บทที่ 24 การตัดสินใจครั้งสุดท้าย (1)

บทที่ 24

การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

สองเดือนต่อมา

หลังจากศศินถูกจับพร้อมกับลุกน้องทางครอบครัวของศศินก็ถูกฟ้องล้มละลายเพื่อชดใช้ให้กับดาริกา ทั้งสองพ่อลูกถูกดำเนินคดีจนถูกส่งเข้าเรือนจำอย่างรวดเร็วด้วยเพราะมีหลักฐานที่มัดตัวจนดิ้นไม่หลุด ศาลจึงตัดสินสั่งจำคุกตลอดชีวิตทั้งสองพ่อลูกด้วยเพราะไม่เพียงแค่คดีของดาริกาแต่ยังมีคดีอื่นที่ยังไม่หมดอายุความ และทุกอย่างที่คณินยึดไปจากครอบครัวของหญิงสาวได้กลับคืนมาและมีชื่อของเธอเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว ทว่าเธอก็เลือกที่จะแบ่งหุ้นให้กับเตโซเพื่อตอบแทนที่ช่วยเหลือและปกป้องเธอมาตลอด หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเจ้าบ่าวตัวจริงคือใครเมื่อเตโซยอมรับความจริงได้ว่าน้องชายของเขากับดาริกามีบางอย่างที่พิเศษต่อกัน แม้ชายหนุ่มจะไม่อยากรับเอาไว้แต่สุดท้ายก็ต้องยอม

ทว่า มีเรื่องเดียวเท่านั้นที่เตโซจะไม่ยอมเมื่อทั้งบริษัทของแม่สาวเจ้าควรส่งต่อให้กับลูกสาวบริหารต่อแต่เธอเลือกที่จะให้เตโซเป็นประธานบริหารเมื่อไดมอนด์วรากุลพาณิชกำลังจะถูกส่งต่อให้กับเตชินอย่างเป็นทางการในค่ำคืนงานเลี้ยงคืนนี้

“พี่ไม่เซ็นเอกสารพวกนี้ ยังไงทุกอย่างที่ดาได้กลับมาก็ควรเป็นของดาทั้งหมด” เตโซดันแฟ้มเอกสารจากทนายความส่งมาให้ชายหนุ่มเซ็นชื่อขึ้นเป็นประธานบริษัทของแม่ดาริกาแทนหญิงสาว

“แต่ดาอยากให้พี่โซเป็นประธาน ไม่ใช่เพราะดาอยากตอบแทนแต่เพราะพ่อกับแม่ไว้ใจพี่โซ อีกอย่างดายังไม่พร้อมที่จะบริหารพนักงานเป็นพันคน ดาไม่อยากทำให้บริษัทของแม่ที่สร้างมาพังลง แค่ที่ผ่านมาพนักงานทุกคนก็ถูกคณินกดขี่มานานแล้ว ดาอยากให้มีการเปลี่ยนแปลงที่ทำให้ทุกคนมีแต่รอยยิ้ม พี่โซช่วยดาได้ไหมนะคะ” ดาริกาจับเก้าอี้ภายในห้องทำงานของเตโซที่บ้านออกก่อนจะนั่งลงพูดออกไปด้วยโทนเสียงจริงจัง

“ยังไงดาก็ต้องมาบริหารที่นี่อยู่แล้ว พี่เป็นที่ปรึกษาอาวุโสให้ดาได้เหมือนที่พี่เป็นให้เต” เตโซยื่นข้อเสนออีกข้อให้กับดาริกาอย่างเข้าใจในสิ่งที่หญิงสาวกำลังสื่อออกมา

“ดารู้ว่าพี่โซอยากให้พี่เตมีรากฐานที่มั่นคงถึงได้ลงจากตำแหน่ง อยากให้พนักงานเคารพพี่เตอย่างที่เคารพพี่โซ แต่ที่นี่ถูกคณินบริหารมานาน ถึงพี่โซจะเป็นที่ปรึกษาอาวุโสให้ดา ดาก็ไม่มั่นใจว่าจะทำมันได้ดี นะคะพี่โซ เป็นประธานให้ดาก่อนจนกว่าดาจะพร้อม ถ้ากลัวเรื่องคนนินทาก็ไม่ต้องกลัวคะ ชื่อเจ้าของยังคงเป็นชื่อดา” ดาริกาพยายามอ้อนวอนเตโซ

เพราะหญิงสาวเห็นถึงความสามารถและความรู้สึกที่ยังอยากทำงานอยู่ในฐานะท่านประธานบริหารแต่เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้มีข้อครหาเกี่ยวกับเตชินจนเตโซต้องตัดสินใจลงจากตำแหน่งทั้งที่อายุเพิ่งจะสามสิบห้าเท่านั้น และเพราะอยากให้เตชินได้พิสูจน์ให้คนอื่นได้เห็นว่ามีความสามารถไม่ต่างจากเขาแต่อาจเพราะเขานั้นดูแลบริษัทแห่งนี้มาตั้งแต่พ่อเสียทั้งที่ยังเรียนอยู่ โชคดีที่เขาคลุกคลีกับบริษัทเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยามที่ยังมีคนเป็นพ่อแม่อยู่ดูแลบริหารบริษัท ซึ่งดาริกาที่เข้าใจเป็นอย่างดีก็พอจะมองออกถึงความตั้งใจของเตโซ

เธอจึงอยากให้เตโซมาช่วยบริหารบริษัทแม่ของเธอระหว่างที่เธอกำลังตัดสินใจเรื่องบางอย่างเป็นครั้งสุดท้าย

“เอาแบบนี้ไหมคะพี่โซ ดาตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อคณะบริหารที่อังกฤษค่ะ ระหว่างที่ดากำลังเรียนพี่โซช่วยเข้ามาบริหารให้ก่อนนะคะ นะคะพี่โซ” ดาริกาเอ่ยขึ้นต่อทันทีเมื่อเตโซไม่คิดพูดแย้งอะไรออกมา

“เรียนต่อ?” เตโซขมวดคิ้วนั่งหลังตรงถามกลับทันทีด้วยความตกใจ

“ค่ะ ดาจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ” ดาริกาย้ำอีกครั้ง

“ดาไม่เคยบอกพี่เลย ทำไมถึงอยากไป” เตโซเอ่ยถามเมื่อดาริกาเพิ่งมาบอกในสิ่งที่ไม่เคยพูดออกมาก่อน

ทั้งที่โดยปกติแล้วหญิงสาวเป็นคนที่มักจะพูดในสิ่งที่ต้องการกับชายหนุ่มเสมออย่างไม่มีปิดบังใดๆ ทั้งสิ้น แต่ไม่เคยเลยที่จะพูดถึงเรื่องเรียนต่อเช่นนี้มาก่อน มีแต่จะพูดความตั้งใจว่าจะเปิดร้านกาแฟจนถึงขั้นแอบไปเรียนมาในระหว่างที่เรียนมหาวิทยาลัยอยู่เช่นนั้น

“ดา...” ดาริกาอึกอักเพราะเธอไม่อยากพูดเหตุผลที่แท้จริงออกไป

เพราะถึงอย่างไรแล้วเหตุผลของเธอก็มีผลกระทบกับเตโซเช่นกันและมันอาจจะมีผลกระทบต่อการตัดสินใจครั้งสุดท้ายของเธอด้วยเช่นกันหากพี่ชายคนนี้ยังมีอิทธิพลในการตัดสินใจของเธอ