บทที่ 24 การตัดสินใจครั้งสุดท้าย (5)

“แม้แต่วันที่เตเพิ่งฟื้นจากการถูกยิงก็รีบตามไปช่วยน้องดา ยอมรับกระสุนแทนน้องดา ยอมเอาชีวิตตัวเองปกป้องขนาดนี้ มันใช่ในฐานะพี่ชายจริงๆ หรือเต” เตโซพูดให้เตชินได้คิดก่อนจะตบท้ายด้วยคำถามที่คล้ายเตือนสติน้องชาย

“ผม…” เตชินสับสนอย่างเห็นได้ชัด

“ลองคิดทบทวนให้ดีก่อนที่อะไรๆ มันจะสายไปเสียก่อนนะเต พี่ขอบอกในฐานะพี่ชาย สำหรับเตพี่อาจเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเพื่อปกป้องเตได้เพราะเตคือน้องของพี่แท้ๆ แต่กับดาที่รู้อยู่เต็มอกว่าไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ เราแค่ช่วยดูแลลูกของคุณอากรตามพินัยกรรมและความต้องการของท่าน ลองคิดทบทวนแล้วค่อยตัดสินใจครั้วสุดท้ายดูนะเต” เตโซขยับเข้าไปใกล้เตชินก่อนจะยื่นมือไปวางลงบนบ่าของน้องชายแล้วตบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

แม้เตโซอยากจะพูดในสิ่งที่เขาได้ตกลงกับดาริกาเอาไว้ว่าจะไม่พูดเรื่องที่หญิงสาวอยากจะไปเรียนต่อที่อังกฤษกับเตชินให้รู้และอีกทั้งเขาเองก็ไม่รู้ว่าสาวเจ้าคิดจริงจังแค่ไหนเพราะเขาก็ไม่เห็นเธอกระตือรือร้นกับการไปเรียนต่อที่อังกฤษสักนิด มิหนำซ้ำเขาก็ไม่เห็นเธอเตรียมหรือมีเอกสารเกี่ยวกับที่เรียนส่งมาเลยสักวันตั้งแต่สองเดือนก่อนจนกระทั่งเจ้าตัวเป็นคนพูดออกมาเอง

เป็นไปได้ว่าเธอคงอยากหลบไปทบทวนตัวเองโดยที่ไม่อยากให้ใครรู้ถึงได้พูดออกมาเช่นนั้น โดยเฉพาะกับเตชินเพื่อค้นหาคำตอบที่อยู่ในใจอย่างแท้จริง

“ผมจะทบทวบตัวเองครับ แต่ผมมีเรื่องที่ตัดสินใจได้แล้ว ผมจะยังไม่เข้าไปหาเธอตอนนี้ ไม่ใช่ผมดูไม่ออกว่าเธอกำลังหลบหน้าผม ผมไม่รู้ว่าด้วยเรื่องอะไรถึงได้หลบหน้ากัน แต่ผมรู้สึกว่าเป็นแบบนี้มันรู้สึกดีที่จะได้อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองเพื่อทบทวนทุกอย่างในใจ” เตชินหลุบสายตาไปทางอื่นก่อนจะดึงสายตากลับเพื่อมองพี่ชายอย่างหากำลังใจในการตัดสินใจของตัวเองที่อาจกระทบต่อความรู้สึกไม่ใช่น้อย

“คิดดีแล้วใช่ไหมเต” เตโซเอ่ยถามเพื่ออยากให้เตชินได้ลองครุ่นคิดอีกสักนิด

“ผม...” เตชินเกิดความลังเลใจ

“พี่จะบอกให้นะเต พี่เห็นเตกับดามาตั้งแต่เด็กๆ ทำไมพี่จะดูไม่ออกว่าเตคิดยังไง พี่คิดว่าเตไม่ได้มองดาเป็นแค่น้องสาวหรอก จริงไหม” เตโซย้ำอีกครั้งให้เตชินได้เข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น

“ผม...” เตชินมองสบสายตาพี่ชายอย่างครุ่นคิดไปกับคำพูดของเตโซก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ใช่ครับ ผมรักน้องดา แต่ผมไม่รู้เลยว่าดาคิดยังไงกับผมกันแน่”

“คำถามนี้หรือเปล่าที่ดาควรจะเป็นคนพูดมันออกมา ตั้งแต่รู้ความจริงเตก็ไม่เคยได้พูดออกไปอย่างชัดเจนเลยนะกับน้องดา ดาชัดเจนกับเตมาตลอด เอาละเต รู้ใจตัวเองแล้วว่ารักก็ควรพูดออกไปควรทำให้เห็น รีบๆ หน่อยก็ดีนะ” เตโซยิ้มก่อนจะตบบ่าน้องชายอย่างให้กำลังใจแกมดีใจไปกับเตชินที่ยอมพูดมันออกมาเสียทีแม้ว่าคนที่สมควรจะได้ยินคำพูดของเตชินจะเป็นดาริกาก็ตามในตอนนี้

แต่เมื่อเตชินรู้ตัวเร็วเช่นนี้ก็คงจะรั้งดาริกาเอาไว้ได้เป็นแน่ แม้เขาจะยังไม่พูดออกไปเรื่องที่ดาริกาจะไปเรียนต่อก็เพราะอยากให้คนทั้งสองได้พูดคุยกันเองมากกว่าเพราะถึงอย่างไรแล้วก็เป็นเรื่องของคนทั้งสองที่เขาได้แต่แนะนำย้ำเตือนให้คนทั้งสองได้ฉุกคิดเท่านั้น

เขาไม่สามารถเข้าไปก้าวก่ายมากกว่านี้เมื่อเขาอยู่ในฐานะพี่ชายของคนทั้งสอง

“ถูกอย่างที่พี่โซพูดออกมา ผมไม่เคยพูดออกไปเลยไม่เคยทำให้ดาได้เข้าใจเลยว่าสิ่งที่ทำลงไปเป็นเพราะว่าผมรักผมห่วงเธอ มองเธอคือคนสำคัญในชีวิต ผมเข้าใจแล้วว่าดาก็คงรู้สึกแบบเดียวกับผมก่อนจะรู้ตัวถึงได้หลบหน้าแบบนั้น ผมตัดสินใจได้แล้วครับว่าผมจะต้องทำยังไง ขอบคุณพี่โซมากนะครับที่มาเตือนให้ผมได้สติได้รู้ตัว” เตชินคลี่ยิ้มออกเมื่อได้ค้นพบความรู้สึกจริงๆ ของตัวเองยามได้ฉุกคิดย้อนกลับไปทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของเขาและเธอก่อนจะเอ่ยขอบคุณพี่ชาย

“แล้วเตจะทำยังไง” เตโซได้แต่ดีใจไปกับน้องชายจึงไม่ได้ใส่ใจมากนักเมื่อฉุกคิดได้ว่าคงจะรั้งไม่ให้ดาริกาไปไกลได้ จึงเลือกที่จะถามถึงวิธีการของน้องชายเท่านั้นว่าจะบอกความรู้สึกกับดาริกาเช่นไร

“ขอให้เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์นะครับ วันนี้รบกวนพี่โซมาเยอะแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะครับ” เตชินมีแผนอยู่ในหัวและยังไม่อยากบอกใครเพราะกลัวแผนที่คิดได้คร่าวๆ หลุดไปจนอาจทำให้หญิงสาวรู้ตัวเสียก่อน

“ก็ได้ รีบๆ ล่ะ พี่กลับไปนอนก่อน” เตโซยิ้มไปกับน้องชายก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินกลับออกไป

“ครับ” เตชินรับคำอย่างมีความสุขก่อนจะล้มตัวลงนอนเมื่อประตูห้องนอนปิดลง