนหนึ่งให้กับนายมาตลอด นายพลาดแล้วพลาดอีกที่ทำร้ายเพื่อนอย่างน้องดา จำเอาไว้ศิน” เตชินมองศศินซึ่งถูกตำรวจล็อกตัวหลังใส่กุญแจมือได้สำเร็จในจังหวะที่เปมิกาวิ่งมาบังกระสุนที่กำลังแล่นผ่านอากาศไปทางดาริกากับตนเพื่อจะปกป้องอย่างไม่สนใจชีวิตของตัวเอง

“…” ศศินได้แต่ยืนมองหลังถูกพยุงให้ลุกขึ้นยืนเมื่อสงบลง แต่เขาก็เอาแต่มองดาริกาซึ่งหมดสติทั้งที่ขนตาเปียกชุ่ม สองแก้มมีรอบคราบน้ำตา

“ฉันจะบอกนายอีกเรื่อง ที่วันนี้ดายอมมาหานาย บอกเรื่องที่นายขู่เธอกับพวกเราก็เพราะหวังว่านายจะกลับไปเป็นศศินเพื่อนของดาเหมือนเมื่อก่อน ดาหวังว่านายจะคิดได้เหมือนอย่างเปรม อย่างน้อยของเปรมที่พูดค้างไว้ก็คือ...” เตชินเงียบลงพลางก้มลงมองดาริกาซึ่งซบลงที่อกของเขา

“…” ศศินเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากมองดาริกาทั้งน้ำตาของความเสียใจ

“อย่างน้อยนายก็ยังมีดาอยู่ข้างๆ อย่างที่นายต้องการ แม้จะในสถานะเพื่อน แต่นายก็จะยังมีดาเป็นเพื่อนตลอดไป แต่ตอนนี้นายทำมันพังลงแล้ว ทันมันพังจนไม่เหลือความเป็นเพื่อนระหว่างนายกับเธอ” เตชินพูดจบก็เดินเข้าบ้านเพื่ออกไปทางด้านหน้าของบ้านทันทีโดยไม่คิดหันกลับไปมองศศินอีก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจจัดการพร้อมกับเตโซที่อยู่ในที่เกิดเหตุ

“ใช่ เราทำมันพังลงกับมือตัวเอง เราพลาดจริงๆ ดา เราขอโทษ” ศศินพึมพำกับตัวเองพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินด้วยความเจ็บปวด

คำพูดสุดท้ายที่เขาพูดออกมาไปไม่ถึงดาริกาแต่หากภายในใจของเพื่อนอย่างหญิงสาวแล้วยังคงให้อภัยเสมอขอเพียงเขากลับตัวกลับใจทำสิ่งที่ถูกต้อง หากแต่เขาจะไม่มีทางรู้ได้เลยตลอดชีวิตของเขาซึ่งจะกลายเป็นบทเรียนให้เขาได้ทรมานกับความรู้สึกนี้

เป็นการชดใช้ความผิดที่จะกัดกินและกรีดแทงหัวใจของเขาไปตลอดชีวิต