บทที่ 25 ไม่ชัดเจนก็แค่ไป (2)

“โอเค ก็ได้ พี่ขอถามอีกคำถามได้ไหม” เตโซพยักหน้ายอมรับก่อนจะเอ่ยถามเสียงเข้มอย่างจริงจัง

“ได้คะ” ดาริการับคำเสียงอ่อน

“ดาใส่ใจและรักเตใช่ไหม เพียงแต่ไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นมันกำลังให้เตในฐานะพี่ชายหรือในฐานะผู้ชายกันแน่ พี่พูดถูกไหม” เตโซเอ่ยถามทันที

“ใช่ค่ะ” ดาริกาตอบรับ

“พี่จะยอมให้ไปถ้าดายอมทำตามที่พี่ต้องการเหมือนกัน ได้ไหม” เตโซเอ่ยถามออกไปกึ่งบังคับ

“สิ่งที่พี่โซต้องการ อะไรเหรอคะ ดาทำให้ได้คะเพื่อตอบแทนพี่โซขอแค่ไม่มีผลกับการตัดสินใจจนหาความชัดเจนไม่ได้” ดาริกาเอ่ยออกไป

“แน่นอนว่าไม่มีผลกับการตัดสินใจแน่นอน” เตโซตอบออกไปพลางคลี่ยิ้มอย่างให้กำลังใจเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“อะไรเหรอคะ” ดาริกาขมวดคิ้วถามออกไปด้วยความใคร่รู้เต็มประดา

“พี่จะให้ทั้งดาและเตได้พิสูจน์ใจตัวเอง หาคำตอบที่ใช่ที่สุด สำหรับเตพี่จะไม่บอกว่าดาไปที่ไหนแต่จะให้พี่โกหกว่าไม่รู้ เตรู้แน่นอนว่าพี่โกหก พี่จะบอกแค่ว่าดาไปเรียนต่อแต่ไม่ได้บอกว่าไปที่ไหน ส่วนดาพี่จะให้กับสิ่งที่ดาต้องการและพี่จะขอส่งทุกความเคลื่อนไหวของเตให้ดาได้รับรู้ พี่เชื่อว่ามันคงจะช่วยให้ดาได้รู้ใจตัวเอง ตกลงไหม” เตโซอิบายออกไปทันทีให้ดาริกาได้คิดไปกับคำพูดของเขาอย่างเข้าใจ

“ดา...” ดาริกาลังเลไม่ได้ตอบออกไปทันที

“อย่าปฏิเสธพี่เลยนะ ถือว่าเตกำลังพิสูจน์ตัวเองให้ดาได้รู้ว่ารู้สึกยังไงกับดา ส่วนดาแค่ดูว่าสิ่งที่เตทำในเวลานั้นดารู้สึกยังไงกันแน่ หรือจะมองว่าขอบคุณพี่ชายอย่างเตที่มีความรักให้ ในตอนนั้นดาก็ไม่รู้ไม่ใช่เหรอว่าจะคิดจะรู้สึกยังไง ถือว่าเป็นตัวช่วยให้ดาได้รู้ใจตัวเองมากขึ้นก็ได้” เตโซพูดออกไปอย่างมีเหตุผลเพราะไม่อยากให้เธอปฏิเสธออกอย่างปิดกั้นไปเสียทุกอย่าง

“ได้ค่ะพี่โซ ขอบคุณนะคะที่เข้าใจและพยายามช่วยดาแบบนี้…มีอีกเรื่องค่ะ ถ้าระหว่างที่ดาอยู่ที่อังกฤษแล้วดาได้คำตอบ ดาจะบอกพี่โซนะคะ” ดาริกาตอบรับอย่างยินยอมก่อนจะอึกอักพูดออกไปในที่สุด

“ถ้าถึงวันนั้นดาจะทำยังไงต่อ” เตโซถามออกไปเพราะลึกๆ แล้วก็กลัวว่าคำตอบที่ดาริกาได้จะเป็นการจากไปมากกว่าการกลับมา

“ดาคงทำตามผลลัพธ์ของคำตอบอย่างไม่ลังเลและไม่มีข้อกังขาใดๆ คะ ดาเป็นคนซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองนะคะ ถ้าได้คำตอบที่ชัดเจนแล้วดาจะไม่มีทางลังเลเหมือนตอนนี้แน่นอนคะและจะไม่มีทางโกหกใจตัวเอง อย่าคิดไปเองเลยนะคะพี่โซ” ดาริกาให้คำตอบพลางคลี่ยิ้มส่งไปให้เตโซจนถึงดวงตาที่สดใสไม่วายบอกในสิ่งที่เธอมองออกจากตัวคนตรงหน้า

“เรานี่นะ เดี๋ยวนี่ดูคนอื่นออกแล้วเหรอ” เตโซพูดพลางยื่นมือไปโยกศีรษะของหญิงสาวด้วยความเอ็นดูพร้อมรอยยิ้ม

“พี่โซออกจะแสดงสีหน้ากังวลชัดเจนเสียขนาดนี้” ดาริกาพูดออกมาอย่างไม่ปิดบังด้วยรอยยิ้มขบขัน

“ยอมรับก็ได้ พี่อยากให้ดากับเตได้รักกันจริงๆ นะ แต่เอาเถอะ ยังมีเวลาอีกมากที่ดาจะค้นหาคำตอบ” เตโซพูดออกไปตามตรงก่อนจะบอกปัดเพื่อเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้ดาริกาต้องรู้สึกอึดอัดใจ

“ขอบคุณนะคะ” ดาริกายอมรับพลางขอบคุณออกไป

“พี่ก็เหมือนเป็นพี่ชายดานะ อย่าเกรงใจพี่เลย โอเคไหม” เตโซพูดออกไปอย่างดูออกว่าเธอก็รู้สึกเกรงใจเขาไม่น้อย

“ก็เพราะพี่ชายของดาคนนี้ขยันทำเพื่อดาไม่แพ้กับพี่เต อือ แต่เหมือนจะมากกว่าด้วยจะไม่ให้ดารู้สึกเกรงใจได้ยังไงคะ” ดาริกายิ้มขันก่อนจะทำท่านึกแล้วพูดออกไปอีกครั้งอย่างเย้าคนใจดีช่างดูแลคนอื่นมากกว่าตัวเองของเตโซ

“จะไม่ให้ดูแลทำเพื่อดากับเตได้ยังไง ทั้งสองคนสำคัญกับพี่มากรู้หรือเปล่า” เตโซยื่นมือไปลูบบ่าดาริกาอย่างบอกให้รู้ว่าทั้งสองคนสำคัญมากแค่ไหน

“ขอบคุณนะคะพี่โซ” หญิงสาวขอบคุณอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจเพราะคนตรงหน้ายังไงก้ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเธอแต่กลับทำทุกอย่างแม้กระทั่งยอมเจ็บตัวเพื่อให้เธอได้ปลอดภัย