บทที่ 23 จุดจบ (5)

“ก็เพราะพ่อของดาโง่ไง แทนที่จะว่าง่ายแต่ดันรั้นเอง จุดจบก็ต้องเป็นแบบนั้น ส่วนพวกที่เสือกมายุ่งมันก็ดื้อไม่ต่างจากพ่อของดาเลย ก็เฉยๆ เงียบๆ เรากับพ่อก็ไม่เข้าไปแทรกแซงพวกมันหรอก แค่ได้บริษัทแม่ของดามาตอนนี้ก็ไม่มีใครมองข้ามหัวเราแล้ว ส่วนไอ้เตกับไอ้โซ ที่เรายังไม่ไประรานก็เพราะเห็นว่าพ่อมันเคยช่วย แต่ตอนนี้หนี้บุญคุณมันหมดไปแล้ว” ศศินพูดออกมาตามตรงด้วยรอยยิ้มแสยะอย่างน่าสะอิดสะเอียนที่สุดในความรู้สึกของดาริกา

“ศิน! นั่นพ่อแม่เรานะ!” เพราะความโกรธจนถึงขีดสุดทำให้เธอลุกขึ้นตวาดใส่ศศินพลางจะพุ่งเข้าไป ทว่าได้เปมิการั้งเอาไว้เพื่อไม่ให้ดาริกาได้รับอันตราย

“ก็แค่พ่อแม่น่าดา อีกอย่างตอนนี้ย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว จะเสียเวลาวิ่งอยู่ในอดีตไปทำไม ทำไมเราไม่ยื่นหมูยื่นแมวเดินหน้าไปด้วยกัน” ศศินพูดด้วยความมักง่ายและเห็นแก่ตัว

“ศิน!...เราไม่นึกเลยว่าศินจะเลวได้ขนาดนี้ คิดเหรอว่าเราจะยอมไปดับศินง่ายๆ เราอยุ่กับคนที่ฆ่าพ่อแม่เราไม่ได้ ทำร้ายคนที่เรารัก เราอยู่กับคนเลวอย่างศินไม่ได้” ดาริกาพูดออกไปเสียงเข้มและเด็ดขาดด้วยความโกรธแค้นใจที่มีให้ศศิน

“ดา! ด่าเราว่าเลวแล้วไอ้เตกับไอ้โซมันดีนักหรือไง ที่มันได้ดิบได้ดีก็ทุจริตมาไม่ต่างกันหรอก กี่คนแล้วที่ต้องทุกข์ใจเพราะสองพี่น้องนั่น มันก็ไม่ต่างอะไรกับเราเลยดา ทำไมต้องรักพวกมัน! ทำไมดารักเราไม่ได้!” ศศินลุกพรวดเดินตรงไปบีบต้นแขนทั้งสองข้างของดาริกาด้วยความโกรธแค้นเตชิน ดวงตาแข็งกร้าวมองไปที่สาวเจ้าซึ่งแสดงสีหน้านิ่วหน้าด้วยความเจ็บก่อนจะผลักเปมิกาที่เข้ามาพยายามแกะมือของศศินออกจากแขนของน้องสาวก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องจับตัวเปมิกาเอาไว้

“ต่อให้พี่เตกับพี่โซจะฉ้อโกงจะเจ้าเล่ห์ในการทำธุรกิจแค่ไหน แต่พวกเขาไม่เคยเลยที่คิดจะทำร้ายคนอื่น ไม่เคยมองชีวิตคนอื่นเหมือนผักเหมือนปลา เกมธุรกิจมันก็ต้องมีอยุ่แล้วไม่ใช่เหรอ จะสักกี่เปอร์เซ็นต์กันศินที่คนมันจะทำธุรกิจให้เติบโตมาอย่างขาวสะอาด เรารู้หมดแหละศิน แต่เราเลือกที่จะเก็บและมองที่เหตุผลกับผลลัพธ์ที่จะออกมา แต่กับศิน...” ดาริกาไม่คิดยอมพยายามบิดแขนออกจากมือใหญ่พลางสบสายตาอย่างท้าทายตอบกลับไป

“เรามันทำไม!” ขึ้นเสียงถามพลางออกแรงบีบแขนของหญิงสาวมากขึ้นจนเธออุทานออกมาด้วยความเจ็บ

“…ศินยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!” ดาริกาสวนกลับไปพลางน้ำตาไหลเพราะทั้งเจ็บทั้งแค้นใจยามที่หวนนึกถึงอดีตที่เกิดจากฝีมือของคนตรงหน้า

อดีตเพื่อนที่เธอเชื่อใจ...

“ดา!!!” ศศินตวาดกลับ

“พี่เตกับพี่เตก็แค่ตอบโต้คนที่คิดไม่ดีกับพวกเขาด้วยวิธีที่อีกฝ่ายทำ ใครชนะก็ได้ชัยไป มันไม่ได้มีอะไรที่แปลกเลย แต่สิ่งที่แปลกคือการมองชีวิตคนอื่นไม่มีค่าทั้งที่พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ต่อให้ผิดแต่มันจำเป็นจะต้องฆ่าแกงกันเลยเหรอศิน พอเถอะ ให้มันจบที่พ่อแม่เราก็พอ เราไม่ไหวแล้ว ยอมรับผิดเถอะนะศิน มอบตัวนะศิน อย่างน้อยเราจะยังเหลือความเป็นเพื่อนให้กันอยู่ได้นะ” ดาริกาโพล่งออกไปทั้งน้ำตาลด้วยความรู้สึกเหนื่อยและอยากจบเรื่องที่ทำร้ายคนอื่นลงเสียที

เธอเกินจะรับไหวอีกต่อไป บัดนี้หัวใจของเธอแตกสลายเกินกว่าจะบำรุงมันกลับมาแล้ว

หัวใจของหญิงสาวแตกสลายกับทุกสิ่งทุกอย่างที่รับรู้กับสิ่งที่เกิดขึ้นจากคนที่เธอเชื่อใจ มองว่าคนคนนี้ดีมากตลอด จนกระทั่งได้เห็นกับตาว่าเพื่อนที่แสนดีที่ไว้ใจเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของเธอ ทำร้ายคนที่เธอรักด้วยความเห็นแก่ตัวและต้องการของคนอื่นโดยไม่คิดไขว่คว้าด้วยตัวเองอย่างตรงไปตรงมาตามกฎของนักธุรกิจ และสิ่งที่ตอกย้ำให้เธอถูกมีดแทงซ้ำๆ คือการที่เตชินถูกยิงจากคำสั่งของศศิน

เธอรับไม่ไหวแล้วจริงๆ กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่เข้าใจผิดต่อเตโซจนเกือบทำให้เตโซอันตรายถึงชีวิต ทำให้เตชินพยายามปกป้องเธอจากความเข้าใจผิดในตัวพี่ชายจนและมองเตโซกลายเป็นคนเลวทั้งที่เตโซไม่ใช่คนร้ายแต่กลับบริสุทธิ์มิหนำซ้ำยังช่วยยังปกป้องเธอจากคนร้ายตัวจริง และเปมิกาที่จะต้องแบกรับความผิดที่ศศินได้ทำเอาไว้มานานถึงหกปีกว่าเช่นนี้

และเปมิกาก็ได้ชดใช้ด้วยการถูกคนที่รักสุดหัวใจทรยศหักหลัง

“รักมันมากขนาดนั้นเลยเหรอดา” ศศินกัดฟันถามด้วยความเจ็บแค้นใจ พลางสบสายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของดาริกา